Η ελέω Θεού εκλογευόμενη μοναρχία

Η επιτυχία της αστικής δημοκρατίας είναι η ευελιξία της. Το πολιτειακό καθεστώς που κούμπωσε με τις απαιτήσεις εξουσίας της αστικής τάξης όταν αυτή αποφάσισε να αιματοκυλίσει τον κόσμο και να πάρει τα κεφάλια των αριστοκρατών έχει μια μοναδική δυναμική. Eξελισσόμενο με το πέρασμα των αιώνων κατόρθωσε να υπερβεί τον εαυτό του και από ένα προιόν επαναστατικών διαδικασιών γίνει ένα θαυμάσιο εργαλείο κοινωνικού ελέγχου.

Ευελιξία και αφομοίωση των αντιπάλων: από τον 19ο αιώνα έως σήμερα οι αστικές δομές εξουσίας κατορθώνουν όλο και καλύτερα να απορροφούν και να ενσωματώνουν τις ανατρεπτικές κοινωνικές δυναμικές απομακρύνοντας την προοπτική της δικτατορίας που είναι πάντα η λύση όταν η δημοκρατία δεν μπορεί να μαζέψει το πόπολο.

Ένα καλοστημένο ψέμα και τίποτα άλλο είναι η δημοκρατία των αστών. Η ψευδαίσθηση της απόφασης και της επιλογής είναι το εργαλείο της. Οι αστοί κατάφεραν να διατηρήσουν την μονολιθικότητα των βασιλιάδων και των αριστοκρατών, την αποτελεσματικότητα μιας εξουσίας που δεν ρωτάει κανέναν και για τίποτα με την συσκευασία της επιλογής ατόμων και των συσσωματώσεων συμφερόντων που ονομάζονται «κόμματα». Κι ούτε καν αυτό.

Αν και τύποις ο καθένας μπορεί να είναι υποψήφιος η δεξαμενή υποψηφίων δεν είναι προσβάσιμη σε όλους, ανθρωποι συγκεκριμένης ταξικής καταγωγής, μέλη συγκεκριμένων παρασιτικών πεδίων τελικά μπαίνουν σε εκλόγιμες θέσεις.

Αν και τύποις κάθε κύκλος απόψεων μπορεί να γίνει κόμμα, συγκεκριμένα κόμματα μπορούν να εκλεγούν, αφού φωτογραφικοί νόμοι (όπως πχ το όριο εισόδου στη βουλή) αλλά πάνω απο όλα οικονομικές δυνατότητες και προβολή απο ΜΜΕ παράγουν την απόλυτη νοθεία κάνοντας εντελώς ηλίθια επιλογή την τυπική νοθεία στις κάλπες για να κυβερνήσουν οι εκπρόσωποι που η αστική τάξη επιθυμεί.

Αν και τύποις, όποιος εκλεγεί στη βουλή είναι μέρος των αποφάσεων που αυτή λαμβάνει, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία έχει στα χέρια της το 100% κάθε απόφασης καθιστώντας την αντιπολίτευση διακοσμητική

Αν και τύποις οι βουλευτές της πλειοψηφίας παίρνουν τις πρωτοβουλίες και ευθύνονται για την νομοθεσία στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός και η (συχνά εξωκοινοβουλευτική) κλίκα γύρω του αποφασίζει εν λευκώ.

Με δυο λόγια, η σημερινή αστική δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο απο μια κοινοβουλευτική μοναρχία που το κληρονομικό δίκαιο έχει αντικατασταθεί απο την δυνατότητα να επιλέγονται διαφορετικά πρόσωπα για τον θρόνο, μέσα απο μια δοσμένη δεξαμενή αριστοκρατών. Κι αν κρίνουμε απο τον τρόπο που το αγαπημένο τους «Σύνταγμα» έχει γίνει πατσαβούρα, τότε αυτή η μοναρχία δεν είναι πια συνταγματική αλλά «ελέω θεού».

Από την άλλη, ποιός εξουσιαστής δεν θα ήθελε να κάτσει στο θρόνο μέχρι τα βαθιά γεράματα και να κληρονομίσει το θρόνο στον λιγότερο ηλίθιο κανακάρη του; Αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει πια, ας το πιστώσουμε αυτό στην αστική δημοκρατία (αν και κάτι τύποι όπως ο Πούτιν ή ο Ερντογάν το αμφισβητούν έμπρακτα). Επίσης, πριν την αστική δημοκρατία οι ηττημένοι διεκδικητές του θρόνου θα κατέληγαν φαρμακωμένοι με τις οικογένειές και τους οπαδούς τους σφαγμένους, είναι σίγουρα λιγότερο οδηνυρό να χάσεις τις εκλογές και να ξαναπροσπαθήσεις μετά από 2-3 χρόνια ας πιστώσουμε κι αυτήν την απομείωση της βαρβαρότητας στην αστική δημοκρατία και για να είμαστε δίκαιοι αυτό είναι πρόοδος.

