Αρχική » mpalothia - BLOG | Τελευταία νέα » Χορός της Καρμανιόλας: Ζωγραφίζοντας το στόχο γύρω από το βέλος – Πορεία ενάντια σε dna, τρομονόμους, ποινικοποίηση κοινωνικών σχέσεων

Χορός της Καρμανιόλας: Ζωγραφίζοντας το στόχο γύρω από το βέλος – Πορεία ενάντια σε dna, τρομονόμους, ποινικοποίηση κοινωνικών σχέσεων

dna, τρομονόμοι, ποινικοποίηση κοινωνικών σχέσεων:
ζωγραφίζοντας το στόχο γύρω από το βέλος

Τον Ιούνιο του 2017, η Ηριάννα Β.Λ. και ο Περικλής Μ. καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε 13 χρόνια κάθειρξης για συμμετοχή στην ε.ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές έθεσαν εξαρχής στο στόχαστρο τις κοινωνικές τους σχέσεις με κατηγορούμενο για συμμετοχή στη συγκεκριμένη οργάνωση, ο οποίος αθωώθηκε, ενώ “κρίσιμα ευρήματα” για την αντιτρομοκρατική που τους ενέπλεξε στην υπόθεση εμφανίστηκαν δαχτυλικά αποτυπώματα και δείγματα DNA που βρέθηκαν σε αντικείμενα, τα οποία συλλέχθηκαν από την αντιτρομοκρατική και συνδέθηκαν με τη ΣΠΦ. Στον Περικλή Μ. και στην Ηριάννα Β.Λ. δεν αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό, ούτε αναστάλθηκε η ποινή τους, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στη φυλακή, ενώ και η πρώτη αίτηση αποφυλάκισής τους απορρίφθηκε.

Τα νομικά εργαλεία που μεταχειρίζεται το κράτος για να οργανώσει και να στοιχειοθετήσει αυτές τις καταδίκες δεν μας είναι ανοίκεια. Πρόκειται για την εργαλειοθήκη των ποινικών νόμων για την “καταπολέμηση της τρομοκρατίας”. Αυτό το πλαίσιο ρυθμίσεων πρωταγωνιστεί από το 2001 στο συστηματικό κυνήγι μαγισσών που έχει κηρύξει η εγχώρια καταστολή, εισάγοντας εκείνα τα νομικά μέσα που επιτρέπουν την ταχεία και απρόσκοπτη εξόντωση, όποιου/ας ονομάζεται από το κράτος τρομοκράτης/ισσα: εξαιρετικές δικονομικές διαδικασίες, υποχώρηση του τεκμηρίου της αθωότητας και το DNA, ως η στιγμή της λάμψης της απόλυτης αλήθειας στην ποινική δίκη. Οι τρομονόμοι συγκροτούν τελικά ένα νομικό καθεστώς εξαίρεσης από το “παραδοσιακό” ποινικό δίκαιο και τις αρχές του. Ένα καθεστώς εξαίρεσης το οποίο εντατικοποιείται σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, με το κράτος να περιστέλλει θεσμούς που το ίδιο αξιοποιεί για την νομιμοποίηση και αναπαραγωγή του. Μετά την εισαγωγή των νόμων για την “καταπολέμηση της τρομοκρατίας”, η δημοκρατική επίφαση δεν είναι πλέον απαραίτητη, ενόψει της “ανάγκης” για ασφάλεια, τρομοκράτηση και εξόντωση εκείνου που κατονομάζεται από την εξουσία ως εσωτερικός εχθρός.

Αυτό το νομικό οπλοστάσιο, προκειμένου να επιτελέσει τον ιδιαίτερο σκοπό του, στην πραγματικότητα ποινικοποιεί τη φυσική παρουσία κάποιας/ου, σε χώρους ή πλάι σε υποκείμενα ή εντός πλαισίων τα οποία ονομάζει εγκληματικά. Σε αυτή τη βάση, η συμμετοχή κάποιου/ας στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο ή σε άλλα πεδία αντίστασης και αγώνα αποτελεί επαρκή λόγο ενεργοποίησης αυτού του μηχανισμού καταστολής, ο οποίος θα τον/την οδηγήσει στον εγκλεισμό: Τα φρονήματα σημαίνουν ενοχή. Όσο για την περιβόητη αποδεικτική διαδικασία: αυτή δεν είναι παρά λήψη του ζητουμένου – το δικαστικό συμπέρασμα έχει ήδη εξαχθεί τη στιγμή της στοχοποίησης.

