Μέχρι να φτάσει η μέρα της οργής….

Πριν λίγες μέρες, κάποιος γνωστός μου, με ρώτησε για το συμβάν στο Ηράκλειο με τα δυο παιδιά, που μετά από καταδίωξη από ΔΙΑΣ έπεσαν με το μηχανάκι τους σε βάθος 6 μέτρων στην παραλιακή του Ηρακλείου. Του είπα ότι θα έγραφα ένα άρθρο για την αστυνομική καταστολή στην Κρήτη, με βάση όσα γεγονότα θυμάμαι. Δυστυχώς το άρθρο δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, καθώς τα γεγονότα είναι ραγδαία και λίγο χρόνο αφήνουν να σκεφτεί κάποιος, πόσο μάλλον να γράψει με καθαρό μυαλό. Θα παραθέσω εδώ ένα τμήμα του άρθρου που βρίσκεται ακόμα στα σκαριά.

Αστυνομική καταστολή και αυθαιρεσία στην Κρήτη – προσωπικές εμπειρίες και θύμησες 

Το γεγονός που συνέβη το βράδυ της Τετάρτης 23/01 δεν είναι κάτι καινούργιο. Απλά έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα που ακολουθείτε στο νησί εδώ και χρόνια. Η έντονη αστυνομική παρουσία στην Κρήτη ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 90. Τότε ήταν η πρώτη φορά που μεταφέρθηκαν δυνάμεις των ΕΚΑΜ για να καταπολεμήσουν την “εγκληματικότητα”. Μια εγκληματικότητα που είχε δημιουργηθεί από ένα εσωτερικό πόλεμο μεταξύ παλιών και νέων  “προστατών” για το μοίρασμα της πίτας μετά τα νέα δεδομένα, που επέφερε η πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” στην Ανατολική Ευρώπη. Οι ευκαιρίες που τους δίνονταν (εμπόριο όπλων, ναρκωτικών και λευκής σαρκός), καθώς και μια προσπάθεια της νεοσύστατης αλβανικής μαφίας να παίξει ρόλο, όπως έπαιζε στην ηπειρωτική Ελλάδα, επέβαλαν στις πόλεις του νησιού να ζήσουν ένα ακήρυκτο εσωτερικό πόλεμο, που δεν έβγαινε παραέξω λόγω της ομερτά που ισχύει μέχρι και σήμερα.

Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση η τότε κυβέρνηση της ΝΔ αποφάσισε να μεταβούν δυνάμεις των νεοσύστατων ΕΚΑΜ στην Κρήτη. Το τι ακολούθησε τους επόμενους μήνες, δεν ειπώθηκε πουθενά. Οι μόνοι που γνώριζαν τι ακριβώς γινόταν, ήταν αυτοί και οι ανώτεροι τους. Οι υπόλοιποι απλά ακούγαμε δεξιά- αριστερά αποσπασματικά τα γεγονότα. Κατά την διάρκεια της ημέρας κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας με πολιτικά και το βράδυ ντύνονταν στα κατάμαυρα, με κουκούλες full face και χωρίς διακριτικά κουβαλώντας Μ16 στα χέρια τους. Εισβολές μέσα σε μπαρ με σκυλιά ψάχνοντας για ναρκωτικά, εισβολές σε σπίτια και σε χωριά με ή χωρίς παρουσία εισαγγελέα, ξύλο αλύπητο σε όσους τολμούσαν να αντισταθούν ή ακόμα και να τους αντιμιλήσουν. Επιβεβαιωμένο γεγονός ότι σε κάποιο “προστάτη” , γάζωσαν το αμάξι μέσα σε κατοικημένη περιοχή στο Ρέθυμνο, όταν προσπάθησε να ξεφύγει, με αποτέλεσμα να του αφαιρέσουν 14 σφαίρες από τα πόδια. Όλα αυτά φυσικά γινόταν επί δικαίων και αδίκων. Άλλωστε αυτοί έπαιρναν οδηγίες και τρομοκρατούσαν τους πάντες στο νησί. Μέχρι που ξεκίνησε να ξεσηκώνεται ο κόσμος, ειδικά στα χωριά. Υπήρχαν φήμες που έλεγαν πως σε μια επιδρομή που ετοίμαζαν σε κάποιο ορεινό χωριό και την ματαίωσαν την τελευταία στιγμή, τους είχαν στήσει ενέδρα με οπλοπολυβόλα. Αυτά είναι τα λίγα που θυμάμαι και δεν καταγράφηκαν σχεδόν πουθενά. Πάντως λόγω των έντονων αντιδράσεων από τον κόσμο, οι ίδιοι που τους είχαν φέρει, τους έστειλαν πίσω. Και μπορώ κυρίως να μιλήσω για το Ρέθυμνο και όχι για τις υπόλοιπες περιοχές της Κρήτης. αλλά δεν νομίζω πως θα ήταν διαφορετικά.

