Αρχική » mpalothia - BLOG | Τελευταία νέα » Διεθνιστική αλληλεγγύη στην εξεγερμένη Παλαιστίνη

Διεθνιστική αλληλεγγύη στην εξεγερμένη Παλαιστίνη

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Πριν ενάμιση περίπου μήνα ο πρόεδρος των Η.Π.Α ανακήρυξε από το Λευκό Οίκο την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Κράτους του Ισραήλ. Την ανακοίνωση αυτή ακολούθησαν αντιδράσεις εκ μέρους των Παλαιστινίων. Πολυπληθείς συγκρουσιακές διαδηλώσεις οργανώθηκαν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, έπειτα από κάλεσμα των οργανώσεων της παλαιστινιακής αντίστασης. Ο ισραηλινός στρατός κατοχής απάντησε με πραγματικά πυρά ενάντια στην οργισμένη αντίδραση των Παλαιστινίων με συνέπεια από τις αρχές Δεκέμβρη να έχουν σκοτωθεί δεκαεφτά Παλαιστίνιοι αγωνιστές, ενώ αρκετοί άλλοι έχουν τραυματιστεί ή συλληφθεί.

Ιστορικά, η Ανατολική Ιερουσαλήμ καταλήφθηκε από τον ισραηλινό στρατό το 1967, κατά τη διάρκεια του αραβοϊσραηλινού πολέμου των ‘’έξι ημερών’’ κι εν συνεχεία προσαρτήθηκε από το ισραηλινό κράτος, το οποίο τη χαρακτηρίζει «αιώνια και αδιαίρετη” πρωτεύουσά του, ένας χαρακτηρισμός που εξυπηρετεί την ισραηλινή πολιτική της αποαραβοποίησης της Παλαιστίνης. Επιπλέον, η αναγνώριση της εν λόγω πόλης ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους από πλευράς Η.Π.Α επιχειρεί να ακυρώσει τη διεθνή αναγνώριση της Αν. Ιερουσαλήμ ως εδάφους υπό κατοχή.

Πρέπει στο σημείο αυτό να ξεκαθαριστεί το ότι όλα τα προαναφερθέντα αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου, που προωθείται δεκαετίες τώρα στην περιοχή της Μ. Ανατολής και έχει ενορχηστρωθεί από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό,  το ισραηλινό κράτος και τους Σαουδάραβες πετρελαιάδες, προφανώς και με την αρωγή της Ε.Ε.Κινείται μέσα στα πλαίσια των ενδοκαπιταλιστικών, ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών για την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων των διεθνών κυρίαρχων. Σε μια ευρύτερη περιοχή που εκτείνεται από τη Μ. Ανατολή ως το Ιράν και από τον Καύκασο ως την αραβική χερσόνησο, οι καπιταλιστικοί-κρατικοί ανταγωνισμοί για τα κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και των δρόμων μεταφοράς τους,επιφυλάσσουν δεκαετίες τώρα στο ισραηλινό κράτος το ρόλο του μαντρόσκυλου των ιμπεριαλιστικών και καπιταλιστικών πολυεθνικών συμφερόντων στην περιοχή. Το παράδειγμα των σχέσεων συνεργασίας και ανταγωνισμού μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, δύο βασικών καπιταλιστικών κατοχικών δυνάμεων είναι χαρακτηριστικό. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για το μοίρασμα των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών στην ευρύτερη περιοχή έχει πυροδοτήσει εμφυλίους πολέμους και επεμβάσεις, προκαλεί μαζικά κύματα προσφύγων και μεταναστών και βέβαια αναβαθμίζει την καταπίεση των Παλαιστινίων από το ισραηλινό κράτος. Ενός κράτους,που -παρόλο που πάτησε πάνω στην επιθυμία πολλών Εβραίων να βρουν ένα καταφύγιο, ώστε να αισθάνονται ασφαλείς, με νωπές ακόμη τις φρικιαστικές μνήμες του Ολοκαυτώματος εν έτει 1948- αποτελεί ωστόσο την πρακτική της δημιουργίας ενός τοποτηρητή των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή.

Η σημερινή διένεξη μεταξύ των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων είναι αποτέλεσμα της ιστορικής σύγκρουσης του γηγενούς αραβικού πληθυσμού της περιοχής με τους υποστηρικτές του σιωνισμού, ενός πολιτικού κινήματος με ρίζες στην εθνικιστική νεοτερικότητα και το αποικιοκρατικό πνεύμα του 19ου αιώνα. Κεντρικός στόχος των σιωνιστών ήταν η δημιουργία ενός κράτους για την εθνικοθρησκευτική κοινότητα των Εβραίων, την οποία προσδιόριζαν ως «Έθνος». Επιλέγοντας να παραβλέψει τον μεγάλο αριθμό Παλαιστινίων, κυρίως μουσουλμάνων, που είχαν εγκατασταθεί εκεί πολύ πριν από την άφιξη των Εβραίων, το σλόγκαν των σιωνιστών χαρακτήριζε την Παλαιστίνη ως «μια γη χωρίς λαό, για ένα λαό χωρίς γη». Ο Θεόδωρος Χερτσλ, πρώτος πρόεδρος της διεθνούς Σιωνιστικής Οργάνωσης το 1897, είχε τότε γράψει για την Παλαιστίνη: «Για λογαριασμό της Ευρώπης θα φτιάξουμε εκεί κάτω έναν προμαχώνα απέναντι στην Ασία· θα είμαστε μια προωθημένη προφυλακή του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα». Αυτό όμως που βλέπουμε εδώ κι εβδομήντα χρόνια στην Παλαιστίνη είναι η βαρβαρότητα του ισραηλινού κράτους απέναντι στους Παλαιστίνιους στην πιο καθαρή της εκδοχή.

Πρέπει να ακουστεί όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται. Δεν επιθυμούμε να κρατήσουμε μεσοβέζικη στάση τήρησης ίσων αποστάσεων ανάμεσα σε μια δολοφονική πολεμική μηχανή -που βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τον αμερικανικό και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό και που έχει συνάψει στενές σχέσεις συνεργασίας με το ελληνικό κράτος σε οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο- που εφαρμόζει επίσης γενοκτόνα πολιτική εθνοκάθαρσης, από τη μια, και των αντιστασιακών, από την άλλη αλλά και αντικατοχικών δυνάμεων ενός λαού –ο οποίος λαός υπάρχει ως φυσική υπόσταση και δεν έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης ακριβώς λόγω αυτής της κουλτούρας συλλογικής αντίστασης.

Το κράτος του Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ, ένα κράτος στο οποίο υπάρχει επίσημη και θεσμική πολιτική φυλετικών διακρίσεων εις βάρος των Αράβων -κατά βάση- και δευτερευόντως εις βάρος των μη Ασκεναζί–των προερχόμενων δηλαδή από τη Β. Ευρώπη- Εβραίων. Αυτό που διεξάγεται εδώ και εφτά δεκαετίες στην Παλαιστίνη είναι ένα συνεχιζόμενο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ένας διαρκής πόλεμος με αυξομειούμενη ένταση που στοχεύει στη συστηματική εξολόθρευση ή τον εξανδραποδισμό ενός ολόκληρου λαού από τον τόπο του. Η εθνοκάθαρση των γηγενών Παλαιστίνιων ξεκίνησε το 1947 με την μαζική εκκαθάριση -φυσική εξόντωση ή μαζικό εκτοπισμό- του μεγαλύτερου μέρους του αραβικού πληθυσμού της Παλαιστίνης και την απαλλοτρίωση των εδαφών και περιουσιών τους. Η τρομοκρατία από ένοπλες σιωνιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις ανάγκασε τους Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, για να μην βρεθούν σφαγμένοι κι αυτοί, όπως οι κάτοικοι του Ντέιρ Γιασσίν (254 άμαχοι χωρικοί σφαγμένοι από τους ισραηλινούς τρομοκράτες).Η εθνοκάθαρση των παλαιστινιακών εδαφών από τον αραβικό πληθυσμό, που κατοικούσε εκεί, αποτέλεσε την αναγκαία συνθήκη για την ίδρυση ενός καθαρού φυλετικού εβραϊκού κράτους στην περιοχή της Μ. Ανατολής. Γι’ αυτό το λόγο το κράτος του Ισραήλ δεν συζητάει καν το ενδεχόμενο της επιστροφής των Παλαιστίνιων προσφύγων και των απογόνων τους, για να μη διασαλευτεί η τεχνητή εβραϊκή πλειοψηφία.

Εξάλλου, εκτός από τις δολοφονίες και τις εκτοπίσεις των Παλαιστινίων, το σχέδιο αποαραβοποίησης της περιοχής εξυπηρετείται και μέσα από τους εποικισμούς παλαιστινιακών εδαφών, καθώς μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 200.000 έποικοι έχουν εγκατασταθεί στις κατεχόμενες από τον ισραηλινό στρατό παλαιστινιακές περιοχές, την ίδια στιγμή που ολόκληρες πολιτείες χτίζονται σε μήνες και εξαπλώνονται ραγδαία. Στηβαρβαρότητα και την καταπίεση πρέπει να προστεθεί ο πολυετής αποκλεισμός της Γάζας, το τείχος του απαρτχάιντ στην Ιερουσαλήμ που μαζί με τα σημεία ελέγχου και την απαγόρευση χρήσης συγκεκριμένων δρόμων, δυσχεραίνουν την κινητικότητα των Παλαιστινίων, την πρόσβασή τους στις υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης και τις πηγές διαβίωσης. Ας προστεθούν τέλος, οι αυθαίρετες συλλήψεις και οι διοικητικές κρατήσεις χωρίς επαρκή νομική εκπροσώπηση ή χωρίς καν να γνωρίζουν οι άνθρωποι,για ποιό λόγο συλλαμβάνονται.

