Μια μαρτυρια σε πρωτο προσωπο, καποιες λεπτομερειες συναφειας, και μερικη αναλυση των διαδηλωσεων που συνεχιζονται στην Τουρκια.
Ζω στην Αγκυρα τους τελευταιους εξι μηνες και χθες το βραδυ ειχα την ευκαιρια να συμμετασχω στην βασικη διαδηλωση στην πολη. Δεν θελω σε καμια περιπτωση να προσποιηθω οτι η αφηγηση αυτη ειναι πληρης και θα δεχομουν πολυ ευχαριστα ανταποκρισεις, προσθεσεις, και διορθωσεις απο αλλους που ενδεχομενως ειναι περισσοτερο εξοικειωμενοι με την κατασταση.
Θα ξεκινησω με καποιες λεπτομερειες της γενικης καταστασης, θα συνεχισω με λιγη προσωπικη αφηγηση, και θα ολοκληρωσω με την αναλυση των τακτικων της διαμαρτυριας.
Αναφορικα με την πολιτικη στην Τουρκια γενικα: απο την μια πλευρα, η νεο-φιλελευθερη, ανοικτα Ισλαμικη, και αυξανομενα αυταρχικη κυβερνηση του Κομματος AK (Κομμα για την Ελευθερια και την Αναπτυξη). Εναντια σε αυτο, ενα μεγαλο μερος του πληθυσμου που ταυτιζονται με την «Κεμαλικη» παραδοση του Kemal Ataturk, ιδρυτη και πρωτου ηγετη της συγχρονης Τουρκιας. Γυρω απο τον Ataturk εχει εδραιωθει μια βαθια προσωπολατρεια και η φωτογραφια του βρισκεται κυριολεκτικα σε καθε δημοσιο κτιριο και χωρο εργασιας. Κυριολεκτικα. Για τους οπαδους του, εκπροσωπει την κοσμικη διακυβερνηση και εναν Ευρωπαϊκου τυπου κοινωνικο φιλελευθερισμο που στεκει αναμεσα στους ιδιους και μια σαφως Ισλαμιστικη κυβερνηση.
Ολα τα βασικα κομματα ειναι ανοικτα εθνικιστικα και το βασικο συμβολο που εχω δει κατα την διαρκεια των διαδηλωσεων ειναι η σημαια της Τουρκιας. Αλλα φαινεται συχνα οτι ο Ataturk συμβολιζει πολλα διαφορετικα πραγματα για ολους τους ανθρωπους με τους διαδηλωτες να εκφραζουν κατηγοριες που διασχιζουν ολο το φασμα της διαμαρτυριας απο τον αυξανομενο θρησκευτικο φονταμενταλισμο, τα κοινωνικα προβληματα, την διαβρωση των πολιτικων ελευθεριων και την κυβερνητικη διαφθορα ως τα οικονομικα προβληματα..
Tο Κομμα AK ειναι ισχυροτερο στις αγροτικες περιοχες της Τουρκιας και η αντισταση στην κυβερνηση εχει εκδηλωθει εντονοτερα στις παραδοσιακα κοινωνικα φιλελευθερες, αριστεροστροφες, και περισσοτερο Ευρωπαϊκες πολεις της Ιστανμπουλ, της Αγκυρα, και του Ισμιρ. Η Τουρκικη Αριστερα ειναι μεγαλυτερη απο ο,τιδηποτε εχω βιωσει στις Ηνωμενες Πολιτειες ή το Ηνωμενο Βασιλειο και φαινεται πως a and Izmir. The Turkish Left is larger than anything I’ve ever experienced in the States κυριαρχειται απο τους Λενινιστες. Η αναρχικη παρουσια φαινεται αμελητεα στην καλυτερη των περιπτωσεων. Αναφορικα με τις παραδοσιακες δραστηριοτητες του ταξικου αγωνα, η Πρωτομαγια συγκεντρωνει τεραστια πληθη αν και δεν εχω ακουσει περισσοτερα για την απεργια εκτος απο μερικες περιορισμενες συγκρουσεις με επικεντρο την Ιστανμπουλ.
