Εφετείο της 2ης δίκης του Ε.Α. – απόσπασμα αγόρευσης συνηγόρου υπεράσπισης

(επίθεση στην ΤτΕ (ΕΚΤ) –ΔΝΤ, απαλλοτριώσεις τραπεζών, συμπλοκή στο Μοναστηράκι)

Εφετείο της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα: α) Απόσπασμα της αγόρευσης της συνηγόρου υπεράσπισης των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη, Ηλέκτρας Κούτρα στο εφετείο της 2ης δίκης του Ε.Α στις 12/4/2019. β) Δηλώσεις του Νίκου Μαζιώτη και της Πόλας Ρούπα στο Εφετείο της 2ης δίκης στις 12/4/19 μετά την πρόταση–ανασκευή των ισχυρισμών του εισαγγελέα (ότι δήθεν ενημερώθηκαν οι υπάλληλοι της ΤτΕ από την αστυνομία) γ) link με ηχητικό κ.Κούτρα

Λάβαμε 19/06/2019

Το παρακάτω είναι απόσπασμα της αγόρευσης της συνηγόρου υπεράσπισης των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη, Ηλέκτρας-Λήδα Κούτρα στο εφετείο της 2ης δίκης του Ε.Α στις 12/4/2019.

Πέρα από το ότι τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα είναι οι μόνοι που δημοσιεύουν τις τοποθετήσεις τους στις δίκες τους, η δημοσιοποίηση του συγκεκριμένου αποσπάσματος της συνηγόρου υπεράσπισης έχει σημασία λόγω του ότι υπάρχει απόλυτη συνάφεια μεταξύ της πολιτικής και νομικής υπεράσπισης από τα μέλη του Ε.Α., κάτι που χαρακτηρίζει τις δίκες τους.

Αλληλέγγυοι/ες στον Επαναστατικό Αγώνα

*********************

Απόσπασμα από την αγόρευση της συνηγόρου υπεράσπισης Κούτρα Λήδα – Ηλέκτρα

…………Και φτάνουμε στον ισχυρισμό της Κατάστασης Ανάγκης. Ξεκαθαρίζοντας ότι δεν υπήρξε καμία τοποθέτηση για την φυσική παρουσία ή όχι στον τόπο και στον χρόνο της έκρηξης είναι σαφές ότι οι άνθρωποι που έχετε απέναντί σας όλο αυτόν τον καιρό στο δικαστήριο αυτό, έχουν μια ιδιαιτερότητα και έχει μια ιδιαιτερότητα αυτή η διαδικασία. Ουσιαστικά, το βλέπετε και το νοιώθετε αυτό, δεν έχουν ενοχή για τις πράξεις της οργάνωσης στην οποία συμμετείχαν. Αυτό είναι μια ιδιαίτερη συνθήκη. Προσωπικά εγώ και γενικότερα θα έλεγα, δεν μας έχει τύχει στα δικαστήρια κάποιος να υπερασπίζεται μια πράξη που κατηγορείται ως παράνομη και να εμφανίζεται χωρίς καμία ενοχή. Αντίθετα θα έλεγε κανείς ότι ως κατήγοροι εμφανίζονται και ισχυρίζονται ότι οι πράξεις είναι δίκαιες, ότι της κατευθύνει το δίκαιο και ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει τιμωρία για αυτές.

Η αλήθεια είναι, ότι αυτό θα το ακούσει κανείς π.χ. και στο μετρό και στην πλατεία Συντάγματος, θα το ακούσει και από τα χείλη πολλών στην κοινωνία γιατί δεν συμφωνούν όλοι ότι η ιστορία των αγώνων τέλειωσε εδώ. Μάλλον όσοι δεν είναι ανιστόρητοι καταλαβαίνουν ότι υπάρχει ιστορική συνέχεια και εξέλιξη στις κοινωνίες των ανθρώπων ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς με τον τρόπο που επέλεξε ο Επαναστατικός Αγώνας ή όχι. Δεν μπορεί παρά να προβληματίσει πιστεύω, είναι βέβαιη η υπεράσπιση ότι κομμάτια της κοινωνίας έχουν προβληματιστεί για το ζήτημα της έλλειψης ενοχής που έχουν απέναντί σας οι κατηγορούμενοι. Αυτό από πλευράς ποινικών προεκτάσεων μπορεί να σημαίνει ότι δεν υπάρχει πουθενά να ‘‘ακουμπήσει’’ ο καταλογισμός και να σταθεί.

Το βέβαιο είναι ότι δεν έχει δείξει στην πράξη τα οφέλη του το σύστημα το οποίο ευαγγελίζεται ότι είναι τέλειο, ότι δεν έχει εχθρούς, ότι δεν έχει αντιπάλους, Αυτό το είδατε πολύ χαρακτηριστικά στο αίτημα που υπέβαλαν οι κατηγορούμενοι για να δικαστούν από μικτό ορκωτό δικαστήριο (ΜΟΔ).

Εγώ πιστεύω ότι το δικαστήριό σας, κάποια μέλη του έχουν εκπλαγεί, τους κάνει εντύπωση το πείσμα αυτών των ανθρώπων να επιδιώκουν την αλλαγή με τον τρόπο τους ακόμα και μέσα από την φυλακή, ακόμα και με συντριπτικές συνέπειες, με τις συνέπειες στην προσωπική τους κατάσταση όπως ο αποχωρισμός από το παιδί τους, να επιδιώκουν, να επιμένουν ότι αυτός είναι ένας αγώνας που αξίζει να τον δώσεις.

Εγώ από το μετερίζι το δικό μου έχω δει αρκετές φορές το φρικτό πρόσωπο της Πολιτείας επειδή έχω πάρα πολλές αποφάσεις φέρει που μιλάνε για τις συνθήκες κράτησης, για τους αναπήρους που δεν τους σεβόμαστε, για τα παιδιά, πολύ σκληρές εκφάνσεις του προσώπου της Πολιτείας που καμιά φορά μπορεί να μοιάζει τερατώδες στον πολίτη, δεν θα μπω όμως εκεί γιατί αυτά ως ένα βαθμό είναι γνωστά σε όλους και τεκμηριωμένα, δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να σας ξαναπώ πράγματα που έχουν κατατεθεί, τα έχετε διαβάσει, τα έχετε αναγνώσει. Μόνο την απόφαση αυτή που σας έδωσα, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, την οποία θεωρώ συγκλονιστική γιατί ήρθε αυτό το όργανο του τοποτηρητή των Κοινωνικών Δικαιωμάτων στην Ευρώπη, τις κόκκινες γραμμές και είπε ότι τα μέτρα που έλαβαν τα μνημόνια τα οποία αντιμάχονται με τον δικό τους τρόπο οι κατηγορούμενοι, ότι τα μέτρα αυτά αποτελούσαν μία έκφραση της μαζικής παραβίασης των Κοινωνικών Δικαιωμάτων και εξωεδαφικά από τα άλλα κράτη-μέλη.