Για μας, η μόνη αχτίδα αισιοδοξίας μέσα από την ισραηλινή κοινωνία προέρχεται από τους αντιρρησίες συνείδησης, άντρες και γυναίκες αλλά και από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται ενάντια στο τείχος, τον αποκλεισμό της Γάζας, το ρατσισμό, την καταπίεση και την τρομοκρατίαπου επιβάλλουν το ισραηλινόκράτος, ο στρατός και οι ακροδεξιοί έποικοι.

Αντιστεκόμενοι στη θανατοπολιτική που τους επιβάλλει το ισραηλινό κράτος, οι Παλαιστίνιοι έχουν σφυρηλατήσει –όπως αναφέραμε νωρίτερα- μια κουλτούρα συλλογικής αντίστασης, αξιοπρέπειας και αγώνα. Από την πρώτη εξέγερση της Ιντιφάντα το 1987, όταν 1.400 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από τα ισραηλινά πυρά ως τη δεύτερη Ιντιφάντα το 2000, που κράτησε πέντε χρόνια στοιχίζοντας τη ζωή σε 3.500 Παλαιστινίους και από την καθημερινή αντίσταση στη βαρβαρότητα του ισραηλινού στρατού στα σημεία ελέγχου, μέχρι τον ηρωικό αγώνα των κατοίκων της Γάζας, που χρόνια υποφέρουν λόγω αποκλεισμού, η παλαιστινιακή αντίσταση μας διδάσκει πως χαμένος είναι ο αγώνας που δε δόθηκε ποτέ. Είναι ο αγώνας για την επιβίωση και η αντίσταση ενάντια στον αφανισμό που επιχειρεί να τους επιβάλλει ένα πανίσχυρο στρατοκρατικό κτήνος.

Παράλληλα, ως αναρχικοί κομμουνιστές φέρουμε την αντίληψη ότι κανένα κράτος δεν πρόκειται να εξασφαλίσει την ευημερία στους από τα κάτω, ακριβώς,γιατί το κράτος προϋποθέτει την ύπαρξη των πάνω και των κάτω, προϋποθέτει και αναπαράγει τις ταξικές και κοινωνικές ανισότητες. Αυτή η συνειδητοποίηση και η αντίληψη αφορά όμως πρωτίστως τους Παλαιστίνιους αγωνιστές και αγωνίστριες και τα χαρακτηριστικά που οι ίδιοι δίνουν στον αγώνα τους. Το παράδειγμα των Κούρδων επαναστατών που επέλεξαν να θέσουν σε εφαρμογή ένα πολιτικό και κοινωνικό πείραμα αυτόνομης οργάνωσης και ομοσπονδοποίησης τριών καντονιών στην εξεγερμένη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν), που στηρίζεται στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, της ισότητας των φύλων και της θρησκευτικής ανοχής αποτελεί –παρά τις αδυναμίες του- φωτεινό φάρο για το πώς οι λαοί της περιοχής μπορούν αρμονικά να συνυπάρχουν ο ένας δίπλα στον άλλο, μακριά από εθνικισμούς και μισαλλοδοξία.

 Στο μεταξύ, από την πλευρά, μας στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην Παλαιστινιακή αντίσταση, γιατί αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα τους ως τον αγώνα των καταπιεσμένων ενάντια στον καταπιεστή τους.Γιατί ο αγώνας τους είναι αγώνας για ζωή, ελευθερία και αξιοπρέπεια ! Γι’ αυτό το λόγο, είναι κομμάτι και του δικού μας αγώνα ενάντια στην καταπίεση, το ρατσισμό και τον πόλεμο, ενάντια στον καπιταλισμό, τα κράτη και το σύγχρονο ολοκληρωτισμό !

VIVA INTIFADA !

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ !

ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ !

Αναρχικοί Κομμουνιστές | Πάτρα, Γενάρης 2018

Δείτε επίσης

Αθήνα: Τουρνουά Ποδοσφαίρου στο Λόφο του Στρέφη με μουσική, φαγητό και ποτό

Για εμάς η εκκένωση και κατεδάφιση του κατειλημμένου γυμναστηρίου είναι μια ξεκάθαρη επίθεση σε εκείνους και εκείνες που δεν χωράνε στον κανιβαλιστικό κόσμο της εξουσίας, που προσπαθούν μέσω της αυτοοργάνωσης να αντιπροτάξουν έναν άλλον τρόπο ζωής και εναντιώνονται στο κράτος και το κεφάλαιο. Οι καταλήψεις είναι δομές αντίστασης, κάλυψης αναγκών και βάσεις ενός πολύμορφου α/α κινήματος και θέλουμε να κάνουμε ξεκάθαρο, ότι θα διεκδικούμε τον ζωτικό χώρο με κάθε διαθέσιμο μέσο.

Αφήστε μια απάντηση