Αρχική » mpalothia - BLOG | Τελευταία νέα » Η 21η καταγγελία από τα Lidl (παράρτημα Βόλου)

Η 21η καταγγελία από τα Lidl (παράρτημα Βόλου)

Η 21η καταγγελία από τα Lidl (παράρτημα Βόλου)

Ο Βόλος ήταν και θα είναι γνωστός για την θάλασσα, τα τσιπουράδικα που έχει, τον αποτελεσματικό και πολύμορφο αντιφασισμό στον οποίο έχει επιδοθεί το κίνημα εκεί. Είναι γνωστός ως πέρασμα, στάση, κρησφύγετο κάποιων συντρόφων.ισσών, πολιτική αφετηρία κάποιων άλλων, πόλη – άνθος για τα ελληνικά δεδομένα του αναρχικού χώρου. Πλέον θα πρέπει να είναι γνωστός και για τις καταγγελίες του. Καταγγελίες που άλλοτε βγαίνουν στην επιφάνεια, άλλοτε όχι.

Έχουν βγει ήδη 2 απαντήσεις (https://athens.indymedia.org/post/1581915/ και https://athens.indymedia.org/post/1581964/) στην «Διασυλλογική Καταγγελία» ( https://athens.indymedia.org/post/1581905/ ) με τις οποίες συμφωνώ αλλά καθώς θεωρώ πως έχουμε να κάνουμε με ψεύτες και λασπολόγους και μάλιστα στην δημόσια σφαίρα, είναι καιρός να απαντηθούν δημόσια κάποια πράματα, έτσι ώστε σε οποιαδήποτε άλλο ψέμα, η επόμενη καταγγελία τους να είναι για άσκηση σωματικής βίας.

Αντιπαραθέσεις στην πόλη του Βόλου

«Η αντιπαράθεση αυτή, αποτελεί το συνεχές της πολιτικής διαφοροποίησης του αντιεξουσιαστικού χώρου της πόλης, που ξεκίνησε πριν 2 χρόνια»

Αυτή η διαφοροποίηση που ξεκίνησε όντως πριν 2 χρόνια, μόνο για πολιτική πλέον δεν πρόκειται. Αν και κύρια βάση της διαφοροποίησης αποτελεί σοβαρή διαφωνία[1] πολλών ατόμων/συλλογικοτήτων, η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Η διαφωνία αυτή χρησιμοποιείται ως παιχνίδι-εργαλείο στα χέρια ανώριμων ατόμων που βάζουν μπροστά τα προσωπικά τους κόμπλεξ με σκοπό την περαιτέρω όξυνση της αντιπαράθεσης. Εδώ και καιρό, καταγγέλλεται εσωτερικά αλλά και δημόσια η ύπαρξη στον Βόλο ενός «χώρου» με μάτσο, ηγεμονικούς και τραμπούκικους όρους. Επιθέσεις σε σπίτια, παρακολουθήσεις, φτυσίματα, light ξύλα, επίδειξη αρρενωπότητας και των αντρικών προνομίων κτλ. είναι μόνο λίγα παραδείγματα που φέρεται να έχουν οι καταγγελίες. Παραδείγματα φτιαχτά, μόνο και μόνο για να εντείνουν τις εσωτερικές διαμάχες και να διασπείρουν ολοένα και περισσότερο την διχόνοια και την μη-αξιοπιστία.