Δηλαδή είναι σαν να υπάρχει μια Ευρώπη 2 ταχυτήτων της οποίας το ένα κομμάτι άγεται και φέρεται από τα οικονομικά συμφέροντα και είναι σκληρό και είναι αυτό που επικράτησε τελικά και αυτό το έγγραφο σας το έδωσα το οποίο κατατέθηκε και στην βουλή. Δεν έγινε τίποτα, δεν άλλαξε τίποτα με τα μέτρα παρά την μαζική κατάγνωση των παραβιάσεων και παρά τη σκληρή γλώσσα της επιτροπής, οπότε εκεί καλείται το δικαστήριό σας στα πλαίσια του ισχυρισμού περί ‘‘κατάσταση ανάγκης’’, τόσο στο άρθρο 25 του Π.Κ με την έννοια του άδικου χαρακτήρα όσο και σχετικά με τον καταλογισμό, και με το άρθ. 25 και με το άρθ. 32 του Π.Κ, να εξετάσει τα πραγματικά περιστατικά που εξετάστηκαν σε αυτή τη δίκη και αυτό είναι και το σημαντικότερο που έχει ίσως να ειπωθεί σήμερα, κατά πόσο μπορεί να κάνει κάτι που να εκφράζει το ποινικό σύστημα αλλά παράλληλα να είναι και δίκαιο, να έχει αφουγκραστεί την έλλειψη ενοχής που υπάρχει, που συντρέχει στα πρόσωπα των 2 κατηγορουμένων.

Συνεπώς έχοντας ξεκαθαρίσει ότι οι κατηγορούμενοι δεν τοποθετήθηκαν για την φυσική παρουσία τους ή όχι στον τόπο της έκρηξης, και παίρνοντας υπ’ όψιν ότι η Ρούπα δεν κατηγορείται παρά μόνο για την έκρηξη, ότι ο Μαζιώτης έχει αποδεχτεί μόνο τις απαλλοτριώσεις τραπεζών και την συμπλοκή στο Μοναστηράκι, και έχει σιωπήσει όσον αφορά την φυσική του παρουσία στον τόπο και στον χρόνο της έκρηξης, δηλώνουν τα εξής:

‘‘Επικροτούμε πλήρως τις ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα όπως έχουμε πολλάκις δηλώσει ενώπιών σας, εξηγώντας ενδελεχώς και τους λόγους γι’ αυτό. Δεν βιώνουμε καμία ενοχή για την συμμετοχή μας στην οργάνωση. Θεωρούμε ότι οι ενέργειές της ήταν πάντα δίκαιες και στόχευσαν το κοινωνικό καλό. Υποκείμεθα σε συντριπτικές συνέπειες στην προσωπική και οικογενειακή μας ζωή στωικά και με αμετακίνητη αποφασιστικότητα, ακριβώς επειδή είμαστε τέλεια συντονισμένοι με το όραμα για μια πιο δίκαιη κοινωνία, όπως σας την περιγράψαμε, πιστεύοντας ακράδαντα ότι το σύστημα πρέπει να αλλάξει και ότι μια τέτοια προοπτική δεν είναι ουτοπική (βλ. εκ των αναγνωστέων εγγράφων ‘‘Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία – Η Επανάσταση της εποχής μας’’, Προκηρύξεις, ‘‘Κείμενα από την Φυλακή’’).

Η ιδεολογία μας είναι ξεκάθαρη, σταθερή, συνεπής, διαρκής μέσα στον χρόνο, βαθιά ριζωμένη στο σύστημα πεποιθήσεών μας και εξωτερικευμένη επί σειρά ετών στα κείμενα της οργάνωσης και τα κείμενα που υπογράφουμε ατομικά εντός και εκτός φυλακής’’.

Πάνω στον ισχυρισμό για την ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ παραπέμπω σε ολόκληρη την δήλωση της Πόλας Ρούπα που έκανε πριν την αγόρευση του κ. εισαγγελέα γιατί την άκουσα και είπε πολύ καλύτερα απ’ ότι θα τα έλεγα εγώ, εξήγησε στο δικαστήριό σας γιατί αυτή η επιλογή που έκαναν είναι μονόδρομος. Ανέφερε συγκεκριμένα περιστατικά, συγκεκριμένα έγγραφα σε ανύποπτο χρόνο, όπου σταθερά εμφανίζεται αυτή η οργάνωση και τα συγκεκριμένα μέλη να λένε στην κοινωνία, δημόσια, προσπαθώντας να ξεσηκώσουν το κοινό, να αφυπνίσουν, έτσι θεωρούν κατά την δική τους αντίληψη, να αφυπνίσουν συνειδήσεις κάτι που ήταν απολύτως αναγκαίο για να αποφευχθεί μια συνθήκη που προσομοιάζει σε μια κοινωνική γενοκτονία. Από το 2003 συνεχώς υποστηρίζουν με τα ίδια λόγια ότι ο μόνος τρόπος για την αλλαγή είναι η ανατροπή του συστήματος, η Κοινωνική Επανάσταση.

Έχοντας λοιπόν τεκμηριώσει γιατί η πίστη αυτών των ανθρώπων αυτή είναι, ότι δεν υπάρχει πραγματικά άλλος τρόπος να αλλάξουν τα πράγματα, η οποία πίστη έρχεται και επιβεβαιώνεται με τα στοιχεία που εισφέρθηκαν, με τις δυναμικότατες παρεμβάσεις φορέων, οργάνων, δικαστηρίων που αγνοούνταν και αγνοούνται γιατί υπάρχουν συμφέροντα, ε, τι να κάνουμε, έχουμε δανειστεί, και σας λένε και αυτό είναι που μπορεί να βάλει σε σκέψεις ακόμα και τον πιο καχύποπτο, είναι ότι ακόμα και μια ‘‘δημοκρατικά’’ εκλεγμένη κυβέρνηση λένε δεν θα μπορούσε να αποφύγει την επιβολή αυτών των μέτρων, δεν θα μπορούσε να αποφύγει την συντριβή η οποία έχει επέλθει από αυτά τα μέτρα και την ανάληψη αυτών των ευθυνών που χρεώνουν και τις επόμενες γενιές. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να καταπολεμηθούν αυτά τα μέτρα όπως λένε οι κατηγορούμενοι με εσωθεσμικά μέτρα, με μέσα εντός του συστήματος.

