Παρεμβάσεις πολιτικών κρατούμενων στην εκδήλωση της «Κόντρας»

Στην εκδήλωση της «Κόντρας» ενάντια στα κολαστήρια τύπου Γ, που άρχισε πριν από λίγο, διαβάστηκαν τα παρακάτω κείμενα που έστειλαν πολιτικοί κρατούμενοι από τις φυλακές Κορυδαλλού:

1. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF – Πυρήνας φυλακής

Ο φόβος πρώτα φωλιάζει στις ψυχές μας και μετά υψώνει τα τείχη των φυλακών του.

 Μία πρόκληση… Η φυγή του Χριστόδουλου Ξηρού απ’ τις φυλακές και η επιστροφή του στον ένοπλο αγώνα.

Πολλά ψέματα… Ο τηλεοπτικός μονόλογος που αφηγείται την κατάσταση στις φυλακές με όρους σινεμά. «Τρομοκράτες που κάνουν κουμάντο στην φυλακή…»

«οι Πυρήνες της Φωτιάς που διατάζουν τους δεσμοφύλακες»

«Τρομοκρατικό ρεβεγιόν απόδρασης»

Ο εχθρός… Η κατασκευή μιας φυλακής μέσα στη φυλακή με την κωδική ονομασία «φυλακή υψίστης ασφαλείας τύπου Γ»

Μία αλήθεια… Δεν φτάνουν όλες οι κλειδαριές του κόσμου για να φυλακίσουν την αμετακίνητη απόφασή μας να παραμείνουμε εχθροί της εξουσίας ως το τέλος…

Η  προπαγάνδα γίνεται πράξη

Τους τελευταίους μήνες οι δημοσιογράφοι ως ιδιοκτήτες της μοναδικής αλήθειας, ακολουθώντας τις εντολές της εξουσίας κατασκεύασαν μία τρομοφοβική ατμόσφαιρα. Ένα τηλεοπτικό σενάριο «αλήθειας» που μιλούσε για «αιμοσταγείς τρομοκράτες» και εμπλουτίστηκε με την προκλητική επικήρυξη των 4 εκατομμυρίων ευρώ προς κάθε επίδοξο ρουφιάνο που θα συνείσφερε στη σύλληψη των καταζητούμενων. Πίσω απ’ την επικοινωνιακή παλίρροια του ψέματος εμφανίστηκε η αλήθεια της καταστολής.

Μετά την προπαγάνδα έρχεται η πράξη…

Η αρχή της αστυνομικής εκστρατείας έγινε με τις δεκάδες εφόδους σε σπίτια συντρόφων και ατόμων του «χώρου». Παράλληλα η τρομοφοβική υστερία είχε ευδοκιμήσει ώστε να δοκιμαστεί η πρόταση για την έναρξη του πρώτου ελληνικού Γκουαντάναμο. Ένα Γκουαντανάμο που αρχικά η εξουσία επιδιώκει να εγκαθιδρυθεί στις φυλακές Δομοκού, έπειτα σε όλες τις φυλακές και μετά να διευρυνθεί παντού στους δρόμους, στις πλατείες, στα μυαλά και στις ψυχές των ανθρώπων. Γιατί όντως εκεί είναι ο στόχος.

Ο φασίστας πρώην δικαστής που διοικεί το υπουργείο δικαιοσύνης κινεί ήδη τα νήματα αποσπώντας την συναίνεση ή ακόμα και τα χειροκροτήματα του τηλεοπτικού κοινού.

2.  Η απομόνωση της λήθης

Οι φυλακές υψίστης ασφαλείας δεν είναι μόνο περισσότερα κάγκελα και παραπανίσιο τσιμέντο που κρύβει τον ήλιο. Δεν είναι μόνο ένα νομοθετικό δηλητήριο που δολοφονεί αργά και σταθερά την ζωή των κρατουμένων.

Είναι ένα πείραμα αμνησίας. Μία επιστημονική διαδικασία για τους αιχμαλώτους να ξεχάσουν και να ξεχαστούν.

