Στάλθηκε στο Inter Arma:
Πρελούδιο αναρχικής εξέγερσης…
Η αναρχική ομάδα “Χαοτική Συμφωνία” αποτελεί το σημείο συνάντησης και δράσης συντρόφων και συντροφισσών από το ευρύτερο φάσμα της μαύρης αναρχίας. Πρόκειται για μια άτυπη δομή αναρχικών, που έχει ως στόχο τη σταθερή και πολύμορφη παρέμβαση στη δημόσια σφαίρα, διαχέοντας την εξεγερτική σκοπιά πάνω σε ζητήματα που μας αφορούν και τη στήριξη των συντρόφων, των οποίων ο λόγος και οι αντιλήψεις προσεγγίζουν τις δικές μας.
Ξεκαθαρίζοντας τη θέση μας πάνω στην αλληλεγγύη, θεωρούμε πως είναι λάθος να τίθεται με πολιτικούς και άρα στρατηγικούς και συμβολικούς όρους. Για εμάς, έχει νόημα μόνο όταν μπαίνει στα πλαίσια της ανάλυσης και της πρακτικής του αναρχικού αγώνα όπως αυτός εκφράζει τα εκάστοτε υποκείμενα, αλλά και των σχέσεων που αυτά αναπτύσσουν οργανικά ή διαλεκτικά κατά τη διάρκειά του. Έτσι, η αλληλεγγύη στους διωκόμενους συντρόφους διεθνώς (έγκλειστους, φυγάδες, υπόδικους) δεν μπορεί παρά να λαμβάνει χώρα στα πλαίσια της συνάφειας σε θεωρητικό και πρακτικό πεδίο και όχι κάτω από γενικόλογες ταμπέλες όπως “αναρχικοί” και “επαναστάτες”, οι οποίες από μόνες τους λένε ελάχιστα ή και τίποτα. Παράλληλα, είναι προφανές πως, σε κάθε περίπτωση, η στήριξη δεν είναι ένα αυτοματοποιημένο αντανακλαστικό, που ενεργοποιείται όταν χρειαστεί, ούτε μπαίνει στον αυτόματο πιλότο ανεξάρτητα από τις κινήσεις και τη στάση του δέκτη της. Είναι μια δυναμική διαδικασία, η οποία εξετάζει την κάθε περίπτωση και συγκυρία ξεχωριστά. Επίσης, θεωρούμε βασική τη σύναψη ουσιαστικών συντροφικών σχέσεων με τους αναρχικούς εκείνους που βλέπουν τον αναρχικό αγώνα μέσα από το ίδιο με εμάς πρίσμα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, έχοντας τη βούληση να συναντηθούμε μαζί τους στα μονοπάτια της εξέγερσης, όταν οι επιλογές μας ταυτίζονται ή αλληλεπιδρούν διαλεκτικά.
Πιστεύουμε πως σε μια πραγματικότητα που το σύμπλεγμα της κυριαρχίας διογκώνεται και μεταβάλλεται συνεχώς, που οι μάζες, παρά την προοδευτική τους πνευματική και υλική εξαθλίωση, παραμένουν κοιμισμένες, εθελόδουλες και εν αναμονή επίδοξων σωτήρων και που μεγάλο κομμάτι του αναρχικού “χώρου” βαίνει με βήμα ταχύ είτε προς την κομμουνιστικοποίηση, είτε προς τον πολιτικό εναλλακτισμό, είτε προς τη στήριξη αριστερών και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, είναι απαραίτητη η ανάδυση μιας μαχητικής αναρχικής θεώρησης και πρακτικής, που εναντιώνεται στο υπάρχον στο σύνολό του.
Προτάσσουμε τον αναρχικό αντικρατικό αγώνα. Το κράτος, ως βασική θεσμική υπερδομή άσκησης εξουσίας, αποτελεί τον διευθυντή και τον τοποτηρητή της τάξης του κοινωνικού εργοστασίου και βρίσκεται σε άμεση διαλεκτική σχέση μαζί του. Φροντίζει για την ομαλή κυκλοφορία των εμπορευμάτων και την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, οργανώνει όλες τις κοινωνικές δομές αφομοίωσης των ατόμων και προστατεύει την κανονικότητα, καταστέλλοντας σωματικά και ψυχολογικά όσους παρεκλίνουν από αυτήν. Ο αναρχικός αντικρατισμός είναι φύσει αντι-πολιτικός. Για εμάς, η πολιτική ταυτίζεται με τη διαχείριση της μιζέριας της κοινωνικής δομής και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το δημοκρατικό καθεστώς και το ευρύτερο πολιτισμικό οικοδόμημα. Απέναντι στον νομοταγή ή ενεργό πολίτη της δημοκρατικής κανονικότητας, στέκεται η εξεγερμένη α-πολίτικη αναρχική ατομικότητα. Επιπλέον, θεωρώντας πως το κράτος είναι απλά η σύγχρονη έκφραση της συγκεντρωτικής θεσμοθετημένης εξουσίας, στεκόμαστε απέναντι σε κάθε αντίστοιχη δομή κοινωνικής εξουσίας, είτε αυτή λέγεται κομμούνα, είτε συνομοσπονδία, είτε εθνοσυνέλευση κλπ.