Οπότε συνεχίζουν και σας λένε ότι: ‘‘Είναι βαθιά μας πεποίθηση ότι ο μόνος τρόπος για να αλλάξει η πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας και βαθιάς δομικής αδικίας και ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΤΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, είναι η αφύπνιση των συνειδήσεων, η μη παράδοση, η συνειδητοποίηση ότι η δύναμη είναι στο Λαό και όχι στις ελίτ και τους καταπιεστές/ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ/ εκμεταλλευτές και τους εντεταλμένους τους, ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ και είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι με τα μέσα ‘‘του συστήματος’’ δεν νοείται Επανάσταση. Το σύστημα έχει προβλέψει για την επιβίωσή του. Και πλέον απροκάλυπτα ‘‘τσακίζει’’ όχι μόνο αυτήν αλλά και τις μελλοντικές γενιές, με την σκληρότητα και την απληστία του, με τρόπο που προσομοιάζεται κάλλιστα με γενοκτονία’’.

Κεντρικός εκφραστής αυτών των δολοφόνων στην Ελλάδα και όλα αυτά τα λένε γιατί επικροτούν τις ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα και σήμερα ενώπιών σας παρ’ όλο που δεν έχουν πει ποια από τα μέλη του Ε.Α ήταν οι δράστες της επίθεσης, είναι η ΤτΕ ως παράρτημα της ΕΚΤ και το ΔΝΤ που βρίσκονταν στην Αμερικής 3.

Σας λένε ότι αυτό που έγινε είναι ΔΙΚΑΙΟ και με το μικρότερο δυνατό κόστος, γι’ αυτό εξανέστησαν ‘‘γιατί προκλήθηκε κίνδυνος για ανθρώπινες ζωές’’. Γιατί ο Επαναστατικός Αγώνας πήρε τα μέτρα που έπρεπε ώστε να μην υπάρξουν θύματα άσχετα με τον στόχο. Ο Επαναστατικός Αγώνας δεν είναι μια οργάνωση όπως αυτό που εσείς λέτε τρομοκρατική όπως κάνουν άλλες με αδιάκριτες επιθέσεις σε πολίτες. Ο Επαναστατικός Αγώνας δεν είναι μια τέτοια οργάνωση. Γι’ αυτό και με τόσα χρόνια δράσης και με τόσες επιθέσεις δεν υπάρχει θάνατος πολιτών, άσχετων με τον στόχο.

Ο Επαναστατικός Αγώνας επέλεξε στρατηγικά τους στόχους του ακόμα και εναντίον ανθρώπων που συμμετέχουν σε θέσεις εξουσίας και υπερασπίζονται το σύστημα, με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να υπάρξει το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα από πλευράς να υπάρξει αμφισβήτηση του συστήματος, υπονόμευσή του και αφύπνιση των συνειδήσεων ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΚΟΣΤΟΣ ΣΕ ΠΛΗΤΤΟΜΕΝΑ ΑΓΑΘΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΣΧΕΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ.

Μιλώντας λοιπόν για πληττόμενα έννομα αγαθά, φτάνουμε στον ισχυρισμό περί ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ το οποίο αντανακλά στο ποινικό μας σύστημα κατά την γνώμη μας την έλλειψη ενοχής τους. Αυτό δηλαδή που διαπιστώνετε αντιμετωπίζοντας τους κατηγορούμενους τόσο καιρό σε αυτή την αίθουσα. Αν θέλετε, το να υπάρχει έλλειψη ενοχής, και παράλληλα το να επιβάλλονται μεγάλες ποινές σε ανθρώπους που δεν βιώνουν ενοχή θέτουν ζητήματα από την άποψη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Εξοντωτικά μεγάλες ποινές όπως σε αυτή την περίπτωση, σε ανθρώπους που δεν αισθάνονται ενοχή γιατί διεξάγουν έναν ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ επιβάλλονται για την διατήρηση της δημόσιας τάξης που εξυπηρετεί μια άδικη τάξη πραγμάτων . Και αυτό έχει ένα βαθύ ειδικό ζήτημα μέσα του.

Ήδη οι κοινωνικές αντιδράσεις είχαν κατασταλεί, κεντρικοί εκφραστές των δολοφόνων στην Ελλάδα ως προτεκτοράτου το 2014 ήταν η Τράπεζα της Ελλάδας και το μισητό ΔΝΤ. Ήδη οι κοινωνικές αντιδράσεις είχαν κατασταλεί και ο κόσμος στέναζε κάτω από τον ζυγό των μέτρων και οι ισχυροί έπιναν στην υγεία των κορόιδων και σχεδίαζαν νέα επέλαση στους πιο ευάλωτους, συνταξιούχους, χαμηλόμισθους κλπ. Η Ελλάδα γινόταν πάλι χώρα εξαγωγής μεταναστών και ο πληθυσμός εκτρεπόταν σε αυτοκτονίες, αβάσταχτα χρέη, οφειλές στο δημόσιο, πείνα, στερήσεις βασικών αγαθών, απολύσεις, ανεργία, παραβίαση δικαιωμάτων των χαμηλών τάξεων και βασικών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Υπάρχουν στα αναγνωστέα πληθώρα στοιχεία γι’ αυτά.

Αυτά έχουν τεκμηριωθεί με πολλούς τρόπους.

Μέχρι και με τις παρεμβάσεις του ΟΗΕ και της Επιτροπής και πρόσφατα και με την παρέμβαση της Επιτρόπου. Είναι η πρώτη φορά που ήρθε η Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που ζητά να συναντήσει φορείς και πρόσωπα που αφορούν στα δικαιώματα. Εγώ τη συνάντησα και πράγματι τέθηκαν για πρώτη φορά, δεν είναι κάτι που απασχολούν μόνο αυτούς, απασχολούν και εμάς –αντί για τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων που απασχολούν βεβαίως πάρα πολύ–, μας απασχολεί πάρα πολύ το δικαίωμα της αξιοπρέπειας στον γηγενή πληθυσμό. Μας απασχολεί πάρα πολύ τα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία. Μας απασχολεί πάρα πολύ ότι ο κόσμος πηγαίνει και τρώει από τα σκουπίδια.

