Η Σιωπή των Αμνών στις μέρες του Κορονοϊού

Λάβαμε 27/03/2020

Η Σιωπή των Αμνών στις μέρες του Κορονοϊού

Την περασμένη Κυριακή και λίγες μόνο ώρες πριν την εφαρμογή των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας, “ιδιοκτήτης” ερειπίου στη Νέα Χώρα με παρέα από “συγγενείς” ή “φίλους” του “έκαναν έξωση” σε τρεις άστεγους μετανάστες, οι οποίοι είχαν βρει καταφύγιο στο εγκαταλειμμένο σπίτι εδώ και τρεις μήνες. Καμιά προηγούμενη επαφή δεν υπήρξε, ο “νόμιμος κάτοχος” δεν μπήκε καν στον κόπο να περάσει, να δει τι συμβαίνει και να ζητήσει από τους ανθρώπους να φύγουν από την “περιουσία” του. Η εκδίωξη υλοποιήθηκε με βρισιές, ένα μαχαίρι και λοστάρια. Όταν έφτασε η Αστυνομία, με κάποιο μαγικό τρόπο, μαχαίρι και λοστάρια εξαφανίστηκαν, ενώ τα “λίγα-λίγα παλαμίδια” θεωρήθηκαν “λογικά”.

Από την Δευτέρα, όταν τα μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας τέθηκαν σε ισχύ, άστεγοι και μετανάστες άρχισαν να στοχοποιούνται από τις αστυνομικές δυνάμεις με αρκετά περιστατικά παρενόχλησης, απειλών ή και προσαγωγών να συμβαίνουν καθημερινά. Το προνόμιο της μπλε ταυτότητας και της (ακόμη και χειρόγραφης) “βεβαίωσης κατ’ εξαίρεση μετακίνησης” έγινε πια ορατό. Σε ερωτήματα πολιτών που βρέθηκαν μπροστά σε τέτοια περιστατικά αυθαιρεσίας, η απάντηση των μπάτσων ήταν σχεδόν στερεοτυπική: “Μας παίρνουν τηλέφωνα, ότι μαζεύονται πολλοί μαζί και έξω και μέσα στα σπίτια. Τι θέλετε να κάνουμε δηλαδή;”

Την ίδια ώρα που κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα προβλήματα μιας πανδημίας θα λυθούν με περισσότερο αστυνομικό έλεγχο, μια γυναίκα βιάστηκε στο κέντρο των Χανίων. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της 25/3, μια 28χρονη μετανάστρια από την Γεωργία, η οποία είναι άστεγη, βιάστηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης στην πλατεία Δικαστηρίων. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η συχνότερη παρουσία της αστυνομίας στους δρόμους δεν περιορίζει τέτοιου είδους περιστατικά.  Οι αόρατοι/ες αυτού του κόσμου πάντα θα βρίσκονται εκτεθειμένοι/ες απέναντι στην αυταρχικότητα του κράτους, του αφεντικού, του βιαστή. Όσοι ζητάνε περισσότερη ασφάλεια και λιγότερη ελευθερία δεν θα έχουν τίποτα από τα δύο. Και αν τώρα η βαρβαρότητα στοχεύει στους πιο ευάλωτους, η ιστορία διδάσκει πως αυτό το κακό έχει την τάση να γενικεύεται. Η αύξηση των ποσοστών της ενδοοικογενειακής βίας, κυρίως σε γυναίκες αλλά και σε παιδιά, έχει πιάσει ταβάνι. Στην Κύπρο τα αντίστοιχα ποσοστά αγγίζουν το 30%  και σε όλες σχεδόν τις χώρες όπου επιβλήθηκε καραντίνα η αύξηση των καταγγελιών κακοποιήσεων είναι δραματική. Το “μένουμε σπίτι” αλλά ταυτόχρονα “κλείνουμε τα ρολά στον άλλο” έχει οδηγήσει στο να γίνει και το σπίτι και ο δρόμος κόλαση για κάποιους ανθρώπους.

Στον ξενώνα αστέγων του Δήμου Χανίων δεν υπάρχει κρεβάτι. Το συσσίτιο της Μητρόπολης κόπηκε μαχαίρι. Τα Συσσίτια της Σπλάντζιας έβγαλαν έκτακτη έκκληση αφού μαζί με το Κυριακάτικο Γεύμα στο Στέκι Μεταναστών Χανιών σηκώνουν πια όλο το βάρος. Το γιατί το παπαδαριό “την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια” από την ευθύνη, όταν ένας σύλλογος και μια αυτοοργανώμένη συλλογικότητα κατάφεραν να συνεχίσουν να παράγουν έργο τηρώντας αυστηρά μέτρα προστασίας και αυτοπροστασίας των εθελοντών/τριών, πρέπει να μας πει πολλά…

Εκεί που κυριαρχεί ο φόβος αντί της αλληλοβοήθειας, εκεί κυριαρχεί και το μίσος για τον πιο αδύναμο και περιθωριοποιημένο άνθρωπο. Εκεί είναι που κάποιος ρατσιστής θα νιώσει παντοδύναμος, κρυμμένος πίσω από τις κουρτίνες. Τότε είναι που θα χαφιεδίσει στο τηλέφωνο πως ακούει μια “παράξενη” γλώσσα – κάποια γλώσσα των άστεγων του κόσμου – να μιλιέται στο πλαϊνό ερειπωμένο και εγκαταλειμμένο σπίτι που χρησιμοποιείται ως καταφύγιο.“Ο φόβος σκοτώνει τη σκέψη”, έγραφε ο Φρανκ Χέρμπερτ, ήδη από το 1965, στα σπουδαία του λογοτεχνικά έργα που μας μίλησαν κριτικά για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Σήμερα, οι αληθινές δυστοπίες βρίσκονται μπροστά μας και μας προκαλούν: σε μια συνθήκη όπου η προστασία του διπλανού συνανθρώπου οφείλει να είναι πρώτη προτεραιότητα (γιατί απλώς εξασφαλίζει την επιβίωση όλων) κράτος, φορείς και πανικόβλητα άτομα φωνάζουν “Να πάνε αλλού!” ή αποποιούνται τις ευθύνες τους (όπως έκαναν πάντα) προωθώντας τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

– Άμεσο άνοιγμα ξενώνων για φιλοξενία αστέγων.

– Καμία ανοχή στις ρατσιστικές πολιτικές, τις επιθέσεις και τις διώξεις εναντίον αστέγων/ μεταναστών.

-Μέτρα προστασίας για τους άστεγους/ες, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες/ριες.

Κατάληψη Rosa Nera
26/3/2020

Απαντήστε

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί μπισκότα σε ορισμένες λειτουργίες της ΕντάξειΠληροφορίες