Η διαδικασία λήψης γενετικού υλικού για την ανάλυση DNA συμπυκνώνει την παραπάνω λειτουργία του αστυνομικού κράτους στο πλαίσιο της εφαρμογής των τρομονόμων. Με την αίγλη της απόλυτης αλήθειας και την αχλή της επιστημονικής αυθεντίας, η ταυτοποίηση ενός/μιας υπόπτου με δείγμα γενετικού υλικού που βρίσκεται κατά τους ισχυρισμούς των διωκτικών αρχών σε ύποπτους χώρους ή ακόμα και κινητά αντικείμενα είναι αρκετή για να αποδείξει την ενοχή και να οδηγήσει στον εγκλεισμό. Η μέθοδος ανάλυσης DNA, η οποία βασίζεται επιστημονικά σε ένα στατιστικό μέγεθος που ερμηνεύεται από την ποινική διαδικασία ως απόλυτη αλήθεια, αποτελεί μια εξαιρετικά ευαίσθητη στη διεξαγωγή της διαδικασία.

Στην περίπτωση της Ηριάννας Β. Λ., του Περικλή Μ. όπως και του Τάσου Θεοφίλου, των κατοίκων στις σκουριές Χαλκιδικής και πολλών άλλων, όλη αυτή η διαδικασία συλλογής, μεταφοράς, αποθήκευσης, επεξεργασίας και ταυτοποίησης μονοπωλείται από το κράτος και παρουσιάζεται ως αλάνθαστη. Δεν είναι τελικά παρά μια μονομερής διαδικασία που το κράτος επικαλείται, πιστοποιεί και ισχυρίζεται και η οποία ενδύεται από το δικαστήριο με τα εχέγγυα της απόλυτης αλήθειας. Στη δε υπόθεση των Ηριάννα και Περικλή το φερόμενο δείγμα DNA έχει πλέον εξαϋλωθεί κατά τη διαδικασία ανάλυσής του, δεν υφίσταται καν ως δείγμα…

Η οριοθέτηση μιας “εγκληματικής” πράξης, η απόδειξη υλοποίησής της από τον/την κατηγορούμενο/η, η αιτιώδης σχέση της δράσης του/της με το αποτέλεσμα του εγκλήματος δεν είναι απαραίτητα για την καταδίκη. Αρκεί η στοχοποίηση στη βάση των πολιτικών φρονημάτων ή των κοινωνικών σχέσεων και η απόδειξη της φυσικής παρουσίας κάπου, όπου εικάζεται ότι βρέθηκαν οι “ένοχοι/ες”. Άλλωστε, αυτό το σύστημα ποινικής μεταχείρισης στοχεύει στην τρομοκράτηση όλων εκείνων που αποτελούν τους πολιτικούς, εσωτερικούς εχθρούς της κυριαρχίας και επενδύει στην αίσθηση πως όσοι/ες αντιστέκονται και αγωνίζονται μπορούν εν δυνάμει να βρεθούν στο στόχαστρό του.

Οι δακρύβρεχτες διακηρύξεις και η επίκληση των δημοκρατικών δικαιωμάτων (και ειδικότερα αυτού σε μια δίκαιη δίκη) δεν απαλλάσσουν και δεν εξαιρούν την αριστερή κυβέρνηση από την ιστορία εκείνων των κυβερνήσεων που έθεσαν σε ισχύ και ενεργοποίησαν τις παραπάνω ποινικές διαδικασίες, καθώς συντηρεί και αναπαράγει το θεσμικό πλαίσιο του τρομονόμου. Πέρα από την διαχείριση του ίδιου αστυνομικού κράτους που ενεργοποιεί θεαματικούς μηχανισμούς εξόντωσης των εσωτερικών του εχθρών, η κυβέρνηση Σύριζα με πρωτοβουλία του υπουργού δικαιοσύνης Σ. Κοντονή, επιχείρησε την άνοιξη του 2017 να διαβουλευτεί τροποποιήσεις του τρομονόμου, ποινικοποιώντας το δημόσιο λόγο∙ επεδίωξε δηλαδή να αυξήσει την ποινή για “όποιον δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε τέλεση εγκλημάτων και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση”. Την ίδια στιγμή που ο υπουργός δικαιοσύνης υπερασπίζεται από βουλής το δικαίωμα της Ηριάννας Β.Λ. σε μια δίκαιη δίκη…