Για οσους δεν γνωριζουν, η κατασταση αναφλεχθηκε οταν η κυβερνηση ανακοινωσε τα σχεδια της να καταστρεψει ενα παρκο στην περιοχη Taksim της Ιστανμπουλ. Εκτος των περιβαλλοντικων προβληματισμων, η περιοχη αποτελει εναν απο τους ελαχιστους πρασινους χωρους στην πολη. Και οταν εφθασε ο καιρος για την αφιξη των εκσκαφεων, ξεσπασαν οι διαμαρτυριες που οδηγησαν στην καταληψη της πλατειας. Η αστυνομια κατεφθασε, αποβαλλοντας βιαια τους καταληψιες, καιγοντας τις σκηνες και τα υπαρχοντα τους, ενω χρησιμοποιησε δακρυγονα και υδροβολα για να εκκαθαρισει τον καταυλισμο. Δεκαδες τραυματιστηκαν, καποιοι σοβαρα, με αναφορες διαδηλωτων που εχασαν τα ματια τους κατα την διαρκεια της βιας.
Το γεγονος αυτο πυροδοτησε ακομη περισσοτερες διαμαρτυριες και μεσα σε 48 hours, οι συνεχιζομενες διαδηλωσεις αρχισαν να πραγματοποιουνται και σε αλλες πολεις. Σαφως, οι διαμαρτυριες αφορουν πολλα περισσοτερα απο το Παρκο Gezi. Προκειται για την κλιμακωση των αυξανομενων εντασεων που κατευθυνονται εναντια στην κυβερνηση του Tayyip Erdogan. Και προκειται για μια πραγματικα αυτοοργανωμενη υποθεση. Οι πολιτικαντηδες ειναι παροντες και οι πολιτικοι της αντιπολιτευσης προσπαθουν να κεφαλοποιησουν πολιτικα το κινημα, αλλα η τεραστια πλειοψηφια των ανθρωπων συμμετεχουν επειδη ειναι εξοργισμενοι. Το Παρκο Gezi προσφερε απλα την φλογα που εξαπελυσε εναν χειμαρρο απωθημενης οργης.
Νομιζω πως αυτος ειναι και ο λογος για τον οποιο οι σημαιες ειναι τοσο εμφανεις. Τα αιτηματα εχουν παγιδευτει στον τυπικο πολιτικο διαλογο. Οι δεκαετιες του εξηντα και του εβδομηντα ειδαν σημαντικες κοινωνικες αναταραχες στην Τουρκια. Αλλα μετα το τελευταιο σημαντικο στρατιωτικο πραξικοπημα το 1980, η ενεργη αντισταση στην κυβερνηση δεν εκδηλωνοταν στους δρομους. Η επιλογη ηταν μεταξυ του κεντρου και της αριστερας, αλλα μεταξυ εντονα εθνικιστικων, κοσμικων κομματων και Ισλαμικων κομματων. Οπως και να εχει, η ευρεια αποδοχη του νεο-φιλελευθερισμου εχει αποτελεσει το οικονομικο υποβαθρο εναντια στο οποιο εχει διαμορφωθει η πολιτικη. Εαν ο τωρινος διαλογος της διαμαρτυριας μπορει να διευρυνθει ωστε να συμπεριλαβει μια βαθυτερη κατανοηση των ταξικων ζητηματων και να κινηθει περα απο τον αντανακλαστικο εθνικισμο, ειναι πολυ νωρις για να το πει κανεις.
Για μια ακομη φορα, θελω να ξεκαθαρισω εδω: Δεν μιλαω Τουρκικα, ζω στην πολη, και η γνωση μου της Τουρκικης ιστοριας δεν ειναι σπουδαια. Αυτες ειναι απλα οι εντυπωσεις μου και θα χαρω αν με διορθωσουν καποιοι που γνωριζουν περισσοτερα.
Καποιοι στην Τουρκια εχουν αρχισει να χαρακτηριζουν τα γεγονοτα αυτα ως την «Τουρκικη Ανοιξη». Τα δυτικα media εχουν αρχισει να συγκρινουν την Πλατεια Taksim με την Πλατεια Tahir στην Αιγυπτο. Δεν βρισκομαι στην Ιστανμπουλ, αλλα αυτο το ειδος διακηρυξεων μου φαινονται προωρες. Ο Πρωθυπουργος εχει σταθει αμετακινητος και παρα την αστυνομικη κτηνωδια, ολα αυτα δεν ηταν η πληρης κατασταλτικη ισχυ του κρατους. Τα πραγματα θα πρεπει να γινουν πολυ χειροτερα και μεχρι εκεινο το σημειο δεν θα ειναι πια ενα ζητημα διασωσης του Gezi, αλλα της παραιτησης της σημερινης κυβερνησης. Πολλα απο αυτα, σαφως, θα εξαρτηθουν απο την ικανοτητα των διαδηλωτων οχι μονο να διατηρησουν την δυναμικη, αλλα να αναπτυξουν περισσοτερο εξελιγμενες τακτικες εναντια στην αστυνομια.