Περί διαγραφής συνθημάτων

Όντως, ένα από τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποιούν οι αναρχικοί είναι και η αναγραφή συνθημάτων σε τοίχους των πόλεων. ΚΑΙ οι τοίχοι των πόλεων αποτελούν απ` την μία χώρους πολιτικής διαμάχης/αντιπαράθεσης με την κυριαρχία, και απ` την άλλη χώρους πολιτικού ανταγωνισμού με άλλα κομμάτια του κινήματος. Όταν κάποιοι.ες εκ των υπεγραφθέντων αναγράφουν συγκεκριμένα συνθήματα σε κατάληψη δεν είναι επιβολή ε? Είναι απλά αισθητική διόρθωση, ε? Τι ξεφτίλες…

Όσον αφορά τα συνθήματα που διορθώθηκαν έχουν συγκεκριμένη πολιτική χροιά με την οποία διαφωνώ κάθετα/οριζόντια/επί τα αυτά. Κάποιες φορές είναι ρατσιστικά, αποτελούν άλλοτε γενικεύσεις και άλλοτε υπερειδικεύσεις και φέρονται ενάντια σε άτομα που δεν επέλεξαν τις ταυτότητες που φέρουν. Άλλοτε πάλι είναι απλά ηλίθια. Να προσθέσω πως είναι συνθήματα τα οποία χρησιμοποιεί συγκεκριμένα ο χώρος της αυτονομίας (που όπως δηλώνει και ο ίδιος καμία σχέση δεν έχει με την αναρχία).

Αν και θεωρώ το «πάτημα» συνθημάτων γενικά λάθος και προκρίνω την συνύπαρξη των διάφορων τάσεων/οπτικών μας στους τοίχους, θεωρώ αρχικά γελοίο να καταγγέλεις το γεγονός ότι κάποιος σε «πάτησε». Θεωρώ γελοίο, ανώριμο και παιδιάστικο το να βασίζεις την πολιτική σου ύπαρξη, παίζοντάς το αντιπολίτευση. Θεωρώ ηλίθιο να γράφεις συνθήματα σε πορεία «σεξιστών» (φυσικά με την ανοχή των «σεξιστών») και σε δικά σου πράματα να μην αφήνεις κανέναν να κάνει το οτιδήποτε. Και άλλα τόσα αντιφατικά που επειδή δεν ανοίγουμε το στόμα μας δεν σημαίνει πως δεν ξέρουμε να μιλάμε. Και βέβαια ζούμε σε αντιφάσεις. Αλλά όταν προβάλεις την πολιτική καθαρότητα και είσαι σκάρτος, τι να πει κανείς? Όταν περνάς με κόσκινο πολιτικής ορθότητας κάθε προσωπική σχέση και παίρνεις υπεραξία, αυτό τι είναι? Το πολιτικό είναι τέλει προσωπικό και ανάποδα? Ή όχι? Ξέχασα…

Συλλογική ευθύνη

Ένα από τα τεράστια λάθη που κάνουν/έκαναν και θα συνεχίζουν να κάνουν αυτοί οι πολιτικά ηλίθιοι είναι να αποδίδουν ευθύνη σε συλλογικά σώματα (είτε αυτά είναι συλλογικότητες, είτε είναι ομάδες που οργανώνουν πορεία, είτε είναι ομάδες που τους ενώνει μια έμφυλη/εθνική ταυτότητα κτλ.). Και όχι μόνο αποδίνουν συλλογική ευθύνη αλλά κατονομάζουν 3 συγκεκριμένες συλλογικότητες. Δεν θα `θελα να σταθώ στο αν υπάρχουν στοιχεία για κάτι τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς, οι συγκεκριμένες ομάδες παίρνουν αποφάσεις και κρίνουν γεγονότα βάση της μεταφυσικής μεθόδου. Θα προσπαθήσω να σταθώ στην έλλειψη της ερώτησης. Στην απουσία ενός minimum διαλόγου. Βέβαια όλοι.ες γνωρίζουμε πως τα περιθώρια συζήτησης με κολλημένα και δογματικά άτομα στενεύουν απειλητικά και εν τέλει εκλείπουν. Κρίμα. Κάποιοι πριν αρχίσουν όλα αυτά είμασταν ιδιαίτερα ρομαντικοί και ελπίζαμε σε υγιείς και όμορφες σχέσεις έστω και απομακρισμένες.

