Διαβάσαμε κάποιοι με οργή, κάποιοι με μειδίαμα γιατί είμαστε συνηθισμένοι, έναν από τους γνωστούς λίβελλους (με τίτλο «Δε μας φτάνουν όλα τ’ άλλα έχουμε και φλώρους αντεξουσιαστές..») που χρησιμοποιούν διάφοροι χρόνια τώρα επιχειρώντας να χρεώσουν στον αντεξουσιαστικό χώρο τη γάγγραινα του συστήματος, αντί να ψάχνουν τρόπο μέσα από την αυτοκριτική να αναχαιτίσουν το επερχόμενο σηψαιμικό σοκ της δική τους πολιτικής τους σκέψης και συμπεριφοράς.
Το γεγονός ότι οι αντεξουσιαστές είναι οι μόνοι που έχουν παραμείνει συνεπείς στις πρακτικές που αποτελούν ιστορικά κομμάτι του επαναστατικού προτάγματος προς μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης, δεν σημαίνει ότι ο κάθε αλλοτροιωμένος φλούφλης που θέλει να παράγει ιδεολογικό άλλοθι στην ανεπάρκεια της αστικής δημοκρατίας δικαιούται να διαστρεβλώνει την πολιτική σημασία των κοινωνικών αγώνων. Και καθόλου δεν μας αφορά εάν ο στόχος τους είναι τα κομματικά και κυβερνητικά οφέλη, ο περαιτέρω αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης, ή και τα δύο μέσα από νεφελώματα κατασκευής «ενόχων» με στόχο την αποφόρτιση των πιέσεων που οι ίδιοι αδυνατούν να διαχειριστούν.
Γιατί, εάν οι αριστεροί (ό,τι σημαίνει πλέον αυτό μέσα στο γενικότερο εκφυλισμό που πέτυχε να επιφέρει ο καπιταλισμός) απεμπολούν συνειδητά πλέον τη φράση που γεννήθηκε μέσα από χιλιάδες νεκρούς αγωνιστές -που δεν πάλεψαν με το ψηφοδέλτιο στο χέρι- πως «αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες» δεν σημαίνει ότι οι αντεξουσιάστες, που συνεχίζουν με δράσεις στους δρόμους, στις γειτονιές, και όπου χτυπά ο παλμός της αντίστασης ενάντια σ’ ένα αποκτηνωμένο σύστημα που σώζει τράπεζες και σκοτώνει ανθρώπους, θα ανέχονται να δίνονται βορά στην αρένα του θεάματος της αστικής δημοκρατίας. Με άλλα λόγια αν θέλετε ιαχές από το ικανοποιημένο σας πλήθος, να φάτε τις δικές σας σάρκες για να τους τις δώσετε.
Και αν ο φλούφλης νομίζει ότι στενοχώρησε τα «ορφανά» του Μαζιώτη και του Κουφοντίνα (που μέσα από τη χυδαιότητα της φρασεολογίας του δείχνει το ραγιαδοθρεμμένο τρόπο σκέψης του, κανιβαλίζοντας φυλακισμένους αγωνιστές χωρίς να σέβεται ότι ακόμα και τώρα προτάσσουν το σώμα τους ως ύστατο πολιτικό όπλο απέναντι στην κοινωνική αδικία) εμένα δε μ’ ενδιαφέρει αν θα στενοχωρήσω τα τσιράκια της κωλοτούμπας, τα οποία πληροφορώ ότι αυτός ο κόσμος δεν έχει αλλάξει «από αυτούς που πολέμησαν εντός του για να τον κάνουν δικαιότερο» όπως μας λέει το τσιράκι.
Και η πιο περίτρανη απόδειξη γι’αυτό είναι πως κανένα «δικαίωμα» που κατακτήθηκε μέσα στον καπιταλισμό δεν στάθηκε στο απυρόβλητο, παρά καταρρέουν όλα σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα μόλις το αποφασίσει το κεφάλαιο. (Αν δηλαδή το «ιστορικό προτσές» για να γίνουμε γραφικοί σαν κι αυτούς είχε ωριμάσει, τότε ότι κερδιζόταν μέσα στο σύστημα δεν θα γκρεμιζόταν στο πρώτο ταρακούνημα, γιατί αυτό θα σήμαινε πως η κοινωνία ως «επαναστατικό υποκείμενο» θα είχε ωριμάσει γι’ αυτές τις αλλαγές, και δεν θα γίνονταν πισωγυρίσματα.) Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουν οι «αριστεροί νεοφιλελέδες» είναι πως τα εργασιακά δικαιώματα (οι συλλογικές συμβάσεις, ο κατώτατος μισθός, και ό,τι άλλο θεωρούν κατάκτηση) δεν είναι κατακτήσεις.