Η ενεργοποίηση εξαιρετικών ποινικών εργαλείων και ο βιοπολιτικός μετασχηματισμός των σωμάτων σε πειστήρια ενοχής δεν αποτελεί παρά μια συστηματική ποινικοποίηση πολιτικών φρονημάτων και θέσεων, τα οποία η κυριαρχία επιθυμεί να ξεφορτωθεί, ακόμα και αν χρειάζεται να μεταχειριστεί για αυτόν το σκοπό τις πιο σκληρές εκδοχές του αστυνομικού της κράτους. Το τελευταίο στοχοποιεί υποκείμενα και πολιτικούς χώρους και στη συνέχεια συλλέγει και επεξεργάζεται πειστήρια, ταυτοποιεί ενόχους, καταδικάζει και σωφρονίζει σε μια υποδειγματική τελικά επίδειξη του μονοπωλίου του κράτους. Αποτυπώματα σε βιβλία, δείγματα γενετικού υλικού που εξαντλήθηκαν και άρα δεν μπορούν να επανεξεταστούν, ανύπαρκτοι μάρτυρες που εξαφανίστηκαν, ταξίδια και κοινωνικές σχέσεις στοιχειοθετούν στην περίπτωση των Περικλή Μ. και Ηριάννα Β.Λ. μία ακόμα δίκη που στοχεύει στο να εξοντώσει υποκείμενα προς παραδειγματισμό.

Στην εποχή που το καθεστώς εξαίρεσης εντατικοποιεί τους μηχανισμούς του, αποκλείοντας όσους “περισσεύουν” στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση και εγκαταλείποντας τις δημοκρατικές-συνταγματικές επιφάσεις, ο Περικλής Μ. και η Ηριάννα Β.Λ. δεν χρειάζεται να αποδείξουν πως ο εγκλεισμός τους θα τους στερήσει χρόνο από τις σημαντικές ζωές τους. Εκείνο που χρειάζεται είναι να καταργηθούν όλοι εκείνοι οι κυρίαρχοι λόγοι που ταξινομούν τις ζωές μας σε άξιες και ανάξιες.

ενάντια στους τρομονόμους και τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις με βάση το dna

ενάντια στο κράτος και τη διαμεσολάβηση

να μην αφήσουμε το καθεστώς εξαίρεσης να περάσει από πάνω μας

λευτεριά στον Περικλή Μ. και την Ηριάννα Β.Λ.

Πορεία 14 Οκτωβρίου 12:00 Μοναστηράκι

χορός της καρμανιόλας

το κείμενο σε pdf

via xorostiskarmaniolas.espivblogs.net

Δείτε επίσης

Γιάννενα: Μικροφωνική αλληλεγγύης στις καταλήψεις [Σάββατο 21/10, 12:00]

