Αποστοχασμός (dereflection)
O αποστοχασμός είναι μια τεχνική λογοθεραπεία του Βίκτωρ Φρανκλ κατά την οποία ο ψυχαναλυτής εκτρέπει την σκέψη του θεραπευόμενου προς μια άλλη κατεύθυνση με στόχο να τον βοηθήσει να αντιληφθεί τις πραγματικές ρίζες της ψυχικής όχλησης του. Στην πολιτική ο αποστοχασμός λειτουργεί διαφορετικά. Η εξουσία εκτρέπει την σκέψη προς άλλη κατεύθυνση από την αιτία ενός προβλήματος προς άλλη κατεύθυνση χρησιμοποιώντας εικόνες, γεγονότα και ειδήσεις τα οποία πυροδοτούν θυμικές και άλλες αντιδράσεις από τον λόγο πάνω στα πράγματα σε λόγο πάνω στους ανθρώπους. Η τεχνική αυτή ονομάζεται ψυχολογιοποίηση. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τις δηλώσεις Πανούση ως μια συντεταγμένη τεχνική εκτροπής που δεν έσκασε ούτε τυχαία, ούτε είναι αποτέλεσμα θεωριών συνομωσίας και άλλων α-νοησιών περί της κοινωνικής ζωής.
Ζούμε σε μια εποχή συγχυτική, όπου τα πάντα διαστρεβλώνονται και γίνονται αντιφατικά. Ιστορικά οι Αναρχικοί πιστεύουν ότι τα μέσα πρέπει να ικανοποιούν τον σκοπό και ο σκοπός τα μέσα. Συνεπώς ο Αναρχισμός και η Αναρχία ως έννοιες με την θετική πλευρά που θέλουμε ως Αναρχικοί να τις προσδίνουμε νόημα είναι αδιαχώριστες. Αλλιώς η εκτροπή του νοήματος σε κάθε ενέργεια θα λειτουργεί πάντα προς όφελος της εξουσίας η οποία έχει τα μέσα και τους πόρους να περνάει το μήνυμα της. Αν δεν είναι ξεκάθαρη η στόχευση και η πολιτική της απεύθυνση τότε είναι σίγουρο ότι θα συνεχίζουμε να υποφέρουμε από τη λογική πλάνη της καταδίκης της βίας από όπου και αν προέρχεται, άσχετα αν γνωρίζουμε ότι δεν έχει καμία σχέση η θεσμική και νομιμοποιημένη βια του κράτους, ότι άλλο πράγμα είναι η φασιστική δολοφονική βία της ΧΑ σε σχέση με την συμβολική αντιβία των καταπιεσμένων.
Ακριβώς δε επειδή ο ιδεολογικός χειρισμός προς όφελος της κατάστασης έκτακτης ανάγκης έχει μετατραπεί ως την επίφαση για την επίκληση της δημοκρατίας στην προάσπιση της τάξης. Είναι δεδομένο ότι τρόποι και μέθοδοι που δεν είναι πολιτικά ξεκάθαροι για το αποτέλεσμα τους δύναται να αποδομηθούν εύκολα και να χειραγωγηθούν. Έτσι μπορεί να εκπέσει η έννοια της αυτοοργάνωσης ως συνώνυμη ή έστω συνεργαζόμενη με τις ΜΚΟ. Εναλλακτικά μέσα που βγάζουν το ψωμί τους από τις ειδήσεις του αγώνα μας. «Συνεργατικές» κοοπερατίβες που εκμεταλλεύονται και δεν πληρώνουν τους/τις εργαζόμενους/ες τους. Να μπούν στο μπλέντερ, ποινικοποιημένοι, τρομοποιημένοι, συγγενείς και φίλοι δημιουργώντας ένα ιδιώνυμο μείγμα εικονικής απειλής. Αντιεξουσιαστές που συνομιλούν με την εξουσία. «Άβατους» χώρους κοινωνικού κανιβαλισμού, κοκ.
Αν έχουμε φτάσει στο σημείο να ειρωνεύεται κοινωνικούς & πολιτικούς χώρους, ομάδες και αγωνιστές δημοσιογράφοι σαν τον Μπογδάνο και την παρέα του αυτό αποτελεί σύμπτωμα όχι μόνο της εποχής αλλά και ευθύνης δικιά μας που δώσαμε στον κάθε φορέα της ασημαντότητας την δυνατότητα να μπορεί να το πράττει και κυρίως να πείθει. Είναι γεγονός πως η εποχή έχει τα χαρακτηριστικά ανομίας, και η έλλειψη νοήματός οδηγεί στην συντηρητικοποίηση αλλά και στον μηδενισμό.
Είμαστε σε μια περίοδο που επαληθεύεται με τον πιο δραματικό τρόπο η διαχρονική άποψη των Αναρχικών ότι ίδια είναι τα αφεντικά δεξιά και αριστερά. Η σοσιαλδημοκρατική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε. Πλέον ως κυβέρνηση θα κάνει το αυτονόητο: θα εξουσιάσει. Δεν υπάρχουν αυταπάτες για «κοινωνικό» κράτος, τώρα θερίζει αντικοινωνικές πολιτικές.
Σε αυτό το πλαίσιο έχουμε πολλά να πούμε ως Αναρχικοί και όχι «σαν αναρχικοί». Η κατάρρευση των ιδεολογημάτων περί εθνικής σωτηρίας, «συμμετοχικής» κρίσης και άλλων επινοημάτων των διαχειριστών της εξουσίας δημιουργεί εκ νέου την αντεπίθεση προς τα αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνίας αναδεικνύοντας τα εσωτερική απειλή για να κατευνάσει τον εγκιβωτισμένο πολίτη να αποδεχθεί την εξουσία ως την μικρότερη απειλή. Η απάντηση μας ως Αναρχικοί, ως πολιτικός χώρος και ως κοινωνικό κίνημα πρέπει να είναι ξεκάθαρη, συντεταγμένη και πάντα να οδηγεί προς την κοινωνική χειραφέτηση. Ο Μπ. Ντουρούτι όταν έλεγε ότι έχουμε έναν άλλο κόσμο στην καρδιά, εννοούσε έναν άλλο πολιτισμό που θα σκάσει και θα πεταχτεί έξω από τα συντρίμμια του παλαιού κόσμου. Μια άλλη αντικουλτούρα χειραφέτησης και όχι μια περίκλειστη υποκουλτούρα μέσα στο υπάρχον.
Ο εγχώριος καπιταλισμός δημιούργησε μια ψευδαίσθηση ευμάρειας που μεγιστοποιήθηκε την δεκαετία του 2000, καλλιέργησε έναν επίπλαστο ατομικισμό εντός και εκτός των κινηματικών τειχών μέχρι να σπάσει με τον πιο τραγικό τρόπο στις 6 Δεκεμβρίου του 2008. Οι μέρες τις αφθονίας όλων μας δεν είναι πια μετρημένες αλλά τελειωμένες. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα λοιπόν. Στις μέρες που έρχονται από την στημένη «γενική» απεργία στις 12/11, την επέτειο του Πολυτεχνείου την 6η Δεκέμβρη και ακόμα παραπέρα. Ως Αναρχικοί να δώσουμε πολιτικό τρόπο στην οργή. Πιστεύω πάντα στην δυνατότητα μας και ότι μπορούμε και ότι θα νικήσουμε.
Αργύρης Αργυριάδης
Στάλθηκε στην mpalothia
