Τα ξημερώματα του Σαββάτου της 28ης Οκτωβρίου 2017 συλλαμβάνεται σε επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής ο αναρχικός σύντροφος Ντίνος Γιαγτζόγλου, στην οδό Αλκαμένους, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, στο πλαίσιο εντάλματος σύλληψης που εκδίδεται από τον ειδικό εφέτη ανακριτή Ευτύχη Νικόπουλο. Το ένταλμα που ασκείται σε βάρος του – το οποίο συστάθηκε βάσει δείγματος από μείγμα γενετικού υλικού – περιλαμβάνει την ένταξή του σε τρομοκρατική οργάνωση, την αποστολή δεμάτων-βομβών τον Μάρτιο 2017 σε Ευρωπαίους αξιωματούχους, οικονομικούς παράγοντες και στελέχη οικονομικών οργανισμών και ευρωπαϊκών εταιριών, καθώς και την απόπειρα δολοφονίας κατά του Λουκά Παπαδήμου τον Μάιο 2017 (πρώην διοικητής της ΤτΕ, αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, ακαδημαϊκός και υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ελλάδας την περίοδο 2011-2012). Πρόκειται για μια από τις πιο “βαρειές” υποθέσεις, τουλάχιστον σε επίπεδο κατηγορητηρίου, των τελευταίων δεκαετιών. Τις επόμενες ώρες, στο πλαίσιο της ίδιας επιχείρησης, πραγματοποιούνται εισβολές και έρευνες σε σπίτια συγγενών και φίλων του Ντίνου στην περιοχή του Ελληνικού. Σε αυτό τον χρόνο συλλαμβάνεται σύντροφος από το φιλικό του περιβάλλον, με την υπόθεσή του να διαχωρίζεται και τον ίδιο να αφήνεται τελικά ελεύθερος με πλημμεληματικές κατηγορίες. Τις επόμενες ημέρες θα αποφασιστεί η προφυλάκιση του Ντίνου στις φυλακές της Λάρισας, στην οποία θα μεταχθεί απροειδοποίητα και κάτω από δυσμενείς συνθήκες στις 4 Νοεμβρίου.
Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης του αναρχικού συντρόφου, σε κάθε πτυχή της μέχρι τώρα διαχείρισής της από την κυβέρνηση και της υλοποίησης του σχεδιασμού της από τις υπηρεσίες, διαφαίνεται πλήρως η μανία, η εκδικητικότητα και η αυθαιρεσία των διωκτικών μηχανισμών απέναντι στον Ντινο Γιαγτζόγλου. Μια μανία και αυθαιρεσία ρουτινωδώς επαναλαμβανόμενες απέναντι σε σειρά αναρχικών αγωνιστών, με προφανή σκοπό, για άλλη μια φορά, την δικαστική του ομηρία βάσει έωλων κατηγορητηρίων, την εξόντωσή του μέσα από πολυετείς ποινές, την φυσική του απομόνωση από το συγγενικό, φιλικό και συντροφικό του περιβάλλον, την στοχοποίηση των πολιτικών και προσωπικών του σχέσεων, την απόπειρα στέρησης του πολιτικού του περιεχομένου και της απονοηματοδότησης των πράξεών του – της επαναστατικής του αλληλεγγύης σε αγωνιστές.
Από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον 187Α – ένα κεντρικό εργαλείο στο οπλοστάσιο της κυριαρχίας, που “λύνει τα χέρια” στις διωκτικές αρχές ως προς την καταστολή και την ειδική μεταχείριση των αναρχικών “τρομοκρατών” – και το ευφυολόγημα των “συγκοινωνούντων δοχείων” – ένα θεώρημα που αποπειράται να νομιμοποιήσει επικοινωνιακά την “βαρειά βιομηχανία κατασκευής υπόπτων” του μεταπολιτευτικού κράτους καθώς και της συσχέτισης αυθαίρετων, μεταξύ τους, υποθέσεων και οργανώσεων.
Από την πρώτη στιγμή, έχει να αντικρούσει ένα ένταλμα και ένα βαρύτατο κατηγορητήριο που εδράζεται στην εύρεση ενός μείγματος γενετικού υλικού, που αν και δεν ταυτοποιείται με το δικό του – απλώς περισυλλέχθηκε, ανάμεσα σε άλλα, από αντικείμενα, ύστερα από συλλήψεις κατά τη διάρκεια αντιμνημονιακής πορείας το 2010 – φαίνεται να αρκεί από μόνο του για την έκδοση ενός εντάλματος για απόπειρα ανθρωποκτονίας, πάνω στη βάση μιας σχέσης συνάφειας του ότι είχε συλληφθεί και ο ίδιος, εκείνη την ημέρα, στη πορεία αυτή.