Κινούμαστε επιθετικά εναντίον του κεφαλαίου. Αναγνωρίζοντας πως ο καπιταλισμός, στην ύστερη μορφή του, αποτελεί το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο και ταξικά δομημένο σύστημα οικονομικής εξουσίας και διάρθρωσης του κοινωνικού εργοστασίου, προτάσσουμε την κριτική και πρακτική επίθεση εναντίον του. Η δική μας επίθεση δεν γίνεται από την πλευρά των “καταπιεσμένων προλετάριων”, αλλά από εκείνη των εξεγερμένων αναρχικών συνειδήσεων. Ο καπιταλισμός είναι υπεύθυνος για την πλήρη εμπορευματοποίηση των σχέσων και των σωμάτων μας, τη συστηματική εκμετάλλευση και διάλυση του φυσικού κόσμου και την εγκαθίδρυση ενός ασφυκτικού εξουσιαστικού περιβάλλοντος, που σήμερα εκφράζεται με τη μορφή ενός όλο και πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού. Στοχεύουμε στη διάλυση των δομών και των σχέσεων του κεφαλαίου, στην αποσάθρωση της ιερής αγοράς, στο ξεγύμνωμα της κοινωνίας του θεάματος και στην αποδόμηση της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ιδεολογίας του καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, θεωρούμε πως η εκμετάλλευση και η ποδηγέτηση των ατόμων ούτε ξεκίνησε και πιθανώς ούτε θα τελειώσει με το τέλος του καπιταλισμού, καθώς και αυτός βασίστηκε σε ήδη υπάρχουσες δομές και ιδεολογήματα. Επομένως, είμαστε αντίθετοι σε κάθε σύστημα οργανωμένης εργασίας και οικονομίας στα πλαίσια της κοινωνικής μηχανής, είτε αυτή είναι καπιταλιστική, είτε κομμουνιστική είτε οτιδήποτε άλλο.
Κηρύσσουμε τον πόλεμο στον πολιτισμό και την κοινωνία. Ο πολιτισμός αποτελεί βασικό στοιχείο του ιδεολογικού εποικοδομήματος και απαραίτητη προυπόθεση για την υλική υπόσταση της κοινωνίας. Με άρμα το πολυφορεμένο ιδεολόγημα της προόδου, ισοπεδώνει τα πάντα, πραγμοποιώντας τη φύση και τα ζώα, ενώ το τερατούργημα του τεχνοεπιστημονικού συμπλέγματος μηχανοποιεί, καταγράφει, μελετάει, κανονικοποιεί, πετσοκόβει και ανασυναρμολογεί κατά το δοκούν την ίδια τη ζωή, φροντίζοντας να παράγει παράλληλα τα κατάλληλα άλλοθι για την αναγκαιότητά του. Η αστική πολεοδομία, με κέντρο την οποία διαρθρώνεται οικιστικά, παραγωγικά και διοικητικά η κοινωνία εντός και εκτός μητροπόλεων, παρέχει το πεδίο, εντός του οποίου αναπτύσσονται οι κεντρικές λειτουργίες και πολιτικές του κοινωνικού εργοστασίου και στεγάζει το μεγαλύτερο μέρος του “εργατικού δυναμικού” του, δηλαδή τις μάζες. Το πολιτισμικό οικοδόμημα δεν μπορεί να ειδωθεί ανεξάρτητα από την εξουσιαστική κοινωνική δομή. Η κοινωνική δόμηση είναι το κέντρο του υπάρχοντος. Ένα αχανές πλέγμα διαμεσολαβημένων σχέσεων, ρόλων και ταυτοτήτων (έμφυλων, ταξικών, εθνικών, φυλετικών κ.α.), αξιών και ιδεολογημάτων (ανθρωπισμός, ηθική, δίκαιο, ασφάλεια, θρησκεία, πατριαρχία, κρεοφαγία, κοινωνικό στάτους και καταταναλωτισμός, οπαδισμός κάθε είδους κ.α.) και επίσημων και άτυπων θεσμών (οικογένεια, εκπαίδευση, ιδιοκτησία, φυλακές, εκκλησία, στρατός, αστυνομία κ.α.), το οποίο δένει και συγκροτεί τις κοινωνικές μάζες μέσω ενός πλήθους εξημερωτικών διαδικασιών του πολιτισμού.
Χτυπάμε το υπάρχον στο σύνολό του. Ενώ υπάρχει η δυνατότητα να αναλύσει κανείς τους κεντρικούς πυλώνες της κυριαρχίας και τις απολήξεις τους με μια σχετική αυτοτέλεια, πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι πρόκειται για ένα αδιαίρετο σύνολο. Στα πλαίσια της δημιουργίας ρηγμάτων, της διάνοιξης πεδίων αναρχικής δράσης και της κατάκτησης όσο το δυνατόν περισσότερων και μεγαλύτερων αναρχικών βιωμάτων και στιγμών αυτο-κυριότητας, οι αναρχικοί εξεγερμένοι επιλέγουν να επιτίθενται στην κυριαρχία συνολικά, όχι με σκοπό τη διαχείριση ή την κατάκτηση και μεταρρύθμιση κομματιών της, αλλά επιθυμώντας τον συνεχή καταστροφικό πόλεμο εναντίον της. Στον αντίποδα της τυραννίας του μαζικού, τοποθετείται η ατομική συνειδησιακή και πρακτική εξέγερση, η οποία συλλογικοποιείται άτυπα και διάχυτα όποτε κρίνεται απαραίτητο, συγκροτώντας έτσι το αντίπαλο δέος του καθεστώτος. Η διαρκής αναρχική εξέγερση δεν έχει απώτερο στόχο και ημερομηνία λήξης, είναι μια διαρκής, πολυεπίπεδη διαδικασία καταστροφής. Το μόνο ίσως που έχει ουσία σε έναν κόσμο, που παραπαίει και ευτελίζει τα πάντα με γεωμετρική πρόοδο, είναι αυτό το συνεχές απελευθερωτικό ταξίδι.
Αναρχική Ομάδα “Χαοτική Συμφωνία”
Αναδημοσίευση από : interarma.info