Τίποτα άλλο όμως δεν έχουμε να της πιστώσουμε.

Και για το δώσουμε με ένα παράδειγμα: ας υποθέσουμε ότι στην Ελλάδα του σήμερα είχαμε έναν ελέω θεού μονάρχη. Ο οποίος επέλεγε να επιβάλλει με το ζόρι την καπιταλιστική αναδιάρθωση της οικονομίας και των κοινωνικών ισορροπιών δύναμης που ονμάζεται μνημόνιο. Κανένας σύριζα δεν θα είχε εκλεγεί, κανένα δημοψήφισμα, δεν θα είχε γίνει, οι τηλεοράσεις θα έπαιζαν απο το πρωί ως το βράδυ για την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων χωρίς διαπύρσιους αντιμνημονιακούς.

Μπροστά την προοπτική των πολυβόλων και των μπουντρουμιών οι «αγανακτισμένοι» δεν θα είχαν μαζευτεί στο σύνταγμα, ο Τσίπρας, αν υπήρχε κανείς τόσο ηλίθιος σε τέτοιες συνθήκες να λέει τόσο επικίνδυνες τιποτολογίες , θα είχε εκτελεστεί , ο Λαφαζάνης θα κρύβονταν σε ορεινές σπηλιές.

Αλλά πάλι το ίδιο ακριβώς μνημόνιο θα είχαμε.

Αν και φυσικά κανείς εχέφρων δεν θα προτιμούσε να συμβούν οι σφαγές της ελέω θεού μοναρχίας, σε αντίθεση με την αστική δημοκρατία, οι «αντιμνημονιακοί» δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν: θα ήταν επαναστάτες ή τίποτα. Θα γνώριζαν ότι για να ανατρέψεις εξουσίες και τι ς κεντρικές τους πολιτικές θα χρειαστούν θυσίες, θα χρειαστεί αφοσίωση, θα χρειαστεί επένδυση ζωής. Κάτι που σήμερα δεν θέλουν να γνωρίζουν και πηγαίνουν απο ήττα σε ήττα σε ένα περιβάλλον συλλογικής διανοητικής καθυστέρησης. Σε ένα περιβάλλον θεάτρου σκιών ανάθεσης κωλοτούμπας και υποταγής.

Με αριστοκράτες ή με αστούς η εξουσία είναι μία, ομμούσια και αδιαίρετη με το εκάστοτε οικονομική σύστημα. Με μονάρχες ή εκλεγμένους αντιπρόσωπους, με φιρμάνια ή προεδρικά διατάγματα , με τη Βίβλο ή το Σύνταγμα η κοινωνική βάση θα βρίσκεται πάντα στην αναγκαιότητα να υποτάσεται ή να εξεγείρεται. Γνωρίζοντας το τίμημα της κάθε επιλογής, μπορεί να κάνει πραγματική επιλογή.

Γιατί σε τελική ανάλυση η εξουσία και η εκμετάλλευση δεν υπάρχει από μόνη της. Υπάρχει στο βαθμό που οι μάζες συνειδητά ή όχι αποδέχονται τα διλλήματα που η κορυφή της πυραμίδας θέτει, εγκλωβίζονται στους εκβιασμούς τους. Εξουσία και εκμετάλλευση υπάρχει γιατί ο εξουσιαζόμενος και ο εκμεταλλευόμενος πριν καν φτάσει να φοβηθεί τα όπλα που θα στραφούν εναντίον του, δεν βλέπει τον όμοιό του σαν δικό του, βλέπει τον εχθρό του σαν φίλο του, δεν βλέπει την μύτη του.

Αυτή η συλλογική αποκατάσταση της όρασης, η οργάνωση της κοινωνικής βάσης και η επίθεση στο σύστημα καθώς η όραση των “από κάτω” βαθμιαία αποκαθίσταται, είναι ο λόγος ύπαρξης του αναρχικού κινήματος. Αυτή είναι η δουλειά των αναρχικών.

Σπύρος Δαπέργολας

Αναδημοσίευση από provo.gr