Είναι παραχωρήσεις. Από τους κεφαλαιοκράτες.
Μεταμφιεσμένες σε κατακτήσεις, για να πάρεις μια ανάσα και να μην πεθάνεις κιόλας δούλε, γιατί ποιος θα τους δουλεύει μετά; Μόλις όμως «οι κατακτήσεις» φτάνουν να απειλούν τις ισορροπίες της παγκόσμιας πλουτοκρατίας αποσύρονται μέσα σε μια νύχτα. Επίσης το τι κάνει ο Περισσός και εάν σνομπάρει τον Βαρουφάκη, που χωρίς σφυροδρέπανα αλλά με μηχανές και λάιφ-στάιλ περηφάνεια πάει και διαπραγματεύεται με τρόπους που έχουν πονέσει τα μυαλά μας (βλ. mutual bonds και άλλα τέτοια με τον Τοτό) ουδόλως μας ενδιαφέρει, γιατί δεν ενστερνιστήκαμε ποτέ πρακτικές, που νομιμοποιούν τον καπιταλισμό και τις οικονομικές του δομές μέσα από τα υπόγεια παιχνίδια που εγκαθιδρύουν οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί. Αλλά όταν το τσιράκι της κωλοτούμπας μάς μιλάει για «εξανθρωπισμό των φυλακών» που η κυβέρνηση επιχειρεί, και που οι αντεξουσιαστές σαμποτάρουν με αναίτιες τις καταλήψεις όπως λέει, δεν είναι εύκολο να βγάλουμε συμπέρασμα αν το άτομο είναι απλά παπαγαλάκι ή μειωμένου καταλογισμού.
Γιατί αλλιώς δεν μπορεί να θεωρεί κανείς εξανθρωπισμό τον εξευτελισμό του κολπικού ελέγχου που υπέστη η σύζυγος -δηλαδή απλή συγγενής πολιτικού κρατούμενου- προκειμένου να της επιτραπεί η επίσκεψη στον απεργό πείνας σύζυγό της, πράγμα για το οποίο είχε νόμιμη άδεια. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη ούτε στις προηγούμενες συνθήκες κυβερνητικού εκφασισμού που έζησε αυτή η χώρα. Με ένα πρόσχημα νομιμότητας δηλαδή του οποίου ούτε οι ακροδεξιοί δεν χρήση, ο μόνος σκοπός γι’ αυτή τη χυδαία πράξη είναι ο εκφοβισμός των συγγενών, και το χτύπημα κάτω απ’ τη μέση στους πολιτικούς κρατούμενους που όπως είναι γνωστό συχνά βάλλονται ψυχικά, μέσω της στοχοποίησης δικών τους ανθρώπων, και ιδίως γυναικών συγγενών τους.
Και στην Ελλάδα αυτή η αδιανόητη παραβίαση προσωπικότητας συγγενούς, συνέβη με πρώτη φορά Αριστερά, το 2015, όταν ετούτη η ίδια χώρα το 1987 παρείχε στον κατηγορούμενο για συμμετοχή σε ένοπλη επαναστατική οργάνωση Μαουρίτσιο Φολλίνι (Ερυθρές Ταξιαρχίες), πολιτικό άσυλο, και δεν τον εξέδωσε παρά τις πιέσεις της Ιταλικής κυβέρνησης, κρίνοντας ότι οι πράξεις για τις οποίες κατηγορούταν ήταν πολιτικές!
Σήμερα όμως, το 2015 η πρώτη φορά Αριστερά, συνεχίζει να αποκαλεί τους ένοπλους αγωνιστές «τρομοκράτες» με την ίδια ευκολία που ο καπιταλισμός έχει ξεπλύνει τη λέξη αυτή στην συνείδηση της κοινής γνώμης πετώντας την απο πάνω του. Γι’ αυτό άλλωστε και «ο βανδαλισμός της δημόσιας περιουσίας», θέμα που επίσης θίγει το τσιράκι της κωλοτούμπας -και που δείχνει πόσο έντονα περιφρουρημένο είναι και το αίσθημα της ιδιωτικής περιουσίας με πλήρη αναπαραγωγή των καπιταλιστικών προτύπων αντανακλαστικά πλέον- δύναται να συγκινεί μια διαλυμένη κοινωνία που ΕΣΕΙΣ τσιράκια της εξουσίας και της κωλοτούμπας την κατευθύνατε στην αδράνεια, όταν δεν σπάσατε προεκλογικά ούτε μία απαγόρευση δημόσιας συγκέντρωσης, παρά καταγγέλατε από τα βήματα εν όψει της επερχόμενης εξουσίας σας μη χαλάσετε τη συνταγή- που ΕΣΕΙΣ την κατευθύνατε να αποδέχεται σιωπηρά και με φυσικότητα την αυτοκτονία της ημέρας και τους χιλιάδες άστεγους στο δρόμο, και να κλαίει τελικά για τα μάρμαρα και τα τραπέζια που έσπασαν.