Για πρώτη φορά λοιπόν, η παρέμβαση δεν ήταν για τους μετανάστες, δεν ήταν για τους πρόσφυγες. Έκανε κάποιες δηλώσεις η Επίτροπος. Για πρώτη φορά η παρέμβαση από την Επιτροπή Ατομικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων της Ευρώπης ήταν για τα βασικά κοινωνικά αγαθά των Ελλήνων.

‘‘Συνεπώς, η Κατάσταση Ανάγκης, για την οποία είχαμε προειδοποιήσει ως Επαναστατικός Αγώνας, και την είχαμε ‘‘προβλέψει’’, όπως παραδέχτηκε στην αγόρευσή του και ο κ. εισαγγελέας, ήταν παρούσα και επέβαλε την δραστηριοποίησή μας σε ένα στάδιο που ο λαός είχε εξουθενωθεί και δεν είχε περιθώρια αντίδρασης. Αν μας έλεγε κάποιος με πειστικότητα ΕΝΑΝ τρόπο του ‘‘συστήματος’’ που θα απέτρεπε αυτή την λαίλαπα, θα τον ακούγαμε με προσοχή. Αλλά δεν υπάρχει. Ακόμα και οι παρεμβάσεις των διεθνών φορέων στάθηκε αδύνατο να αλλάξουν τα πράγματα’’.

Σε αυτό το σημείο το σημείο θα ήθελα να θεωρηθεί ότι κατά τον χρόνο που έγινε το χτύπημα στην Τράπεζα της Ελλάδας και τα αδικήματα για τα οποία διώκονται οι κατηγορούμενοι πρέπει να θεωρείται λόγω και της απόφασης που σας δόθηκε ως προς Κοινωνικά Δικαιώματα ως ουσιαστικώς δεδικασμένο, ότι υπάρχει σφοδρή και οριζόντια παραβίαση. Ουσιαστικώς δεδικασμένο γιατί ακριβώς η Επιτροπή είναι το όργανο που του έχουν εμπιστευτεί τα κράτη-μέλη μεταξύ των οποίων και το ελληνικό, να ερμηνεύει τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη.

Και τι είπε; Ότι υπήρχε διάχυτη παραβίαση, με σκληρή γλώσσα, το έχετε αυτό το κείμενο, παραβίαση βέβαια την οποία μας την επέβαλλαν όλα τα υπόλοιπα τα κράτη μαζί με το ΔΝΤ, όμως δεν παύει να παραβιάζει τις κόκκινες γραμμές όλων των Κοινωνικών Δικαιωμάτων. Και αυτό πρέπει να το θεωρήσετε δεδομένο. Συγκεκριμένα δηλαδή, ουσιαστικώς δεδικασμένο, όχι δεδομένο.

Με αυτήν την έννοια, οι κατηγορούμενοι καλύπτονται με αυτό το δεδικασμένο ως προς το αν υφίσταται αντικειμενικά κατάσταση ανάγκης, αν υφίσταται δηλαδή παραβίαση δικαιωμάτων που απειλούν τα πρόσωπα των ιδίων και άλλων. Και τους ίδιους απειλούσε αυτή η κατάσταση και άλλους για τους οποίους επέλεξαν να δράσουν. Ο Επαναστατικός Αγώνας εντόπισε ως φταίχτη την διεθνή οικονομική ελίτ και στην Ελλάδα αυτή εκφράζεται κυρίως μέσα από την Τράπεζα της Ελλάδας (ΕΚΤ) και το ΔΝΤ. ‘‘Σε αυτό το κλίμα –συνεχίζουν οι κατηγορούμενοι – οι πράξεις του Επαναστατικού Αγώνα ήταν επιβεβλημένες, ήταν μονόδρομος να πουν ‘‘ΟΧΙ ΑΛΛΟ’’. Υπάρχει κάποιος εδώ που ακόμα αντιστέκεται σε ένα διάστημα που όλοι είχαν παραιτηθεί. Να εμψυχώσουν και να δηλώσουν ότι υπάρχει ακόμα αντίδραση’’.

Οι πράξεις αυτές, σε αντίθεση με ό ,τι εννοεί ο Λαός ‘‘τρομοκρατικό’’, φρόντισαν να μην υπάρχουν θύματα απλοί πολίτες. Οι πράξεις αυτές δεν μπορούν ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΚΑΙΟΥ να κριθούν άδικες και καταλογιστέες στους δράστες τους. Διότι μεταξύ άλλων, πέραν από την δικαίωσή τους στην συνείδηση του Λαού, που σε μεγάλο μέρος του τις επικροτεί, πληρούν τις προδιαγραφές να χαρακτηριστούν τόσο ως ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΟ ΑΔΙΚΟ κατ’ άρθρο 25 του Π.Κ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟ κατ’ άρθρο 32 του Π.Κ’’.

Το δικαστήριο εξετάζει στην Κατάσταση Ανάγκης α) την ύπαρξη κινδύνου, αυτό θεωρούμε ότι εμπίπτει στο ουσιαστικά δεδικασμένο και ότι σε κάθε περίπτωση έχει αρκετά τεκμηριωθεί με παρεμβάσεις φορέων, αποφάσεις, στατιστικές, με άρθρα, με πληθώρα τρόπων και β) ο εν λόγω κίνδυνος να απειλεί αγαθά κατά του προσώπου (ζωή, αξιοπρέπεια, ακεραιότητα ή απειλή κατά της περιουσίας, επίσης εάν αυτό θεωρούμε ότι εμπίπτει στο ουσιαστικώς δεδικασμένο για την περίοδο εκείνη, και ότι ο κίνδυνος να είναι παρών.

Και επίσης και αυτό είναι το ουσιαστικώς δεδικασμένο της απόφασης και έχει τεκμηριωθεί με πληθώρα άλλων στοιχείων που έχουν δηλωθεί μέσω των αναγνωστέων, να μην έχει προκληθεί με υπαιτιότητα του δράστη και μην έχει ο δράστης καθήκον (νομικό) να εκτεθεί στον εν λόγω απειλούμενου κινδύνου. Ένα στοιχείο άφησα στην άκρη: Ο κίνδυνος να είναι ανεπίτρεπτος με άλλα μέσα.

Αυτό το στοιχείο, πράγματι, μπορεί να φέρει σε πολύ δύσκολη θέση ένα δικαστήριο διότι τυχόν παραδοχή του είναι σαν να λέει ότι ναι, σε αυτή την κατάσταση που βρισκόμαστε μπορεί κάποιος να πάει να βάλει μια βόμβα και αυτό να είναι εντάξει και να μην είναι ποινικώς τιμωρητέο. Σε μια τέτοια όμως περίπτωση θα πρέπει το δικαστήριο να αναλογιστεί ποιά θα ήταν τα άλλα μέσα για τους κατηγορούμενους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν, και να αναλογιστεί αν οι κατηγορούμενοι ήταν πεπεισμένοι ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Στο σημείο αυτό λοιπόν επικαλούμαι ολόκληρη την τοποθέτηση της Πόλας Ρούπα στο δικαστήριο στις 22 Μαρτίου 2019 (και την οποία τοποθέτηση την έχει το δικαστήριό σας).

Είναι ακλόνητη πεποίθηση των μελών του Επαναστατικού Αγώνα μεταξύ των οποίων και οι 2 κατηγορούμενοι, ότι πραγματικά δεν μπορεί με άλλο τρόπο εκτός της Επανάστασης, τον τρόπο τον ρηξικέλευθο, τον τρόπο τον μη νόμιμο, τον τρόπο που χρησιμοποιεί και ένοπλα μέσα και τέτοιου είδους δράσεις να ανατραπεί αυτή η λαίλαπα που έβλεπαν, που προείδαν, που βίωναν και που έβλεπαν ότι θα χειροτερέψει. Όχι μόνο για τους ίδιους, όχι μόνο για τους συνανθρώπους τους αλλά και για τα αγέννητα παιδιά των αγέννητων παιδιών μας.

Αυτό λοιπόν είναι κάτι που οδηγεί τον εφαρμοστή του Δικαίου στην χρεία να βασανιστεί. Ιδίως εν’ όψει της έκτασης του τεκμηρίου αθωότητας και της αρχής in dubio pro reo και στον ισχυρισμό αυτόν, το δικαστήριό σας θα πρέπει να δει κατά πόσο τα στοιχεία που είχε ενώπιόν του είναι αρκετά να το αποδείξουν ή να σας κλονίσει σχετικά με το αν οι κατηγορούμενοι ή η οργάνωσή τους βασικά έχει έδαφος να τιμωρηθεί για τις πράξεις που έχουν αποδοθεί στα πρόσωπά τους. Ως προς το μη αναπότρεπτο με άλλα μέσα θα μπορούσε να είναι νομιζόμενη η κατάσταση ανάγκης. Γιατί ως προς τα λοιπά, μάλλον έχουμε τεκμηρίωση των στοιχείων με τρόπο που δενείναι μαχητός.

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 25 ακόμα και η υπέρβαση των ορίων της κατάστασης ανάγκης που οδηγεί σε πράξη, τιμωρείται με ποινή ελαττωμένη εάν έγινε με πρόθεση, εάν μένει ατιμώρητος ο δράστης αν ενήργησε με συγκεκριμένο τρόπο εξαιτίας του φόβου ή της ταραχής που του προκάλεσε κατά παραπομπή από το άρθρο 23.

Καθώς λοιπόν αυτά που αναπτύχθηκαν έχουν σαφή σχέση με την ποινική μεταχείριση των κατηγορουμένων από το δικαστήριό σας το οποίο ελπίζω όσον αφορά τις πράξεις που δεν αποδείχτηκαν θα πρέπει να κινηθεί με βάση την αρχή που επιτάσσει εάν αποδειχθεί νομίμως σε μια εξαντλητική διαδικασία –με τόσους μάρτυρες, με τόσες συνεδριάσεις, που κράτησε 1,5 χρόνο– να μην βρεθούν ένοχοι των πράξεων που τους αποδίδονται.

Να ακολουθηθεί η εισαγγελική πρόταση για την κα Ρούπα για δε τον κ. Μαζιώτη που μου επιτρέπεται να μιλήσω και για τον κατηγορούμενο, να μετατραπεί η σε βάρος του κατηγορία που περιλαμβάνει αδικήματα κατά συρροή, να μετατραπούν και να γίνουν ένα (1), κατ’ εξακολούθηση όπως τις πράξεις της παρ. 1 του 187Α, να εφαρμοστεί το 98 παρ. 1 σε σχέση με τις κατηγορίες αν κριθεί ένοχος για όποιες κατηγορίες αφορούν την παρ. 4 ή και 7, τις πράξεις της παρ. 7 που τις έχει αποδεχτεί και να βασανίσει πραγματικά την συνείδησή του το δικαστήριό σας ώστε να αφουγκραστεί κατά τον χρόνο που θα έχει για να διασκεφτεί και να δώσει την απόφασή του. Να αφουγκραστεί το δικαστήριό σας το κατά πόσο αυτή η δράση του Επαναστατικού Αγώνα, η συγκεκριμένη, της συγκεκριμένης περιόδου, ήταν άδικη και για το ότι οποιοσδήποτε καταλογισμός έχει έδαφος, μπορεί να ‘‘ακουμπήσει’’ πάνω σε αισθήματα ενοχής ή όχι.

*********************

Μετά την αγόρευση της συνηγόρου υπεράσπισης, ο εισαγγελέας της έδρας ανασκεύασε τμήμα της αγόρευσής του όπου έλεγε ότι τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα παραδέχτηκαν όπως και οι μάρτυρες του κατηγορητηρίου που είχαν καλεστεί, ότι η αστυνομία είχε ειδοποιήσει τους υπάλληλους security της ΤτΕ για την προειδοποίηση της έκρηξης. Μετά την ανασκευή του εισαγγελέα τοποθετήθηκαν τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Ήταν οι τελευταίες τους δηλώσεις πριν την απόφαση στις 10 Μαΐου 2019.

Δηλώσεις του Νίκου Μαζιώτη και της Πόλας Ρούπα στο Εφετείο της 2ης δίκης στις 12/4/19

Μαζιώτης: Αυτό που είπε ο κ. εισαγγελέας, ουσιαστικά επιβεβαιώνει αυτό που λέμε εμείς και το αποδέχεται ο κ. εισαγγελέας. Από ’κει και πέρα όσον αφορά τους υπόλοιπους ισχυρισμούς για τις αντιφάσεις και τις ανακρίβειες και στο πόσο παράλογα επιχειρηματολογεί για την συναυτουργία: ότι δηλαδή, επειδή δεν υπήρξε γυναίκα δράστης στην επίθεση στην ΤτΕ γιατί ήταν 2 άνδρες, άρα εγώ ήμουν και επειδή έχω τα αποτυπώματά μου στο μισθωτήριο του γκαράζ του Βύρωνα όπου βρέθηκε η σχάρα του αυτοκινήτου του κ. Παπαβασιλόπουλου που χρησιμοποιήθηκε στην έκρηξη, εμμένουμε ότι είναι παράλογοι αυτοί οι ισχυρισμοί και δεν στέκουν ούτε λογικά, ούτε νομικά.

Πέραν δηλαδή, από την επιβεβαίωση που έκανε τώρα ο κ. εισαγγελέας, ότι ούτε εμείς είπαμε ούτε οι μάρτυρες, ότι οι υπάλληλοι της ΤτΕ ενημερώθηκαν από την αστυνομία, εμμένουμε για όλες τις άλλες παρατηρήσεις που κάναμε στην δευτερολογία μας για την αγόρευση του κ. εισαγγελέα. Στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα στην πρόταση του ο κ. εισαγγελέα; μετά από την ανασκευή που έκανε.

Ρούπα: Συμπληρωματικά, όσον αφορά το ζήτημα αυτό, γιατί επανέρχεται πάλι. Το γεγονός ότι αποδέχεται ο κ. εισαγγελέας ότι κάνει λάθος και ότι δεν κατανόησε τι λέχθηκε στην διαδικασία, ότι όντως δεν ενημερώθηκαν οι δύο υπάλληλοι της ΤτΕ – ούτε ο κ. Σιώτος που ήταν έξω– , το τι ακριβώς είχε γίνει, τι ήξερε ο καθένας –δεν έπεσαν σε αντιφάσεις μεταξύ τους– παρά τις ερωτήσεις που τους έγιναν, βγαίνει απ’ όλα αυτά ένα συμπέρασμα, ότι όντως υπήρχε πρόβλημα στο πώς χειρίστηκε η αστυνομία την επιχείρηση της εκκένωσης.

Όμως όσον αφορά αυτό και επειδή αναφέρθηκε το ζήτημα της πρωτόδικης απόφασης, εγώ δεν αναφέρθηκα στο τι έγινε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, γιατί δεν έχει νόημα να γίνεται μια δεύτερη δίκη που βασίζεται στην πρώτη γιατί δεν μπορείς να μεταφέρεις καρμπόν την πρωτοβάθμια απόφαση εδώ.

Αν πρόκειται να βασιστείς στο τι έγινε στην πρώτη δίκη και στο τι γράφουν τα πρακτικά της, δεν έχει νόημα καμία αποδεικτική διαδικασία στο εφετείο. Κάθεσαι και κρίνεις με βάση τι είπαν, πώς γράφτηκαν αυτά που είπαν και πως ερμηνεύτηκαν αυτά που είπαν οι μάρτυρες στο πρωτοβάθμιο και τελειώνει η ιστορία.

Επειδή αναφέρθηκε το ζήτημα για ποιο λόγο δεν φύγανε, πέρα από το ότι έχει ευθύνη η αστυνομία που αναγνωρίστηκε από όλους τους μάρτυρες –όλοι οι μάρτυρες μηδενός εξαιρουμένου, είπαν ότι κανείς δεν μας ειδοποίησε και ότι θα έπρεπε να μας ειδοποιήσουν και είχαν και τον χρόνο και την γνώση περί τίνος πρόκειται–, μένει όμως στον αέρα να αιωρείται, μήπως και οι ίδιοι (οι μάρτυρες) έχουν ευθύνη;

Έχουν ευθύνη αυτοί οι οποίοι ήταν φύλακες για παράδειγμα σην ΤτΕ και δεν συνειδητοποίησαν τι γινόταν στην ευρύτερη περιοχή;

Γίνανε ερωτήσεις και επ’ αυτού του ζητήματος, αν είναι αρμοδιότητά τους ο δρόμος, αν είναι σύνηθες να παρκάρουν αυτοκίνητα απέξω. Απάντησαν ότι υπήρχαν μαγαζιά στην ευρύτερη περιοχή, ότι αυτοί δεν είναι αρμόδιοι να παίζουν τον ρόλο της τροχαίας για το αν απαγορεύεται να παρκάρει κάποιος έξω από την ΤτΕ. Έγιναν διάφορες τέτοιες ερωτήσεις. Όπως επίσης, είπαν και αυτοί ότι αν είδαν έναν αστυνομικό εκεί, δεν σημαίνει ότι έπρεπε να κάνουν τον συνειρμό ότι αυτό αφορά αυτούς.

Και κυρίως ότι οι αστυνομικοί αποχώρησαν αφού έβαλαν τις κορδέλες, το οποίο το κατέθεσαν και οι αστυνομικοί. Βάλανε τις κορδέλες, έκατσαν λίγο και μετά σηκώθηκαν και φύγανε. Μεγαφωνική δεν υπήρχε, το επιβεβαιώνουν όλοι. Και αν κάποιος φώναξε κάποια στιγμή κάτι από τη μεριά της Πανεπιστημίου, αυτό έγινε τόσο επιπόλαια που ούτε καν ο Τζιρίτας που ήταν στον δρόμο δεν κατάλαβε τίποτα. Πόσο μάλλον να έχεις την απαίτηση να ακούσει ο άλλος που είναι μέσα στο κτίριο.

Οπότε τι κάνετε; Απαλλάσσετε την αστυνομία που λέει ότι έκανε ό, τι έκανε αλλά λέτε, ‘‘δεν φταίει η αστυνομία αλλά φταίνε και αυτοί (οι μάρτυρες);’’ Γιατί υποτίθεται ότι έπρεπε να πληροφορηθούν, να ζητήσουν πληροφορίες, να βγουν στους δρόμους και να αρχίσουν να ρωτάνε. Και εκεί έρχεται και ο κ. Ντάγκας, ο υπεύθυνος ασφαλείας από τα κεντρικά της ΤτΕ, ο οποίος έστελνε έξω ανθρώπους να ρωτάνε.Και πάλι δεν έπαιρνε απάντηση για το τι πρόκειται να συμβεί.

Συνεπώς μέχρι την τελευταία στιγμή κανείς δεν είχε καταλάβει τίποτα εκτός από κάποιους στο City Link οι οποίοι από δικιά τους πρωτοβουλία επικοινώνησαν με την αστυνομία και έμαθαν ότι υπάρχει παγιδευμένο όχημα έξω από την ΤτΕ χωρίς οι ίδιοι να έχουν πληροφορηθεί για το πότε θα γίνει η έκρηξη. Γιατί όπως είπε και ο Θέος, αν ήξεραν πότε θα γίνει η έκρηξη –είχε επικοινωνήσει ο Ντάνος με την αστυνομία– δεν θα έφευγαν 5 λεπτά πριν. Θα φεύγανε πολύ νωρίτερα.

Και μάλιστα είπε ότι ο Ντάνος γύρισε πίσω –κοιτάξτε τα πρακτικά– για να πάρει κάτι κλειδιά. Έτσι καθυστέρησε και ο Θέος να βγει μαζί του έξω. Παρ’ όλα αυτά πρόλαβαν και βγήκαν. Αλλά όπως είπανε, ‘‘άμα το ξέραμε, θα είχαμε φύγει νωρίτερα’’. Συνεπώς και αυτοί που ήξεραν ότι υπάρχει παγιδευμένο όχημα, δεν ήξεραν πότε θα γίνει η έκρηξη. Είχαν επικοινωνήσει αυτοί με την αστυνομία.

Το θέμα είναι πού καταλογίζεται η ευθύνη για ό, τι έγινε εκεί. Καταλογίζεται η ευθύνη σε αυτούς που δεν φροντίσανε να πάνε να μάθουνε; Και ο κ. Ντάγκας έστελνε ανθρώπους να μάθουν, δεν τους δόθηκε όμως καμία πληροφόρηση.

Άμα προχωρήσουμε αυτό το σκεπτικό θα μπορούσε να ερμηνευτεί ότι παρά του ότι έγιναν δύο προειδοποιητικά τηλεφωνήματα που έλεγαν σαφώς για την έκρηξη και την έκταση αφού ήταν γνωστή η ποσότητα των εκρηκτικών, παρά το ότι δόθηκε μεγάλο χρονικό περιθώριο μέχρι την έκρηξη, η οποία έγινε σε ώρα που δεν υπάρχει κόσμος στον δρόμο και υπάρχει περιορισμένος και συγκεκριμένος αριθμός security σε κάποια κτίρια, παρά το γεγονός ότι η αστυνομία παρά την ενημέρωση και την προειδοποίηση δεν έκανε αυτά που έπρεπε να κάνει, την ευθύνη την έχουν αυτοί που ήταν μέσα στα κτίρια, και άρα η αστυνομία δεν είναι υπεύθυνη, και συνεπώς δεν πρέπει να γίνονται τέτοιες ενέργειες. Γιατί υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι οι υπάλληλοι, ο Καμπαράκης και ο Καλορίτης, που ‘‘όφειλαν’’ να βγουν έξω και να διαπιστώσουν οι ίδιοι τι γίνεται. Μόνο που ήταν αρνητικοί και οι ίδιοι, ότι δεν ήταν δουλειά τους αυτό. Δική τους δουλειά ήταν να κάθονται μέσα, να ελέγχουν το κτίριο και για το τι γίνεται απέξω θα έπρεπε να τους ενημερώσουν. Και κυρίως να τους ενημερώσουν εφόσον η αστυνομία γνωρίζει τι επρόκειτο να συμβεί. Γνωρίζει ότι επίκειται μια έκρηξη μπροστά στο σημείο που ήταν οι ίδιοι. Και εφόσον άλλοι μάρτυρες είπαν ότι άλλα βράδια είχαν συνεχείς επικοινωνίες με την αστυνομία για επουσιώδη περιστατικά, εκείνο το βράδυ κανείς δεν τους ειδοποίησε.

Όπως επίσης, όταν ρωτήθηκε ένας αστυνομικός που συμμετείχε στην επιχείρηση –ο οποίος είχε δηλώσει πως είχαν εντολή να μην πλησιάσουν–, τι κάνουν σε άλλες περιπτώσεις οι αστυνομικοί όπως π.χ. στα δικαστήρια όταν γίνονται τηλεφωνήματα φάρσες για βόμβες; Δεν μπαίνουν μέσα και εκκενώνουν τα κτίρια;

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, εφόσον ξέρεις ότι είναι σοβαρή η απειλή, ξέρεις τι θα επακολουθήσει, ξέρεις και το μέγεθος της έκρηξης, υπάρχουν και προηγούμενες εμπειρίες, δηλαδή, δεν είσαι μια αστυνομία που δεν έχουν συμβεί τέτοια πράγματα στο παρελθόν και δεν ξέρεις πώς να το χειριστείς, τι κάνεις; Το αφήνεις! Βάζεις μια κορδέλα από την μια μεριά, μια κορδέλα απ’ την άλλη και μετά εξαφανίζεσαι ‘‘για την δική σου ασφάλεια!’’ Και ξέρεις ότι υπάρχουν μέσα στα κτίρια άνθρωποι και τους αφήνεις έκθετους στον κίνδυνο.

Νομίζω ότι αυτό που βγήκε από την διαδικασία εδώ πέρα, είναι ότι η ευθύνη ήταν αποκλειστικά της αστυνομίας και αυτό το επιβεβαίωσαν όλοι οι μάρτυρες.

Νίκος Mαζιώτης: Όπως το έθεσε και η κ. συνήγορος και όπως το έχουμε δηλώσει και εμείς κατηγορηματικά σε όλη την διάρκεια της διαδικασίας, εμείς δεν αισθανόμαστε ένοχοι για τίποτα. Ορθώς και δίκαια, κάναμε ό,τι κάναμε, συμμετείχαμε εκεί που συμμετείχαμε. Ουσιαστικά το ΔΙΚΑΙΟ θα ήταν να φύγουμε από αυτήν την αίθουσα ελεύθεροι.. Φυσικά δεν θα το κάνετε αυτό. Σας έχουμε δώσει νομικά όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Εμείς κάναμε το σωστό και το δίκαιο. Εμείς κάναμε το σωστό και το δίκαιο, δεν είμαστε εγκληματίες και με βάση τα άρθρα 25 και 32 που επικαλέστηκε η συνήγορος (κα Κούτρα) και με την επίκληση του άρ.120 του Συντάγματος, κανονικά θα έπρεπε να μας απαλλάξετε απ’ όλα. Ένα αυτό.

Το δεύτερο που θέλω να πω είναι να κάνω μια σύγκριση του κατά πόσο τα δικαστήρια τα δικά σας κρίνουν υποθέσεις με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Και αυτό σε σύγκριση με την δική μας υπόθεση.

Πρόσφατα ο εισαγγελέας στο εφετείο του αστυνομικού δολοφόνου Κορκονέα στην υπόθεση Γρηγορόπουλου πρότεινε στην αγόρευσή του τη μετατροπή της κατηγορίας από ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο, πρώτου βαθμού, σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο.

Στο α΄ δικαστήριο αυτός καταδικάστηκε ότι πυροβόλησε στοχευμένα εναντίον του 16χρονου Γρηγορόπουλου με πρόθεση να τον σκοτώσει.

Τώρα ο εισαγγελέας προτείνει ενδεχόμενο δόλο, δηλαδή, ότι πυροβόλησε προς το μέρος του Γρηγορόπουλου όχι με άμεσο ανθρωποκτόνο δόλο. Δηλαδή, δεν αποδεχόταν να τον σκοτώσει άμεσα, αλλά αποδεχόμενος το ενδεχόμενο να τον πλήξει.

Εκτιμώ ότι αυτή η πρόταση είναι προς την κατεύθυνση να σπάσει την ισόβια ο Κορκονέας. Και αυτό αποδεικνύει ότι πάντα στα δικαστήρια οι εισαγγελείς βγάζουν ‘‘λάδι’’ αστυνομικούς, οι οποίοι έχουν κάνει ανθρωποκτονίες.

Στα πρακτικά του πρωτοβάθμιου στη δική μας υπόθεση που σας βάλαμε να τα διαβάσετε, είχα αναφέρει δεκάδες περιπτώσεις αστυνομικών που έχουν σκοτώσει πολίτες άοπλους και στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων τα δικαστήρια τους έχουν βγάλει ‘‘λάδι’’. Σε μια άλλη περίπτωση –και εδώ το συγκρίνω με την δικιά μας γιατί υποτίθεται, ότι οι δράστες προκαλούν κίνδυνο κατά πολιτών όπως π.χ. πώς συμπεριφέρθηκα υποτίθεται στο Μοναστηράκι (το είχα πει και τώρα στο εφετείο), γιατί με τις δικές σας νομολογίες, η συμπλοκή όπως και η έκρηξη είναι εγκλήματα διακινδύνευσης–, σε μια ανάλογη περίπτωση όταν αστυνομικοί είχαν εμπλακεί ενόπλως με τον Μαριάν Κόλα στον Βύρωνα και την ομάδα του, είχαν σκοτώσει πολίτη άσχετο, έναν άσχετο Αλβανό που δεν είχε σχέση με τους παράνομους. Η ‘‘δικαιοσύνη’’ δεν τους έβαλε ούτε μια μέρα φυλακή. Δεν κατηγορήθηκαν ούτε καν για ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Και μάλιστα, η εισαγγελική πρόταση που έγινε και δεκτή, έριχνε την ευθύνη και στο ίδιο το θύμα, για ‘‘συγκλίνουσα’’ αμέλεια.

Έριχνε στο ίδιο το θύμα, τον Νίκολα Τόντι, την ευθύνη με την επίκληση της ‘‘συγκλίνουσας’’ αμέλειας. Την ευθύνη στο ίδιο το θύμα που τον σκότωσαν οι αστυνομικοί.

Γι’ αυτό είναι θράσος να μας λέτε, στην πρόταση του εισαγγελέα, ότι ενεργήσαμε, – εγώ συγκεκριμένα– και στο Μοναστηράκι και στην έκρηξη στην ΤτΕ και σε οποιοδήποτε άλλη ενέργεια του Επαναστατικού Αγώνα που έχουμε καταδικαστεί, για 16 συν αυτή 17, ότι έχουμε προκαλέσει κίνδυνο κατά πολιτών, ενώ εσείς έχετε απαλλάξει δολοφόνους αστυνομικούς από υποθέσεις όπου έχουν δολοφονήσει όχι απλώς λάθος ανθρώπους, όπως στην συμπλοκή το 2010 στον Βύρωνα, έχουν σκοτώσει πολίτες σε εξακρίβωση στοιχείων.

Εδώ αποδεικνύεται πώς γίνονται οι προτάσεις της εισαγγελικής αρχής, πως υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά σε ανάλογες υποθέσεις. Και τελικά ποιος είναι κίνδυνος για τους πολίτες. Αυτό ήθελα να επισημάνω. Κανονικά θα έπρεπε να μας απαλλάξετε. Να μας βγάλετε έξω.

Ρούπα: Και ο Μελίστας είχε αθωωθεί. Στο εφετείο είχε αθωωθεί για τη δολοφονία του Καλτεζά. Συμπληρωματικά θα ήθελα να πω γιατί αναφέρθηκε το ζήτημα με τον Κορκονέα και το άλλο περιστατικό με δύο Αλβανούς ως ηθικός αυτουργός θα έπρεπε να καταδικαστεί για την δολοφονία Γρηγορόπουλου ο Β. Πολύδωρας που ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης. Αυτός τους προέτρεπε (τους αστυνομικούς) επί μήνες, τους έδινε το ελεύθερο, τους άνοιγε τον δρόμο για να κάνουν αυτό που έκαναν.

Και ο Επαναστατικός Αγώνας ένα χρόνο πριν, είχε πει ότι με αυτήν την πολιτική που ακολουθεί ο συγκεκριμένος υπουργός Δημόσιας Τάξης, θα έχουμε νεκρό. Και είχαμε! Και είχαμε πει, ‘‘προσέξτε, μην το παρατραβάτε γιατί ο Επαναστατικός Αγώνας, αν γίνει αυτό, είναι υποχρεωμένος ως οργάνωση να απαντήσει.

Στη δεύτερη περίπτωση που δολοφονήθηκε ο Αλβανός πολίτης, ο οποίος δεν είχε σχέση με το περιστατικό, ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης ο Μ. Χρυσοχοΐδης είχε πει, ‘‘μπορεί να σκοτώθηκε ένας πολίτης, αλλά σημασία έχει ότι έγιναν συλλήψεις σοβαρών κακοποιών’’. Πρόεδρος: Είναι μία δίκη σε εξέλιξη (εφετείο Κορκονέα) και δεν μπορούμε να κάνουμε κανένα σχόλιο. Ρούπα: Σχόλιο κάνουμε εμείς. Δεν ζητήσαμε να σχολιάσετε εσείς. Αναφέρουμε τις πολιτικές παρεμβάσεις που γίνονται για το τι γραμμή πρέπει να ακολουθεί η αστυνομία και η δικαστική εξουσία.

**********************

Εδώ το ηχητικό με την αγόρευση της συνηγόρου υπεράσπισης των μελών του Ε.Α:

Απαντήστε

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί μπισκότα σε ορισμένες λειτουργίες της Εντάξει Πληροφορίες