Από τη πρώτη στιγμή, έχει βρεθεί στο στόχαστρο της καταστολής, τόσο για την πολυετή του συμμετοχή και δράση ως αναρχικός στα κινήματα και τους αγώνες, όσο και για την στάση πολιτικής αλληλεγγύης αλλά και για τις προσωπικές σχέσεις που είχε με αναρχικούς επαναστάτες εντός των τειχών. Σχέσεις και επισκεπτήρια που, στην αντίληψη της αστικής δικαιοσύνης, αρκούν από μόνα τους για να εντάξουν τον Ντίνο σε μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό, σε αυτό το σημείο, είτε για την εκδικητικότητά της, είτε εν κατακλείδι για την έλλειψη νοημοσύνης και αντίληψής της, είναι ότι πρόσωπο που επισκέπτονταν ο Ντίνος βρισκόταν στη φυλακή κατηγορούμενο ακριβώς για τις ίδιες κατηγορίες ένταξης και συμμετοχής στην ίδια οργάνωση για την οποία κατηγορείται ο ίδιος, και τελικά, έπειτα από άλλη μια πολυετή δικαστική ομηρία και φυλάκιση, η υπόθεσή του κατέληξε στην εκκωφαντική αθώωσή του.
Αυτή τη στιγμή, αντιμετωπίζει μια ακόμη απόπειρα των διωκτικών αρχών να κάμψουν το ηθικό του και να τον εξοντώσουν φυσικά, μέσα από την προφυλάκισή του στις φυλακές της Λάρισας – εξαιρετικά μακριά από τον τόπο διαμονής του – και την προφυλάκισή του σε αυτές. Μια προφυλάκιση απροκάλυπτα εκδικητική, σε μια συγκυρία όπου το κράτος επιχειρεί, διαμέσου του νέου σωφρονιστικού κώδικα, να επιτεθεί στους αναρχικούς κρατούμενους, αλλά και ευρύτερα, να ισοπεδώσει δικαιώματα και κεκτημένα δεκαετιών του συνόλου των κρατουμένων στις φυλακές της αστικής δημοκρατίας. Εξαρχής ο Ντίνος έχει κάνει αίτηση για τη μεταγωγή του στις Φυλακές Κορυδαλλού, κοντά στο συγγενικό του περιβάλλον, η οποία απορρίφθηκε σήμερα (21/2) χωρίς κάποια επαρκή αιτιολόγηση – χωρίς, δηλαδή, να αναφερθεί η οποιαδήποτε από τις συνήθεις προσχηματικές δικαιολογίες.
Η επιχειρούμενη απομόνωσή του από τους συγγενείς του, τους φίλους και συντρόφους του και τον ευρύτερο κινηματικό κόσμο, που αποσκοπεί σαφώς στην οικονομική του εξόντωση, στη δυσχέρεια της επικοινωνίας με τους δικηγόρους του – συνεπώς και της προετοιμασίας της ογκωδέστατης υπόθεσής του – και στην εξάντληση των ψυχικών αποθεμάτων του, είναι η τελευταία σταγόνα της υπομονής μας, και η πρώτη μάχη που θα δώσουμε.
Η υπόθεση του αναρχικού Ντίνου Γιαγτζόγλου, όπως προαναφέρθηκε και συμπεραίνεται, τόσο βλέποντας στο επίπεδο της κυβερνητικής – πολιτικής και επικοινωνιακής διαχείρησής της – όσο και από την μεθοδολογία που ακολουθούν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση “ασυδοσίας” ή εκδικητικότητας της αστικής δικαιοσύνης απέναντι σε ένα μεμονωμένο πολιτικό υποκείμενο, αλλά αποτελεί συνέχεια στη μακρά σειρά δικών – παρωδιών φίμωσης και εξόντωσης του “εσωτερικού εχθρού” του καθεστώτος, και μάλιστα ενός από τα πιο μαχητικά και δυναμικά κομμάτια του, των αναρχικών, και πιο συγκεκριμένα, του ένοπλου αγώνα.
Ο αναβαθμισμένος αντιτρομοκρατικός νόμος 187Α έχει αξιοποιηθεί στο παρελθόν σε σωρεία υποθέσεων συντρόφων. Ως ένα όχημα που “λύνει τα χέρια” των υπηρεσιών στην κατεύθυνση της ειδικής μεταχείρισης των αναρχικών, επιτρέπει την αυθαίρετη συσχέτιση και ένταξη υποθέσεων συντρόφων με ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις ελλείψει στοιχείων · συνεπώς, μέσα από την – κατά βούληση και κατά σκοπιμότητα – συνεχή κατασκευή νέων κατηγοριών και σύνδεσης με οργανώσεις “ομπρέλα”, ανοίγει ο δρόμος για την αστική δικαιοσύνη να υπερδιογκώνει κατηγορητήρια συντρόφων, να παρατείνει και να επιβάλλει, τελείως καταχρηστικά, αλλεπάλληλες προφυλακίσεις, να διατηρεί αιχμάλωτους τους κατηγορούμενους σε ένα καθεστώς διαρκούς δικαστικής ομηρίας, να διώκει και να προφυλακίζει συγγενείς μελών ένοπλων οργανώσεων, αλλά και να πρωτοτυπεί, όπως πρόσφατα με την αποφυλάκιση – εμπαιγμό του συντρόφου Γ. Τσιρώνη, με τον όρο της κατ’ οίκον 24ωρης κράτησής του.