Η κουλτούρα της καταγγελίας

Όπως και η κουλτούρα του βιασμού έχει μπει για τα καλά στο λεξιλόγιο και την θεώρησή μας (γεγονός πολύ επικερδές για το κίνημα), έχει μπει και η κουλτούρα της καταγγελίας. Γράφω «κουλτούρα καταγγελίας» και εννοώ συγκεκριμένες μεθόδους, τρόπους και πρακτικές με τα οποία αντιμετωπίζουμε μια συνθήκη καταπίεσης. Αποτελεί την κουλτούρα που στοχεύει όχι στην ανατροπή μιας καταπιεστικής σχέσης αλλά απλά στην δημοσιοποίησή της. Η καταγγελία αποτελούσε/αποτελεί και θα αποτελεί πρακτική της Αριστεράς, των χώρων της ανάθεσης και όχι της άμεσης δράσης. Και πλέον έχει μπει για τα καλά στην πολιτική μας ατζέντα. Πιο πολύ «καταγγέλουμε» παρά «δρούμε». Πιο πολύ φωνάζουμε με στόμφο συνθήματα («οι σεξιστές στις εντατικές») και λιγότερο τα κάνουμε πράξη. Πιο πολύ λέμε, και είμαστε πιο «λίγοι». Η καταγγελία χρησιμοποιείται πλέον ως μέσο αλλά και ως αυτοσκοπός, αποτελεί όπλο στα χέρια κάποιων τιποτένιων και κινητήριος δύναμη της (φοιτητικής) πολιτικής τους καριέρας.

Ένα από τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποιούν οι αναρχικοί είναι η αλήθεια ως αποτέλεσμα ντετερμινιστικής και ορθολογικής σκέψης. Η αλήθεια δε όταν δεν διατυπώνεται (ειδικά από τους αναρχικούς) με ειλικρίνεια, ξεφτύνει και σκοτώνει την κάθε ρανίδα ελευθερίας του κόσμου τον οποίο ονειρευόμαστε.

Η συντροφικότητα κερδίζεται με μάχες, χάνεται επί μια νυχτί, αλλά η μνήμη είναι πολύ δυνατή και η λήθη δεν έχει έρθει ακόμα για κάποιους/ες. Τα λέμε στους τοίχους (μιας και στους δρόμους δεν υπάρχετε).


Να μην αφήσουμε τους χώρους μας να γίνουν χώροι σήψης,
δογματισμού και ανελευθερίας.

Ξύλο σε κάθε είδους εξουσιαστή.

Αγώνας ενάντια σε κάθε εξουσία ως την αναρχία.

 

Ποιητής,

(«Έλληνας Βολιώτης Ανδραρχικός», μέλος των Α.Κ.Ρή.Δ.Α. και Εντός Εκτός)


[1] Διαφωνίας που έγκειται στο πως κάποιος.α 3ος/η  εξετάζει την ορθότητα, την αξιοπιστία καθώς και την εγκυρότητα ενός γεγονότος στο οποίο δεν είχε άποψη/θέση/απόδειξη. Πολύ γενικά θέτωντάς το.

Υ.Γ. Προς λοιπούς.ές κρυμμένους και πουθενάδες internet-άκιδες που ξερνούν λάσπη προς τον.την οποιονδήποτε, σχολιάζοντας στο indymedia ως άλλοι.ες με αλλονών ψευδώνυμα, κάνοντας αβάσιμες προσωπικές επιθέσεις, δυεισδύοντας ως αυτόκλητοι μπάτσοι σε προσωπικές σχέσεις, να ξέρουνε ότι ήρθε ο καιρός που θα ξεράσουν και αίμα.

Τέρμα τα ψέματα και οι συκοφαντίες, όποιος λασπολογεί θα αντιμετωπίζεται αναλόγως.

Δείτε επίσης

ΑΚΑ: Για παλιούς και νέους μύθους

Λάβαμε 21/06/2018 Για νέους και παλιούς μύθους Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση δημιουργήθηκε το Δεκέμβρη του 2002 …

Αφήστε μια απάντηση