Θα ήθελα εδώ να πω μερικά λόγια πολύ σύντομα μετά το διάβασμα του κειμένου των αναρχικών που υπέγραψαν ως ”Ατομικότητες για τη διάχυση του αρνητικού” το οποίο το θεωρώ συγγενικό από πλευράς ανάλυσης παρότι διατηρούνται αντιληψιακές διαφορές αλλά ίσως όχι αξιακές. Υπάρχει e-mail στο τέλος του κειμένου για ατομικότητες η ομάδες που μπορεί να επιθυμούν να εμπλακούν σε μια συζήτηση αλλά παρόλα αυτά δεν επιθυμούν να γράψουν δημόσια για οποιονδήποτε λόγο. Το κείμενο αποσκοπεί να είναι μια ανάλυση όσον αφορά τις ομάδες συγγένειας από την δική μου οπτική καθώς και μια έκρηξη για την ώθηση της αποδέσμευσης της ατομικότητας από κάθε κοινωνικό λάκκο και πολιτισμική προϊοντοποίηση μέσω της μαύρης αναρχίας και ποτέ χρησιμοποιώντας την ατομικότητα ως εργαλείο στην υπηρεσία αυτής ως τελικού σκοπού. Όταν χρησιμοποιείται μια πραγμοποιημένη αναρχία ως σκοπός και το ”αντίθετο πράγμα” της αφηρημένης έννοιας της εξουσίας έτσι ώστε ευκολότερα να δημιουργηθεί το προφίλ και των δύο η ατομικότητα δεν μπορεί παρά να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα ως απλά φορέας της ανύψωσης αυτής της ιδεολογικοποίησης καθώς αυτή η πραγμοποίηση γίνεται ο πάροχος των αξιών και όχι η ίδια η ατομικότητα. Η ατομικότητα μετατρέπεται σε ιδεολόγο, έναν φορέα πολιτικής συνείδησης και όχι υπαρξιακής και βαθειά ατομικής το οποίο είναι και το μόνο ζητούμενο κατά τη δική μου άποψη. Στη βάση αυτή, όταν υπάρχει αυτή η επιφάνεια θεωρώ ότι είναι εφικτό να προχωρήσουν οι αυτόνομες πλέον ατομικότητες στην αρχή των ομαδοποιήσεων που θα βασίζονται σε κοινές επιθυμίες οι οποίες θα πηγάζουν από τις κοινές αξίες που έχουν δημιουργηθεί με βάση το περιεχόμενο και τις εμπειρίες του καθενός ξεχωριστά και τυχαίνει να συμπίπτουν πάνω στις αναζητήσεις της υπαρξιακής προσωπικής εξέγερσης και ποτέ αξίες οι οποίες είναι εξωτερικά υιοθετημένες και φυσικά λειτουργούν ως ψεύτικη συνείδηση και δυνάστης του ατόμου όσον αφορά το συμφέρον του και την αυτοπραγμάτωση του. Η μοναδικότητα είναι η μόνη επιφάνεια για αυθεντικές αναρχικές υπαρξιακές εξεγέρσεις που με μέσο την αναρχία δημιουργούν μέσω της καταστροφής. Η εξέγερση σαφώς χρησιμοποιείται ατομικά από εμένα και υπό αυτήν την έννοια της με ενδιαφέρει περισσότερο παρότι καλοσωρίζω ιδιαίτερα την πιθανότητα γενικευμένης εξέγερσης και της αρπαγής των πιθανοτήτων. Ο σκοπός του καθενός/μιας δεν είναι απαραίτητο ότι θα είναι ο ίδιος. Η ιδεολογία είναι ένα περιττό παράσιτο που δημιουργεί αλυσίδες μέσα στην πολιτισμένη ύπαρξη και δίνει στην ατομικότητα νέους ρόλους αφήνοντας την στο έλεος κατανάλωσης πραγμοποιημένων εννοιών. Όσο σκληρότερη είναι η ιδεολογικοποίηση τόσο περισσότερο θα εμποτίζεται και με ηθικότητα η οποία θα δημιουργεί κουλτούρες και δυσκαμψία. Ο πολιτισμός είναι ένα ζήτημα που κατά το πλείστον πλησιάζεται επιφανειακά λόγω ιδεολογίας, ηθικότητας και θρησκευτικότητας και έτσι δεν αποδομείται σε βάθος ούτε από τους αναρχικούς ούτε από τις προσπάθειες των λεγόμενων οικοεξτρεμιστών οι οποίες είναι κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό μυωπικές και μεταφυσικές αυταπάτες. Η απόρριψη της ιδεολογίας σημαίνει την ανύψωση του εγώ, δηλαδή εκείνη την στιγμή η ατομικότητα μετατρέπεται στον εαυτό της δεν είναι η επίθεση στον ίδιο της τον εαυτό ούτε προδοσία. Η μαύρη αναρχία δεν πρέπει ποτέ να γίνει ένα μόρφωμα ακόμα και αν οι εκφραστές της καταλήγουν να μην είναι πολύ κοντά. Κατά τη γνώμη μου θα ήταν καλύτερο να χτίζεται πάνω σε ωμές ειλικρινείς σχέσεις στα πλαίσια των κοινών επιθυμιών και επιδιώξεων παρά σε συγκεκριμένες πολιτικές στρατηγικές οι οποίες δημιουργούν ένα δύσκαμπτο ήθος. Η ολική απόρριψη των πολιτικών-ιδεολογικών λογικών είναι απαραίτητη για εμένα για τη δόμηση μεμονωμένων ομάδων συγγένειας-δράσης οι οποίες σαφώς και θα ταυτίζονται μεταξύ τους έχοντας απορρίψει τις προσχεδιασμένες ιερότητες η δίπολα ηθικών προκαταλήψεων. Αν οι σχέσεις των ομάδων συγγένειας είναι βασισμένες πάνω σε πολιτικές λογικές στο όνομα ενός ιδεολογικοποιημένου σκοπού τότε εγώ δεν βλέπω να έχουν κάποια αυθεντικότητα και να ξεφεύγουν από την αλλοτρίωση. Στο χέρι μας είναι να μην αφήνουμε την μαύρη αναρχία να είναι ένα ιδεολογικό μέσο για την δημιουργία φαντασμάτων. Το θέμα δηλαδή δεν είναι να στήσουμε συνειδήσεις για την δράση ανυψώνοντας την σε συμπαντικό ιερό και εμάς σε στρατιώτες αλλά να φτιάξουμε συνειδήσεις όπου η δράση-θεωρία θα είναι ευχάριστα πηγαίο αναπόσπαστο κομμάτι της αντικοινωνικής εξελικτικής διαδικασίας των ατομικοτήτων. Εδώ βέβαια παίζει ρόλο και ποια είναι η φιλοσοφία του καθενός/μιας αλλά και η αντίληψη για τη ζωή. Η άτυπη οργάνωση μέσα σε τέτοια πλαίσια και θεμιτή πιστεύω πως είναι και επιθυμητή. Χρειαζόμαστε τις δικές μας δομές μακριά από κάθε αλλοτρίωση.