Η αύξηση του ορίου των χρόνων φυλακής, η απαγόρευση αδειών, η αισθητηριακή απομόνωση με την απομάκρυνση και τον περιορισμό της ανθρώπινης επικοινωνίας με τα κοντινά μας πρόσωπα θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι υπάρχει ζωή. Μία ζωή που δεν τελειώνει στα τείχη του προαυλίου της φυλακής. Ταυτόχρονα με το θάψιμό μας στους τσιμεντένιους τάφους υψίστης ασφαλείας επιδιώκουν να μας νικήσει η λήθη. Ιδιαίτερα θέλουν να κλειδώσουν την εμπειρία του αντάρτικου πόλης, να την αποσυνδέσουν απ’ την πραγματικότητα και να την διαγράψουν ως ιστορία και ως βίωμα. Ό,τι ξεχνιέται είναι καταδικασμένο να πεθάνει…

3. Η εξουσία αγαπά την διαίρεση

Στις 27/03/2014 δολοφονείται ο κρατούμενος Ιλία Καρέλι ο οποίος λίγες μέρες πριν είχε μαχαιρώσει έναν υπαρχιφύλακα.

Ο Καρέλι ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου από μπάτσους και δεσμοφύλακες.Δεν είναι ο πρώτος ούτε θα είναι ο τελευταίος που αποφυλακίζεται μέσα σε φέρετρο. Απλά η περίπτωση του δεν μπορούσε να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες και ψέματα.

Γιατί όλοι γνωρίζουν πως η φυλακή με τον τρόπο της είναι το βασίλειο του θανάτου. Ο θάνατος διοικεί την φυλακή άλλοτε αργός καθημερινός μέσα απ’ τα ψυχοφάρμακα την πρέζα και τις κενές σελίδες ημερολογίου κι άλλοτε σε μορφή στατιστικής από γραφειοκρατία, έλλειψη ιατρικού προσωπικού και αδιέξοδα σε τέσσερις τοίχους.

Ταυτόχρονα, πλέον ο φόβος διοικεί τις φυλακές έχοντας ως συνεργάτη την διαίρεση. Η τιμωρία των φυλακών υψίστης ασφαλείας διαιρεί τους κρατούμενους. Υπάρχουν οι απείθαρχοι – επικίνδυνοι κρατούμενοι και οι υπάκουοι, οι «οι καλοί», οι πρόθυμοι συνεργάτες των δεσμοφυλάκων και του εισαγγελέα. Αυτό δεν είναι καινούργιο, όμως τώρα είναι επίσημο. Το νομοσχέδιο για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας το λέει ξεκάθαρα. Όποιος κρατούμενος βοηθήσει με πληροφορίες για την αποτροπή «τρομοκρατικών πράξεων» ή την σύλληψη «τρομοκρατών» απολαμβάνει πλέον το χάιδεμα του κράτους που εκφράζεται με την αποφυλάκιση του και την ένταξή του σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Το δηλητήριο της καχυποψίας κυλάει πλέον στις φλέβες της φυλακής. Οι ρουφιάνοι αποκτούν νέο κίνητρο αφού το κράτος μπορεί να τους παρασημοφορήσει με την δική του εκδοχή «ελευθερίας». Όμως υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο απ’ την ρουφιανιά. Οι νέες φυλακές υψίστης ασφαλείας λειτουργούν ως αντι-κίνητρο. Είναι το νέο φόβητρο που παραμονεύει. Το γράμμα του νόμου είναι ξεκάθαρο. Εάν ο εισαγγελέας κρίνει κάποιον κρατούμενο ως «επικίνδυνο», ανεξάρτητα απ’ το «ποινικό του αδίκημα», τότε αυτομάτως αυτός μπορεί να χαρακτηριστεί κρατούμενος τύπου Γ και να μεταφερθεί στις φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Τι σημαίνει αυτό πίσω απ’ τις γραμμές; Ότι ο καθένας που διεκδικεί το ελάχιστο της αξιοπρέπειας μέσα στη φυλακή απ’ την διαμαρτυρία απέναντι στις συνθήκες διαβίωσης μέχρι την εναντίωση στην προσβλητική συμπεριφορά δεσμοφυλάκων, αυτομάτως μπορεί να χαρακτηριστεί ως «πρόβλημα». Τώρα λοιπόν υπάρχει αποθηκευτικός χώρος για όλα τα «ενοχλητικά προβλήματα». Οι αποθήκες αυτές  έχουν όνομα… είναι οι φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Έτσι οι διοικητές των φυλακών επιδιώκουν να βουλιάζουν τους κρατούμενους στην αδιαφορία και στην παθητικότητα. Σε αυτό το βούλιαγμα δεν υπάρχει σανίδα σωτηρίας μόνο ψευδαισθήσεις που βρίσκουν καταφύγιο στην σιωπή.