Το πανεπιστήμιο A.E. καλωσορίζει την καταστολή. Μετά από τις εκκενώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί υπό την ηγεσία της συγκυβέρνησης Σύριζα-Ανελ ,σειρά στο αριστερό τους πλάνο έχουν οι καταλήψεις Ρόζα Νέρα στη Κρήτη και η Τερμίτα στο Βόλο. Είναι φανερό ότι για ακόμα μια φορά το κράτος δεν είναι ένας ”μονοκύτταρος” οργανισμός, αλλά αποτελείται από χιλιάδες δομές που το συντελούν, το διαμορφώνουν και το ισχυροποιούν. Από το γκλοπ του μπάτσου μέχρι και τις πρυτανικές αρχές. Πιο συγκεκριμένα η Ρόζα Νέρα στα Χανιά τελεί εδώ και 13 χρόνια υπό κατάληψη και βρίσκεται στην ιδιοκτησία του πανεπιστημίου Κρήτης. Αρχικά μισθώθηκε από τον πρύτανη για 25 χρόνια σε εταιρία διαχείρισης ξενοδοχείων, με σκοπό να ανακαινιστεί και να μετατραπεί σε ένα υπερσύγχρονο ξενοδοχείο. Γιατί τι άλλο είχε ανάγκη η κοινωνία της Κρήτης; Ένα ακόμη ξενοδοχείο. Μια ακόμη επιχείρηση στο βωμό της τουριστικής ανάπτυξης που πίσω από το φανταχτερό καθρέφτη της κρύβονται απλήρωτη εργασία, ξεχειλωμένα ωράρια και ανύπαρκτη ασφάλιση. Το πανεπιστήμιο ως φορέας ανάπτυξης και κερδοφορίας αντιλαμβάνεται πως το ξεπούλημα της Ρόζας,” το μπαλκόνι των Χανίων” όπως το αναφέρουν οι ντόπιοι, ισχυροποιεί τον τουρισμό και την ανάπτυξη του ντόπιου κεφαλαίου στο νησί. Αρχικά προτάθηκε να μετατραπεί σε ξενοδοχείο, ύστερα όμως από τις δράσεις των καταληψιών και αλληλέγγυων σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις μέρους της τοπικής κοινωνίας το τροπάριο άλλαξε προς την κατεύθυνση της αξιοποίησής του ως διατηρητέο μνημείο με σκοπό να γίνει μουσείο για την τόνωση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Στο Βόλο, το πανεπιστήμιο Θεσσαλίας απειλεί με εκκένωση και κατεδάφιση την κατάληψη Τερμίτα η οποία μετρά 6 χρόνια λειτουργίας καλύπτοντας πολιτικές και στεγαστικές ανάγκες. Οι πρυτανικές αρχές χαρακτηρίζοντας ως «ερείπια» τον κατειλημμένο χώρο εξασφάλισε δάνειο ύψους 50 εκατ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων με σκοπό την ανέγερση καινούργιων κτιριακών εγκαταστάσεων. Ένα έργο που θα το ορεγόταν οποιοσδήποτε εργολάβος, και όπως τόσο συχνά συμβαίνει σ’αυτές τις περιπτώσεις, κάθε άλλο παρά το δημόσιο συμφέρον και την ανάπτυξη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχει στο μυαλό του. Ωστόσο οι μίζες εκατομμυρίων είναι μόνο η αρχή του νήματος, αφού η επιχειρηματική πτυχή του πανεπιστημίου επισκιάζει κατά πολύ αυτήν της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης. Η επέκταση του πανεπιστημίου θα λειτουργήσει ως οικονομικός πόλος ανάπτυξης του ντόπιου κεφαλαίου, ζεστό χρήμα δηλαδή που θα μπει στις τσέπες των νοικάρηδων, αφεντικών και λοιπών επιχειρηματιών της πόλης του Βόλου, που χτίζουν περιουσίες πάνω στις ανάγκες των φοιτητών. Αναφορά πρέπει να γίνει και στο σύνολο των μεγαλοκαθηγητάδων οι οποίοι θα δουν κονδύλια να ρέουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον κρατικό προϋπολογισμό και το ιδιωτικό κεφάλαιο για έρευνες, άμισθες η αμυδρά αμειβόμενες, υλοποιούμενες εξολοκλήρου από φοιτητές. Αυτό που δεν μπορούν να προβλέψουν οι παρατρεχάμενοι του κράτους και των αφεντικών είναι ότι οι καταληψίες δε θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στα σχέδια τους. Και για να έρθουμε και στα της πόλης μας, σε παρόμοιο μοτίβο, το δημοτικό συμβούλιο ,η διοίκηση του νοσοκομείου «Χατζηκώστα» σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων σχεδιάζουν τη μετεγκατάσταση δύο νηπιαγωγείων, που στεγάζονται τώρα στη Παπαζόγλειο σχολή, σε παλιό κτήριο του παλιού νοσοκομείου «Χατζηκώστα» προκειμένου να μεταφερθεί εκεί η αρχιτεκτονική σχολή. Προειδοποιούμε τις ντόπιες αρχές να μην τολμήσουν να σκεφτούν για αξιοποίηση της κατάληψης Αντιβίωσης και να εγκαταλείψουν τα λοιπά όνειρα για εργολαβίες. Οι καταλήψεις λειτουργούν ενάντια στο θεσμό της ιδιοκτησίας, με σχέσεις που βασίζονται στην ισότητα, την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη. Στοχεύουν στην όξυνση του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού και καλύπτουν στεγαστικές ανάγκες ενάντια στους εκβιασμούς των ενοικίων. Αποτελούν εστίες αγώνα στη προσπάθεια για την απελευθέρωση των ζωών μας από οποιαδήποτε εκμετάλλευση και καταπίεση και ως τέτοιες θα τις υπερασπιστούμε. Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις! Αλληλεγγύη στη Ρόζα Νέρα και τη Τερμίτα! Κατάληψη Αντιβίωση [email protected]

Αφήστε μια απάντηση

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων