Αναδημοσίευση από facebook:
Ένα ανθρώπινο περιστατικό και ένα μεγάλο δώρο από τον αδελφό μου τον Μπόλιγουντ.
Σήμερα το πρωί στο μετρό κατά τις 9.30πμ
Στάση Ν Κόσμος και κόσμος αρκετός στο βαγόνι. Εγώ στέκομαι όρθιος στην πλάτη των καθισμάτων. Από τους δύο καθήμενους στην πλάτη των οποίων ακουμπάω με χωρίζει το γυαλί που αναρτούν διαφημίσεις και που είναι κενό διαφημίσεων.
Ως “βλάχος Νεοσμυρνιώτης”, για να περάσει η ώρα κατασκοπεύω τις μικρές στο τρένο προσωπικές στιγμές των συνεπιβατών μου.
Ό ένας καθήμενος (στη θέση στο παράθυρο) είναι μάλλον Ινδός κοντά στα είκοσι. Κρατά στα δυο του χέρια το κινητό και βλέπει στην οθόνη βίντεο από Μπόλιγουντ. Μια χορευτική σκηνή από υπερπαραγωγή με πολλούς χορευτές πολλά χρώματα και ξέρετε γενικά.
Αν και ήμουν από πίσω του, ο νεαρός Ινδός καταλαβαίνει ότι τον παρακολουθώ, μάλλον από αίσθημα φόβου (φανταζεστε γιατί) καθώς έριχνε συνέχεια λοξές ματιές προς τους επιβάτες. Γυρνάει το κεφάλι και με κοιτάει, εγώ του χαμογελώ και του κάνω νόημα με τα χέρια σφίγγοντας τις παλάμες μου (ξέρετε όπως όταν λες θα νικήσουμε ή κάτι τέτοιο), μου χαμογέλασε και αυτός. Μετά από λίγα δεύτερα γίνεται ακριβώς το ίδιο (δεν του μίλησα γιατί αν χρησιμοποιούσα τα περισπούδαστα αγγλικά μου μάλλον θα τον τρόμαζα…..).
Την Τρίτη φορά που γύρισε να με δει, έβαλα το χέρι μου ανάμεσα στα κενά από τα τζάμια και τον ακούμπησα θα έλεγα συντροφικά στον ώμο. Ο νεαρός Ινδός έπιασε το χέρι μου και ξέσπασε σε σιγανούς λυγμούς. Ήμασταν στη στάση Σύνταγμα. Κράταγε το χέρι μου σιγοκλαίγοντας και βλέποντας βίντεο Μπόλιγουντ μέχρι το Πανεπιστήμιο όπου σηκώθηκε γρήγορα και κατέβηκε από το βαγόνι.
Φίλες φίλοι
Αυτός είναι ο αδελφός μου ο Μπόλιγουντ που τον αγαπάω πολύ…