Από τους προβληματισμούς που αναπτύσσει το κείμενο οι οποίοι έχουν υπάρξει και δικοί μου εγώ καταλήγω σε έναν άλλο. Γιατί οι αναρχικοί (οι περισσότεροι) δεν έχουν ξεφύγει ακόμα από ιδεολογήματα της ελπίδας και της προοπτικής και καταλήγουν να βλέπουν την θεωρία και πράξη που πάντοτε διατηρεί τον φορέα τους ως πρωταγωνιστή σαν ασήμαντη, προβληματική η ακόμα και εχθρική; Η ερώτηση αυτή στα πλαίσια της ανάπτυξης της θεωρίας παρότι δεν είναι κάτι που θα με απασχολήσει απ το να πάω παραπέρα ούτε θα γίνει κάποια μεταφυσική αναζήτηση.
Ο πολυμορφισμός των θεωρήσεων όπου ”όλοι οι καλοί χωράνε” αρκεί να προωθείται ο ιδανικός σκοπός είναι απομεινάρι της φαντασιακής αρρώστιας της κοινωνίας των Ίσων που προωθεί την ανέγερση του αναρχικού πολιτισμού και την εξάλειψη κάθε μοναδικότητας. Ο δογματισμός του αντί-δογματισμού δεν πείθει αυτούς που κατοικούν στην άβυσσο. Η προσωπική γνώμη και αλήθεια είναι υγειέστατο να υπάρχει από την δική μου οπτική, όταν είναι αντιλαμβανόμενη ως απλά επιλογή και όχι ως συμπαντικό ιερό και έτσι πανεύκολα γκρεμίζεται κιόλας όταν πλέον δεν εξυπηρετεί την ατομικότητα. Ο ”όμορφος κόσμος της αναρχίας” βρίσκεται μόνο μέσα στα κεφάλια κάποιων (των περισσότερων αναρχικών). Το θέμα μου εμένα είναι ποιος έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει μόνος του τον εαυτό του και να δημιουργήσει δικό του περιεχόμενο αψηφώντας κάθε πολιτισμική αλλοτρίωση. Εδώ είναι το δικό μου στοίχημα. Αν μπορεί να ξυπνήσει και να καταλάβει ότι ο πολιτισμός βρίσκεται παντού γύρω μας δεν βρίσκεται μόνο στον ”πολιτισμό της εξουσίας” και έτσι δημιουργεί την αδυναμία του ατόμου να προσδιοριστεί ως μονάδα.
Η δημιουργία της αναρχίας ως όχημα ευχαρίστησης της βούλησης συνειδητοποιημένων εγώ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ατελείωτης αναζήτησης της ολικής απελευθέρωσης του εαυτού και των σχέσεων που επιθυμεί να δημιουργήσει στον κόσμο που επιθυμεί να κατακτήσει απαλλοτριώνοντας την ύπαρξη του από κάθε πολιτισμική αλλοτρίωση καταστρέφοντας με τη μηδενιστική ανάλυση κάθε εξουσιαστικό φάντασμα που θέλει να κυριαρχήσει πάνω από τις εγωιστικές συμπράξεις ατομικοτήτων. Για την ανύψωση των αυτόνομων ατομικοτήτων, καταστροφέων κάθε υπόνοιας κοινωνικών πυρήνων. Των μοναδικών δημιουργών που φέρνουν καρκινογένεση σε κάθε πολιτισμό. Η δημιουργία της αναρχίας που εμένα με εκφράζει ξεκινάει ως προσωπικό ζήτημα και γίνεται ένα δυναμικό παιχνίδι μεταξύ ατομικοτήτων μέσα σε ένα κόσμο συστηματικής αδυναμίας που δεν σ αφήνει να γευτείς το χάος.
Δεν είμαι κάποιου είδους άρχων σε τίποτα παρά μόνο του εαυτού μου και μέσα σε αυτά τα πλαίσια αλλά και της ατελείωτης πειραματικής εξερεύνησης παραθέτω αυτό το κείμενο.
Archegonos