Αυτά είναι γεγονότα που αποσιωπήθηκαν τότε. Οι περισσότεροι δεν γνώριζαν ή δεν ήθελαν να γνωρίζουν και όλοι ήθελαν να κοιτάν τις δουλείες τους, μην βρεθούν και αυτοί μπλεγμένοι. Φυσικά το άρθρο περιέχει και την συνέχεια όλων αυτών που σιγά σιγά θα τα ολοκληρώσω. Οι εικόνες παρόμοιες με τα παιδιά στην Κοζάνη, ήταν συνηθισμένες. Φυσικά  όλα αυτά θα τα αρνηθούν, άλλωστε πέρασαν τόσα χρόνια και κυνηγούσαν εμπόρους ναρκωτικών και όπλων, τότε. Άλλωστε δεν υπήρχε και το internet και τα blogs.

Αυτή η εισαγωγή γίνεται για να δώσω ένα στίγμα του τι ακολουθεί στην συνέχεια. Αυτή είναι η πραγματική αστυνομική καταστολή. Αυτά που βιώσαμε στην Κρήτη και κανείς δεν έβγαλε παρά έξω τα γεγονότα. Τώρα το βλέπουμε σε ολόκληρη την χώρα. Η βία, τα βασανιστήρια, η καταστολή, οι εισβολές και οι ασταμάτητες ποινικές διώξεις, είναι στο καθημερινό ειδησεογραφικό δελτίο. Πάντως πρέπει να θαυμάσουμε την σχέση τους με την τεχνολογία. Μετά το photoshop στις φωτογραφίες, οι ανακοινώσεις copy – paste. Μου προκαλεί πλέον γέλιο : ” εμείς δεν κάναμε τίποτα, δεν ξέρουμε τίποτα, να καταδικάσει την τρομοκρατία/βία/ καταλήψεις κτλ ο ΣΥΡΙΖΑ”. Φυσικά δεν ανήκω στις τάξεις του, ούτε πρόκειται, αλλά δείξτε και λίγη πρωτοτυπία : ζητήστε να το κάνουν οι Οικολόγοι, ο Λεβέντης, ή κάποιος άλλος. Και ας μην κουραστούμε να μιλήσουμε για την ρατσιστική βία και τις συλλήψεις ακροδεξιών με οπλοστάσια ολόκληρα και εκρηκτικούς μηχανισμούς ή τις συλλήψεις αμέσως μετά την δολοφονία μετανάστη με ακροδεξιά φυλλάδια στο σπίτι τους. Ας ζητήσουν να καταδικάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και αυτά τα γεγονότα αφού αυτοί δεν τα δημοσιοποιούν, αντίθετα με τα πρόσωπα των κοινωνικών αγωνιστών.

Μετά από το χαρούμενο διάλειμμα, ας περάσουμε στην ουσία. Έτυχε να διαβάσω μόλις φέτος το καλοκαίρι, το “Δόγμα του Σοκ”. Από το βιβλίο αυτό κράτησα το περιγραφικό του μέρος. Την διάλυση των οικονομιών και την βάναυση καταστολή χρησιμοποιώντας μέχρι και ιδιωτικούς στρατούς, για να καταστείλουν τις αντιδράσεις των πολιτών τους, απέναντι στην οικονομική καταστροφή τους. Δεν πρόλαβε να περιγράψει την Ελλάδα. Αλλά σε κάθε σελίδα του βιβλίου έβλεπα, τα γεγονότα που ζήσαμε, ζούσαμε και αυτά που έρχονται.

Πρώτη φορά εφαρμόζουν το δόγμα του σοκ σε ευρωπαϊκή χώρα. Για την ακρίβεια, το κομμάτι της καταστολής, γιατί σε άλλες αρκούσε το οικονομικό σκέλος χωρίς να υπάρξουν ουσιαστικές αντιδράσεις από τους πολίτες. Εδώ οι αντιδράσεις είναι ποικιλόμορφες και περιέχουν και απεργίες και βία, κάτι που τους εμποδίζει να δράσουν όπως θέλουν. Έχουν γίνει μπόλικες αναλύσεις και από πολλές οπτικές, οπότε θα αποφύγω να γίνω κουραστικός με αυτές. Το θέμα είναι πως όσο βλέπουν τους πολίτες να μην ακολουθούν, τόσο σκληραίνουν την στάση τους και προσπαθούν να καταπνίξουν ακόμα και την σκέψη της αντίδρασης. Δεν θέλουν να κρύψουν ότι βασανίζουν κρατούμενους. Θέλουν να το δείξουν για να τρομάξει ο κόσμος και να μην τολμήσει να συμμετέχει σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία. Αυτή η βία έχει την λογική της. Συνταγή δοκιμασμένη από τις χούντες σε όλο τον κόσμο, που όλοι ήξεραν ή είχαν ακούσει τι συνέβαινε και που και έτρεμαν μην τυχόν έχουν και οι ίδιοι την ίδια τύχη. Μαζί με την δοκιμαζόμενη προσπάθεια ολοκληρωτικής καταστολής στην ελλάδα, δοκιμάζουν και τις αντοχές της άλλοτε “δημοκρατικής” ευρώπης. Για την ακρίβεια των πληθυσμών της. Είναι σε γνώση τους ότι τα γεγονότα διαρρέουν σε παγκόσμια κλίμακα και λόγω του ίντερνετ, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη, θαυμάζουν την ικανότητα στο photoshop της αστυνομικής καταστολής, που συνοδευόμενο με τις δημοσιοποιημένες μαρτυρίες τουριστών για την ξενάγηση τους στα αστυνομικά τμήματα, αντί του Παρθενώνα, καταστρέφουν αργά αλλά σταθερά την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Και είναι ουσιαστικό για αυτούς να επιτύχουν την απομόνωση. Γιατί στόχος τους, δεν είναι να έρθουν τουρίστες και να σωθεί η οικονομία, αλλά να καταστραφεί όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να καμφθούν όλες οι αντιδράσεις και να ξεπουληθούν γρήγορα τα πάντα. Γιατί και την τουριστική “βιομηχανία” ήδη την έχουν ξεπουλήσει και απλά θέλουν να δώσουν την χαριστική βολή στις εναπομείναντες τουριστικές μικροεπιχειρήσεις.

Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει για τον φόβο των ανθρώπων απέναντι στην αλλαγή που τους μετατρέπει σε συντηρητικούς. Και αυτός ο φόβος είναι διάχυτος παντού. Φόβος επιβίωσης. Και δεν είναι μόνο σε αυτή τη χώρα, αλλά σε ολόκληρη την ευρώπη, σε ολόκληρο τον κόσμο. Όλοι ξεχνάνε την ζωή που ζούσαν μέχρι χθες και προσπαθούν να αναπροσαρμοστούν. Εκτός από κάποιους σε αυτή τη χώρα που νομίζουν ότι αυτό που ζούμε είναι κάτι προσωρινό. Και δεν καταλαβαίνουν ότι αν δεν αντισταθούν ουσιαστικά, αυτή η κατάσταση θα παραμείνει, καθώς η κρίση αυτή δεν έχει τέλος. Θα συνεχίζεται μέχρι να στερέψουν όλες οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και όλα τα εργατικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Και γίνεται τόσο ωραία. Στρέφουν την μια εργατική ομάδα εναντίων της άλλης. Επικαλούνται το φόβο,για να επιστρατεύουν, όσους αρνούνται να συμμορφωθούν με τις νέες εργατικές διατάξεις. Αυτή είναι η νέα ζωή, η νέα τάξη πραγμάτων. Φόβος και καταστολή = Φασισμός.  Και ο πραγματικός φασισμός δεν κρύβεται στους μαχαιροβγάλτες ακροδεξιούς, ούτε στα ποσοστά τους και τις βουλευτικές τους έδρες. Αυτοί είναι οι φανεροί που συνεργάζονται φανερά με την καταστολή. Αλλά κρύβεται στην σιωπή του κάθε κάτοικου αυτής της χώρας που κλείνεται στον εαυτούλη του και ελπίζει να την βγάλει καθαρή, πουλώντας τις υπηρεσίες του στον μεγαλύτερο πλειοδότη και σιωπώντας επιδοκιμαστικά στο φόβο και στην καταστολή.

Δεν μπορώ να γράψω κάτι θετικό για κλείσω το άρθρο. Δεν έχουμε ελπίδα, για την ακρίβεια δεν χρειαζόμαστε την ελπίδα. Η ελπίδα είναι το όπιο για αυτούς που αρνούνται να δουν και να αντιληφθούν την πραγματικότητα γύρω τους. Οι υπόλοιποι έχουμε τόσα άλλα συναισθήματα. Μίσος, οργή, αγάπη, έρωτα. Και μάθαμε να ζητάμε κάτι πέρα από κάθε ελπίδα. Ζητάμε την ουτοπία. Αυτό που δεν θα καταλάβουν ποτέ. Την κοπέλα που μέσα στην κλούβα που έγραφε “σε αγαπώ”. Την κραυγή του Ρωμανού “Ζήτω η Αναρχία”. Την φλόγα που καίει στα μάτια, κάθε ανθρώπου που αποφασισμένος στέκεται απέναντι τους. Την οργή που πνίγει τον κόσμο και ψάχνει διέξοδο. Αυτό φοβούνται. Γιαυτό έτρεμαν και έτρεχαν πάνοπλοι, όταν ένα βασανισμένο παιδί φώναξε το πιστεύω του. Γιατί αυτή η φωνή γέννησε και άλλους αναρχικούς. Καινούργιοι κοινωνικοί αγωνιστές θα ακολουθήσουν και θα πάρουν την θέση του στο δρόμο. Και αυτό τρέμουν, ότι θα είναι τόσοι πολλοί που δεν θα έχουν αρκετά δακρυγόνα, γκλομπ και σφαίρες για να τους κάνουν να το βουλώσουν όλοι. Η μέρα της οργής πλησιάζει.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=z8txhtB2e5M&w=420&h=315]