Τέλος γίνεται σχεδόν ευθεία χρέωση στον αντεξουσιαστικό χώρο για την δουλοποίηση της κοινωνίας καθώς ενεργοποιήθηκαν λέει τα συντηρητικά αντανακλαστικά του κόσμου, εξ αιτίας του εξεγερσιακού χαρακτήρα του Δεκέμβρη του 2008. Δηλαδή μας λέει το τσιράκι της κωλοτούμπας ότι οι κατά τα άλλα συνειδητοποιημένοι Έλληνες που το σύστημα τους μπουκώνε με λεφτά τη δεκαετία του 90, τους νάρκωνε τις συνειδήσεις τους με σπορ αμάξια και τους μούδιαζε την πολιτική κριτική σκέψη με ιδιόκτητες μεζονέτες, ώστε να φτάσουμε στους καναπεδάτους του 2010, δεν ήταν μία κοινωνική και ιστορική εξέλιξη που βάφτιζε «το κρέας ψάρι» όταν όλοι ένιωθαν πλούσιοι με ψεύτικα λεφτά καρτών και δανείων που τώρα έχουν δέσει μια ολόκληρη κοινωνία στην αυτόβουλη αιχμαλωσία των τραπεζών!
Μας λέει το τσιράκι, ότι ο καναπές και η δουλοποίηση της κοινωνίας ήταν υπαιτιότητα των αντεξουσιαστών, που μετράνε χιλιάδες συλλήψεις, φυλακίσεις, σπασμένα κόκκαλα κι ανοιγμένα κεφάλια από τις δυνάμεις καταστολής και δεν ήταν υπαιτιότητα της καπιταλιστικής σαπίλας και της εγχώριας διαφθοράς που καλλιεργήθηκε τόσα χρόνια! Δεν ξυπνάει ένα ωραίο πρωί, η κοινωνία ως συντηρητικό αντικείμενο στα χέρια του κεφαλάιου.
Παίρνει κάποιες δεκαετίες, εικοσαετίες πλύσης εγκεφάλου από τους μαφιόζους των συστημικών μέσων, τους πολιτικούς καρέρας, και όλους αυτούς που χρησιμοποιεί το σύστημα της αναλγησίας, του προσωπικού βολέματος, και της διαφθοράς για να φτάνει μια κοινωνία να γυρνάει το κεφάλι απ’ την άλλη προσπερνώντας τον άστεγο και τον αυτοκτονημένο, για να αντιδράσει στις καρέκλες και τα τραπέζια που έσπασαν. Ακόμα κι αν κάποιοι αντιμετωπίζουν αυτούς τους εξεγερμένους σαν κοινωνικό φαινόμενο, κι όχι σαν πολιτικά υποκείμενα (που προσωπικά δε συμφωνώ), δεν αντανακλούν παρά την αρρώστεια αυτής της κοινωνίας, και η αντιμετώπιση με όξυνση της καταστολής που προτείνει το τσιράκι της κωλοτούμπας, μαρτυράει ακριβώς την εγγενή βία του συστήματος που περιβεβλημένο τον αποστειρωμένο μανδύα της δημοκρατίας και της νομιμότητας, επιχειρεί να εξοντώσει οτιδήποτε το διαφορετικό, οποιοδήποτε καρδιά μετράει περισσότερους σφυγμούς ενάντια στην αδικία, οποιοδήποτε μυαλό δεν δέχεται να αποκαλέσει διαπραγμάτευση τους άκριτους συμβιβσμούς και το ξεπούλημα της αξιοπρέπειας.
Καμμία εξέγερση και καμμία επανάσταση, από εκείνες που ιστορικά μηρυκάζετε, από την ανικανότητά σας να συμβάλλετε σε νέες, δεν πήρε άδεια νομιμότητας από τις αρχές, ούτε ψηφίστηκε ποτέ από κανένα κοινοβούλιο.
Γι’ αυτό και το σύστημα δεν παλεύεται ούτε εντός, ούτε εκτός.
Ανατρέπεται.
Εντείνετε την καταστολή, θα εντείνουμε τη δράση.
Κ. Fullmoon
Στάλθηκε στην mpalothia