Οπως εχουν τα πραγματα τωρα, το κινημα βρισκεται παντου. Κυριαρχει στα κοινωνικα media (αν και υπαρχουν αναφορες πως το Twitter και το Facebook εχουν διακοπει), και ειναι το μοναδικο θεμα που οι ανθρωποι συζητουν στα λεωφορεια, ενω μπορω να ακουσω εναν διαρκη χορο εορταστικων κορναρισματων απο το διαμερισμα μου.
Ομοια με μεγαλο μερος του κινηματος Occupy, οι τακτικες των διαδηλωτων ως τωρα εχουν υπαρξει πολυ ριζοσπαστικοτερες απο τους διακηρυγμενους σκοπους τους. οι διαμαρτυριες στην Ιστανμπουλ μπορει να ξεκινησαν ειρηνικα — δεν το ξερω αυτο — αλλα εχει πια χαθει καθε προσχημα ως προς αυτο. Υπαρχει η προσδοκια οτι οι διαδηλωτες θα δεχτουν επιθεσεις με δακρυγονα και ερχονται με χειρουργικες μασκες, μαντηλια, αυτοσχεδιες ασφυξιογονες μασκες, και μια ποικιλια σπιτικων γιατρικων για την εκθεση στα δακρυγονα (τα οποια, πιστεψτε με, δεν ειναι καθολου ευχαριστα). Και αυτοι ειναι συχνα πρωταρηδες διαδηλωτες. Κι ομως γνωριζουν την κατασταση, θα συνδεθουν στο internet για να βρουν τροπους ανακουφισης απο τα δακρυγονα, και πως θα διαδηλωσουν με πληρη επιγνωση οτι ισως να καταληξουν στο κρεβατι τους με ματια που φλεγονται και πονοκεφαλο. Μολις ο δημοσιος χωρος καταλαμβανεται απο τους διαδηλωτες, αναβουν μια μεγαλη φωτια στο κεντρο του. Οι διαδηλωτες αρχιζουν τα τραγουδια και κοπανανε δυνατα ο,τιδηποτε βρισκεται διαθεσιμο. Τα graffiti βρισκονται παντου.
Προς το παρον, η βασικη τακτικη φαινεται πως ειναι κυματα ανθρωπων που καταφθανουν, δεχονται επιθεσεις με δακρυγονα, και στην συνεχεια αντικαθιστανται απο το επομενο κυμα. Αυτο ενισχυεται απο τις φωτιες και τα οδοφραγματα, που κατασκευαζονται απο τα λεωφορεια της πολης και τις κινητες καντινες που ανηκουν σε καποια εταιρεια με διασυνδεσεις με τον δημαρχο της πολης.
Θα πρεπει να προσθεσω επισης οτι ειμαι σε θεση να μιλησω μονο για την κατασταση στην Αγκυρα. Απ’ οσο καταλαβαινω η αστυνομια επιτρεπει τωρα τις διαδηλωσεις στην Ιστανμπουλ και το κεντρικο σημειο της συγκρουσης εχει μετακινηθει στην Αγκυρα, την πρωτευουσα της χωρας.
Τις τελευταιες δυο ημερες οι διαμαρτυριες εχουν αυξηθει χωρις να δειχνουν σημαδια υποχωρητικοτητας. Αλλα η ενεργεια και η αποφασιστικοτητα δεν αρκουν. Η αστυνομικη απαντηση θα συνεχισει να ειναι ωμη και η απλη καταληψη καποιου δημοσιου χωρου δεν θα ειναι αρκετη για να νικησει το κινημα. Θα πρεπει να καταφερει σημειωσει νικες εναντια στην αστυνομια.
Ευτυχως, οπως εδειξε το φοιτητικο κινημα στο Ηνωμενο Βασιλειο, οι ως τωρα απολιτικοι ειναι καθολα ικανοι να μαθαινουν στην πραξη και να σκαρφιζονται αποτελεσματικες τακτικες ωστε να συνεχιζουν τον αγωνα. Το γεγονος οτι το προσχημα της ειρηνικης διαμαρτυριας εχει δικαια εγκαταλειφθει φαινεται πως δηλωνει οτι ο χωρος για αποτελεσματικη αντισταση ειναι κατα πολυ μεγαλυτερος.
υ.γ. απο την ημερα της δημοσιευσης της αναλυσης αυτης εχουν αναφερθει δυο δολοφονιες διαδηλωτων απο την αστυνομια…
Αναδημοσίευση από : athens.indymedia.org