Η γενικευμένη χρήση του DNA ως – ένα ακόμη κατ’ επίφαση – αποδεικτικό στοιχείο και η χάλκευση κατηγορητηρίων με βάση αυτό αποτελεί τον έτερο βραχίονα της προαναφερθείσας “βαριάς βιομηχανίας κατασκευής υπόπτων” της κυριαρχίας. Αρχικά, αρμόζει να αναφερθεί ότι η μέθοδος σύγκρισης γενετικού υλικού είναι έγκυρη μόνο ως προς τον αποκλεισμό υπόπτων και όχι για την ταυτοποίησή τους. Παρά το γεγονός αυτό, η αστική δικαιοσύνη το χρησιμοποιεί συνεχώς και μεθοδικά σε βάρος αναρχικών συντρόφων, όχι απλά ως πρωταρχικό, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις και ως το μοναδικό στοιχείο για να ασκηθεί η δίωξη και η προφυλάκισή τους, αλλά και για να διογκωθεί περαιτέρω το κατηγορητήριό τους. Ενδεικτικά, σταχυολογώντας μόνο μερικές από τις πολλές δικαστικές παρωδίες αναρχικών που διώχθηκαν με βάση το DNA, μια από τις παλαιότερες υποθέσεις δίωξης για ενέργεια με μοναδικό αυτό το “αποδεικτικό” στοιχείο ήταν αυτή του Άρη Σειρινίδη – που, αφού πρώτα προφυλακίστηκε για επίθεση σε κλούβα διμοιρίας των ΜΑΤ, αθωώθηκε πρωτόδικα. Από τις πιο πρόσφατες, είναι αυτή του Τάσου Θεοφίλου, για υπόθεση ληστείας και ανθρωποκτονίας στη Πάρο – που επίσης, αφού πρώτα προφυλακίστηκε και διαπομπεύθηκε ηθικά, τελικώς αθωώθηκε για το σύνολο των κατηγοριών – ενώ σήμερα, σε παρόμοιο καθεστώς φυλάκισης και δικαστικής ομηρίας, βρίσκονται ο Περικλής Μπ. και η Ηριάνα Β.Λ., κατηγορούμενοι για ένταξη και συμμετοχή στην ε.ο. ΣΠΦ.
Για ακόμα μια φορά, επιβεβαιώνεται ότι το κράτος διαλέγει εκ των προτέρων τα ευρήματα των διώξεων, πριν διώξει, όπως και τις αποφάσεις των δικών, πριν δικάσει, και ύστερα καταλήγει παντοιοτρόπως στο επιθυμητό για αυτό πολιτικό αποτέλεσμα – την καταστολή των αγώνων των αναρχικών και των κινημάτων εν γένει, και την παραγωγή πολιτικής υπεραξίας, σε κυβερνητικό επίπεδο, προς επικοινωνιακή αξιοποίηση.
Ειδικότερα ως προς τους αναρχικούς αιχμάλωτους της δικαιοσύνης των αφεντικών, με τις “ειδικές” μεταγωγές τους, τα “ειδικά” δικαστήρια τους, τις “ειδικές” συνθήκες κράτησής τους, τα ηλεκτρονικά βραχιόλια επιτήρησης στις άδειές τους, τις “ειδικές” φυλακές τύπου Γ’, μέσα από την συστηματική στοχοποίηση της αλληλεγγύης και των προσωπικών σχέσεων, μέσα από την συστηματική προσπάθεια εκφοβισμού του συντροφικού και φιλικού τους περιβάλλοντος, μέσα από την συστηματική επιχειρούμενη απομόνωσή τους από το ευρύτερο κίνημα, μέσα από την εξόντωσή τους με πολυετείς ποινές και πρωτοφανείς δικαστικές καταχρήσεις, το μόνο ασφαλές συμπέρασμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει κάποιος είναι η ύπαρξη και η υιοθέτηση ενός άτυπου “αναρχικού ιδιώνυμου” από πλευράς της κυριαρχίας και των μηχανισμών της – γεγονός που λειτουργεί μόνο προς επιβεβαίωση του επιτακτικού χαρακτήρα της ανάγκης της για την καταστολή του αναρχικού χώρου – με αιχμή τον ένοπλο αγώνα – αλλά και των κινημάτων, ευρύτερα.