4. Απ’ την θεωρία στην πράξη

Δεν συμπαθούμε τις αναλύσεις για τις αναλύσεις. Επιθυμία μας είναι να σπάσουμε την επιφάνεια του προβλήματος και να αναζητήσουμε την εξόντωσή του.

Είναι γεγονός πως η Δημοκρατία είναι μια σιδερένια γροθιά μέσα σε βελούδινο γάντι. Τώρα που το βελούδο έχει κουρελιαστεί μένει μόνο το σίδερο. Συνολικά η εξουσία έχει ξεμείνει από οικονομικές υποσχέσεις και το μόνο που της απομένει είναι οι απειλές και η τιμωρία. Στα απομεινάρια του καταναλωτικού παραδείσου και της μικροαστικής ευτυχίας της μικροϊδιοκτησίας και της κατοχής αντικειμένων, ανατέλει το Κόμμα του Νόμου και της Τάξης. Η εξουσία λέει «όσους δεν μπορώ να ξεγελάσω, τουλάχιστον θα τους φοβίσω…» Ο φόβος λοιπόν κυβερνά. Η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς έχουμε ξεκαθαρίσει τις προθέσεις μας. Στον τρόμο απαντάς με τρόμο. Ο μόνος τρόπος να διώξουμε τον φόβο και την τυραννία του, είναι να τον μεταφέρουμε στην αυλή του εχθρού. Ο αναρχικός ένοπλος αγώνας μέσα από αυτόνομους πυρήνες συγγένειας που άλλοτε συναντιούνται στο άτυπο δίκτυο της FAI και άλλοτε όχι, είναι η δικιά μας απάντηση στην εξουσία.

Φυσικά για εμάς που ζούμε στη χώρα της αιχμαλωσίας οι επιλογές είναι λίγες και συχνά κλειδωμένες. Όμως  στη δυσκολία κρύβεται και η ομορφιά του αγώνα.

Μέχρι να δημιουργήσουμε “τη δικιά μας μερα” συχνά βρισκόμαστε σε ενδιάμεση κατάσταση κινητοποιήσεων. Όπως και σήμερα, που την στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, πραγματοποιείται κινητοποίηση σχεδόν σε όλες τις φυλακές τύπου της Ελλάδας ενάντια στο φασιστικό νομοσχέδιο για τις φυλακές τύπου Γ. (με άρνηση μεσημεριανού κλειδώματος, συγκεντρώσεις κρατουμένων και συνθήματα στα προαύλια, αποχή συσσιτίου κ. ά.)

Γνωρίζουμε τις αντιφάσεις που υπάρχουν στις κινητοποιήσεις των φυλακών. Για να το πούμε απλά για εμάς ακόμα και μία χρυσή φυλακή είναι πάντα φυλακή. Αυτό που θέλουμε δεν είναι η βελτίωση των συνθηκών της φυλακής, αλλά η καταστροφή της ίδιας της φυλακής. Σίγουρα λοιπόν δεν μας γεμίζουν οι ενδιάμεσοι αγώνες, ούτε περιέχουν την ένταση του μίσους που τρέφουμε ενάντια στις φυλακές. Όμως, σε συνθήκες αιχμαλωσίας, ακόμα και αυτές οι μικρές στιγμές υποτυπώδους αποσταθεροποίησης της ομαλής λειτουργίας του σωφρονιστικού συστήματος, είναι ίσως κάποιες απαραίτητες ανάσες που κρατάνε ζωντανή την υπόσχεση πως «η μέρα μας θα έρθει…».

5. για την… Νεα Ατλαντίδα

Καθημερινά γνωρίζουμε πως δεκάδες πράξεις ανυποταξίας συναντιούνται επιθυμώντας να γκρεμίσουν τον κόσμο της εξουσίας. Μέσα απ’ τα συντρίμμια του κράτους και της κοινωνίας του μπορεί να αναδυθεί μία νέα αχαρτογράφητη περιοχή, όχι με γεωγραφικούς όρους, αλλά με απεριόριστη ελευθερία. Σε αυτήν την νέα Ατλαντίδα δεν θα υπάρχει ούτε ένα εκατοστό εδάφους για φυλακές και δήμιους. Σήμερα απ’ τις φυλακές της Ελλάδας στέλνουμε δύναμη και αλληλεγγύη στα φυλακισμένα αδέρφια σε όλο τον κόσμο. Ξεχωριστά όμως θέλουμε να αναφερθούμε στον Nicola και τονAlfredo (αιχμάλωτους για δράση της FAI) στην ειδική πτέρυγα των ιταλικών φυλακών που η αλληλογραφία τους λογοκρίνεται και τα κείμενα τους κατάσχονται απ’ την αστυνομία… σκέψης.

Σύντροφοι είμαστε πάντα δίπλα σας…

Η ΔΡΑΣΗ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

2. Πρωτοβουλία αναρχικών αιχμαλώτων Κορυδαλλού

Με αφορμή την εκδήλωση που διοργανώνετε σχετικά με τις φυλακές τύπου Γ σας στέλνουμε το παρακάτω κείμενο που περιέχει κάποιες γενικότερες τοποθετήσεις μας πάνω στο ζήτημα της όξυνσης της σωφρονιστικής καταστολής. Θεωρούμε το ετοιμαζόμενο νομοσχέδιο ένα ακόμη πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στο κράτος και τους πολιτικούς αντιπάλους του, μια σύγκρουση που στη δεδομένη ιστορική συγκυρία καθίστατε κομβική.

Παρ’ όλες τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές μας εκτιμούμε τη κίνηση σας να αναδειχθεί το θέμα από επαναστατική σκοπιά σε αντίθεση με τη ρεφορμιστική/καθεστωτική αριστερά, πράγμα το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα στη συνέπεια με την οποία αναδεικνύετε το ζήτημα της ύπαρξης των πολιτικών κρατουμένων.

Τη στιγμή που οι αντιφάσεις του καπιταλιστικού κόσμου οξύνονται και το εν Ελλάδι καθεστώς αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της κοινωνικής αποσταθεροποίησης, οι εξουσίες συντονίζονται για να οργανώσουν τις άμυνές τους. Σε αυτό το  πλαίσιο γενικευμένης θωράκισης του κρατικού μηχανισμού, ετοιμάζεται η αναδιάρθρωση του συστήματος των φυλακών, δημιουργώντας ένα επιπλέον καθεστώς εξαίρεσης μέσα στην ήδη δυσμενή συνθήκη του εγκλεισμού.
Πρόκειται, εκτός από μία απόπειρα καθολικού  ελέγχου και επιτήρησης των επικίνδυνων και απείθαρχων κρατουμένων, για μία άσκηση πίεσης εντός και εκτός των τειχών προς όσους αγωνίζονται ενάντια στο κράτος. Είναι μία απάντηση που εντάσσεται στο δόγμα ασφάλειας και ελέγχου, όπου προβάλλεται η κρατική παντοδυναμία.
Τα ΜΜΕ, λειτουργώντας ως εντολοδόχοι της κρατικής προπαγάνδας, αποσιωπούν την αθλιότητα των συνθηκών στα σωφρονιστικά κολαστήρια, τη στιγμή που οι δικαστικοί μοιράζουν χρόνια αφειδώς και άνθρωποι κρατούνται γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν ένα δικηγόρο ή μία εγγύηση, και η μόνη ανάγκη που προβάλλεται στο κοινωνικό σώμα σε σχέση με τις φυλακές είναι ο αυστηρότερος έλεγχος και η ένταση της καταστολής. Η 4η εξουσία προλείανε το έδαφος για την επικείμενη αναδιάρθρωση, προβάλλοντας μία ψευδεπίγραφη χαλαρότητα των δικαστικών, η οποία αφορά όσους έχουν φυλακιστεί για πράξεις επαναστατικής βίας.

Φυσικά, η προσπάθεια να εγκαθιδρυθούν τα ειδικά καθεστώτα κράτησης δεν ξεκίνησε με τις αποδράσεις, οι οποίες ανεξάρτητα του όποιου κόστους ενδεχομένως να έχουν, είναι απόλυτα επιθυμητές για όλους τους λόγους του κόσμου, από ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί να περάσουν μεγάλο μέρος της ζωής τους στο γκρίζο τσιμέντο. Αυτές οι απόπειρες επανοικειοποίησης της ζωής, η φυγή προς την ελευθερία με βία ή όχι, προβάλλονται με ένα μηχανιστικό τρόπο από πλευράς εξουσίας, ως η δράση που πυροδοτεί την αντίδραση της διαχρονικής επιδίωξης της κυριαρχίας για την εντατικοποίηση του ελέγχου.
Πάντως, υπάρχουν εδώ και δεκαετίες τόσο στο εξωτερικό όσο και στο ελληνικό κράτος τέτοια ειδικά καθεστώτα κράτησης που προσπαθούν να ελέγξουν με ένα καθολικό και βάναυσο τόπο εντός των τειχών όσους κατάφεραν να ξεφύγουν από το πολύπλευρο εξουσιαστικό πλέγμα που περικλείει το κοινωνικό σώμα εκτός των τειχών. Στον ελλαδικό χώρο δεν έχουν, μέχρι τώρα, χρησιμοποιηθεί διευρυμένα, αλλά σε ειδικές συνθήκες έχουν κρατηθεί κατά καιρούς ή κρατούνται ακόμη διάφοροι φυλακισμένοι αγωνιστές, όπως τα μέλη των επαναστατικών οργανώσεων 17Ν, ΕΛΑ, Επαναστατικός Αγώνας, όπως επίσης και του DHKP-C από την Τουρκία μαζί με ανθρώπους που κατηγορήθηκαν για τις υποθέσεις αυτές. Ειδικά καθεστώτα λειτούργησαν ως τώρα στο ειδικό παράρτημα των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού, αλλά και στα υπόγεια της Στ΄ πτέρυγας, ενώ για τους απείθαρχους κρατούμενους υπάρχουν τα γνωστά πειθαρχεία.
Επίσης, έχουν κατά καιρούς χτιστεί ειδικές πτέρυγες (π.χ. φυλακές Λάρισας) ή και ολόκληρες ειδικές φυλακές όπως το Μαλανδρίνο, οι οποίες στη συνέχεια λειτούργησαν ως κανονικές φυλακές γιατί συνάντησαν αντιστάσεις και από τους ίδιους τους κρατούμενους και από αλληλέγγυους όπως π.χ. η βόμβα στα δικαστήρια της Λάρισας και από την ε.ο. Λαϊκή Θέληση.

Διακρίνουμε πως τα τελευταία χρόνια η  καταστολή και ο έλεγχος έχουν ξεφύγει από το πεδίο άσκησής τους μονάχα από το κράτος και τομείς τους μοιράζονται και συνδιαχειρίζονται πλέον και ιδιωτικές καπιταλιστικές εταιρείες. Από την πλέον συνηθισμένη εικόνα των σεκιουριτάδων να παρέχουν υπηρεσίες ασφάλειας σε τράπεζες, σούπερ μάρκετ, και εργοστάσια στην Ελλάδα, το ιδιωτικό κεφάλαιο ιδιαίτερα στη Β. Αμερική και το Ην. Βασίλειο διαχειρίζεται φυλακές όντας υπεύθυνο για τη φύλαξη και παροχή προσωπικού. Βέβαια, για το ελληνικό κράτος, που δεν έχει ακόμα τέτοιες ευκαιρίες-κολοσούς ιδιωτικής ασφάλειας και διαφορετική νομοθεσία που κατοχυρώνει μονάχα στο κράτος το δικαίωμα της φυλάκισης των υπηκόων του, μία τέτοια πιθανότητα διαχείρισης της ποινικής καταστολής και τιμωρίας φαντάζει ακόμα μακρινή, παρά τις όποιες πληροφορίες περί σκέψεων ή τέτοιων προτάσεων στου κυβερνητικούς κόλπους. Σίγουρα, όμως, η λειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης των μεταναστών αποτελεί ένα χειροπιαστό δείγμα συμπόρευσης κράτους και ιδιωτικού κεφαλαίου στον τομέα της ασφάλειας, καθώς αποτελούν ένα πρώτο κοινό εγχείρημα που συναρτάται άμεσα με όποια μετέπειτα προσπάθεια ανέγερσης ιδιωτικών φυλακών.

Τέλος, σχολιάζοντας το διαφημισμένο βραχιολάκι αποτελεί για εμάς ακόμα μία κερκόπορτα εισόδου και διεύρυνσης του κοινωνικού ελέγχου. Αρχικά, υπάρχει το οικονομικό όφελος του κράτους από μία τέτοια ρύθμιση καθώς ο κρατούμενος θα πρέπει να πληρώνει ο ίδιος για να αγοράσει την ημι-ελεύθερη διαβίωσή του αν πληρεί τους όρους. Υπάρχει επίσης ως χαρακτηριστικό η διεύρυνση του θεσμού της φυλακής από έναν οριοθετημένο και αυστηρά επιτηρούμενο χώρο, στο κοινωνικό πεδίο με μία παράλληλη συνύπαρξη του ημι-ελεύθερου κρατούμενου όπου ανήκει ταυτόχρονα στο κοινωνικό σώμα αλλά και στον κόσμο της φυλακής. Καθώς δεν μιλάμε τη δημοκρατική γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ώστε να υπερτονίσουμε τις όποιες ευεργετικές ρυθμίσεις ή το ωφέλιμο της διαβίωσης στον «έξω» κόσμο με τη γνώση της συνεχούς επιτήρησης, αντιλαμβανόμαστε το βραχιόλι ως ένα ακόμη μέσο στη μεγάλη λίστα των τρόπων καθυπόταξης των ανθρώπων και του πνεύματος της ελευθερίας.

Το ζητούμενο για εμάς είναι να σαμποτάρουμε την αναδιάρθρωση που επιχειρείται, θέτοντας στο στόχαστρο το σωφρονιστικό σύστημα στο σύνολό του, τόσο ως κατασταλτικό όσο και ως ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους. Η αντίσταση στην αναδιάρθρωση ας είναι το έναυσμα για να γενικεύσουμε την αμφισβήτηση του θεσμού της φυλακής ως σύμφυτο με την εξουσιαστική οργάνωση της κοινωνίας και ως φορέα καταπίεσης τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών. Και φυσικά, η αμφισβήτηση αυτή χρειάζεται να γίνει έμπρακτη και αποδομώντας τα ιδεολογήματα του εγκλεισμού να επιτίθεται βίαια εναντίον του κατασταλτικού μηχανισμού.
Το στοίχημα είναι η διάχυση των εξεγερσιακών κινήσεων σε κάθε πλευρά των τειχών, απαραίτητη και για την διείσδυση του λόγου μας. Ακόμα και αν οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας δεν έχουμε παρά να παλέψουμε. Μέχρι το  γκρέμισμα της τελευταίας φυλακής, μέχρι όλοι να είναι Ελεύθεροι!

Παρασκευή 04 Απριλίου 2014

Αναδημοσίευση από ΚΟΝΤΡΑ