Σε μια περίοδο όπου το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα προσπαθεί να αποκαταστήσει – βίαια – τις αναλογίες της αναπαραγωγής του, με τις ενδογενείς αντιθέσεις του να εντείνονται και να εκδηλώνονται σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς να κορυφώνονται, το εγχώριο πολιτικό προσωπικό του προσπαθεί να ανανεώσει την επικυριαρχία του με κάθε κόστος. Ειδικότερα, με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου το 2010 και την υπαγωγή της Ελλάδας σε χρηματοπιστωτικό έλεγχο, θα αναζητήσει νέες μορφές συστημικής πολιτικής διαχείρισης (νεοφιλελευθερισμός, παγκοσμιοποίηση) · θα ανασύρει, θα επινοήσει, θα επιβάλλει και θα εφαρμόσει μερικά από τα πιο νοσηρά συντηρητικά ιδεολογήματα και πρακτικές του (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, κήρυξη απεργιών ως παράνομες και καταχρηστικές, επιτάξεις ολόκληρων κλάδων απεργών, δημόσια διαπόμπευση οροθετικών γυναικών, πογκρόμ κατά μεταναστών και γκετοποίησή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας) · θα επιστρατεύσει σειρά αντιδραστικών μηχανισμών και συστημικών εφεδρειών (“μένουμε Ευρώπη”, ΧΑ)· θα διαγκωνιστεί και θα διαξιφιστεί ως προς την επικοινωνιακή πολιτική για την διαχείριση της κρίσης και την διαμεσολάβηση στις διαπραγματεύσεις – γιατί μόνο σε επικοινωνιακό επίπεδο αυτές διαφέρουν. Όλα αυτά, στην κατεύθυνση του ξαναμοιράσματος της “πίτας” της εξουσίας – ή έστω ενός ξεροκόμματου της πίτας, στο βαθμό που θα τους επιτραπεί, από τους διεθνείς τοκογλύφους, να παραγοντίζουν – και της διατήρησης της παρούσας επίφασης κοινωνικής συνοχής και “ομαλότητας”, προλαμβάνοντας – ουσιαστικά, μεταθέτοντας στο μέλλον – την κοινωνική έκρηξη που θα φέρουν οι μνημονιακές πολιτικές εξαθλίωσης. Τόσο οι “έμποροι φόβου”, όσο και οι “έμποροι ελπίδας”, με αντάλλαγμα τη συμμετοχή τους στην εξουσία, σχεδόν εδώ και μια δεκαετία, θα επιδοθούν σε σκληρές – μονάχα για το προλεταριάτο – μάχες απέναντι στους “εταίρους” της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για το ποιο αστικό πολιτικό μόρφωμα θα έχει το προνόμιο να χορεύει γύρω από το κουφάρι μιας κοινωνίας που αποσυντίθεται κάτω από το βάρος των πολιτικών επιταγών του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου. Σε αυτή την κατεύθυνση, και με την αυταπάτη για μια “καλύτερη διαχείριση του καπιταλισμού” να επαρκεί σε κάθε συγκυρία μόνο οριακά για να νομιμοποιήσει τις πολιτικές αυτές, η καταστολή, ως στρατηγική επιλογή του καθεστώτος, θα αναβαθμιστεί και ο αναρχικός χώρος, ως μια από τις πιο γνήσιες πολιτικές εκφράσεις των αγώνων του συνόλου των εκμεταλλευομένων, θα βρεθεί στο στόχαστρό της, με την αστική τάξη να διατρανώνει για άλλη μια φορά – εις μάτην – την δική της βία στα φτωχά λαϊκά στρώμματα ως την μοναδική νομιμοποιημένη.
Βία, που σε αυτή τη συγκυρία, στρέφεται ενάντια στον αναρχικό σύντροφό μας, Ντίνο Γιαγτζόγλου. Και ως τέτοιον, θα τον υπερασπιστούμε μέχρι τέλους.
Σήμερα στις 21/2 ο αναρχικός Κωνσταντίνος Γιαγτζόγλου ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα τη μεταγωγή του από τις φυλακές της Λάρισας στις φυλακές του Κορυδαλλού μετά από την απορριπτική απάντηση της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών.
ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ &
ΆΜΕΣΗ ΜΕΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΓΙΑΓΤΖΟΓΛΟΥ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
“Νους, ψυχή και σώμα, για πάντα στον αγώνα”
Συνέλευση Αλληλεγγύης συντρόφων από τα νότια για τον Ντίνο Γιαγτζόγλου
