Λάβαμε 22/10/2019
«…σύντροφοι, είναι προφανές σήμερα πως ο χαμένος χρόνος πίσω από τα κάγκελα της φυλακής δεν αποτελεί πια τον κύριο λόγο απελευθέρωσης ενός φυλακισμένου επαναστάτη. Αντίθετα, οι φυλακισμένοι επαναστάτες απελευθερώνονται όταν η κινητοποίηση για την ελευθερία τους αρχίζει να αποκτά βάρος στον παγκόσμιο αγώνα ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση…»
Georges Ibrahim Abdallah
35 χρόνια ανυπότακτος ένοπλος αντάρτης στα κάτεργα του γαλλικού κράτους
Η αγωνιστική ιστορία του επαναστάτη Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπνταλλά είναι γνωστή στα πέρατα των κοινοτήτων αγώνα σε κάθε άκρη της γης. Γεννήθηκε στο Λίβανο και από νεαρή ηλικία πολιτικοποιείται με αποτέλεσμα το 1971 να στρατευθεί πολιτικά με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης-PFLP. To 1980 μαζί με άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες συμμετέχει στη δημιουργία της οργάνωσης Ένοπλες Επαναστατικές Λιβανέζικες Φράξιες-FARL, που δραστηριοποιείται ενάντια στην κατοχή του Νότιου Λιβάνου από το Ισραήλ, με επιχειρήσεις ενάντια στους Ισραηλινούς και τους δυτικούς συμμάχους τους.
Το 1984 συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται για κατοχή πλαστών εγγράφων ταυτότητας. Παρότι το 1986 καταδικάζεται σε 4 χρόνια φυλάκισης, το «ενδιαφέρον» της διεθνούς διπλωματίας που συμμετέχει ως πολιτική αγωγή στη δίκη, τον οδηγεί σε νέα δίκη ένα χρόνο μετά. Αντιμέτωπος πλέον με ειδικό δικαστήριο, καταδικάζεται σε ισόβια με την κατηγορία ότι ως μέλος της οργάνωσης Ένοπλες Επαναστατικές Λιβανέζικες Φράξιες, εκτέλεσε τον στρατιωτικό ακόλουθο της Αμερικάνικης πρεσβείας στο Παρίσι, συνταγματάρχη Τσάρλς Ρέυ, καθώς και τον Ισραηλινό πράκτορα της Μοσάντ Γιάκομπ Μπαρσιμάκοβ. Έκτοτε και για 35 χρόνια, βρίσκεται φυλακισμένος σε φυλακές υψίστης ασφαλείας του γαλλικού κράτους, γεγονός που τον καθιστά το πιο μακροχρόνιο πολιτικό κρατούμενο στην Ευρώπη.
Απο το 1999, ο Αμπνταλλά δικαιούται την υφ’ όρων απόλυση, γεγονός που έπειτα από εισαγγελικές εφέσεις αναστέλλει διαρκώς την αποφυλάκισή του. Ο λόγος δεν είναι άλλος από τις πιέσεις που δέχεται το γαλλικό κράτος από την αμερικάνικη και ισραηλινή διπλωματία. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του εφετείου του Παρισιού, το Μάη του 2009, που απέρριψε το αίτημα του Αμπνταλλά να αφεθεί ελεύθερος υπό όρους, χαρακτηρίζοντάς τον «αδυσώπητο και αποφασισμένο μαχητή» που υπάρχει κίνδυνος να συνεχίσει τη δράση του αν απελαθεί στον Λίβανο. Και όμως 20 πρόσθετα χρόνια είναι ένα τίποτα μπροστά στο δίκαιο του αγώνα.
Η εκδικητική συνθήκη ομηρίας του Αμπνταλλά δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας της εξουσίας μπροστά στην επαναστατική αδιαλλαξία, την άρνηση συνθηκολόγησης και υποταγής. Ο ίδιος κανόνας είναι αυτός που κρατάει αιχμάλωτο, ως τρόπαιο, τον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα δίνοντας τα διαπιστευτήρια στις ξένες μυστικές υπηρεσίες από μεριάς του ελληνικού κράτους. Η ιστορία των επαναστατικών κινημάτων είναι βαμμένη με το αίμα των πρωταγωνιστών. Δε θα ξεχάσουμε και δε θα συγχωρήσουμε ποτέ τις ενέδρες και δολοφονίες επαναστατών, τα υπόγεια δημοκρατικά ξεκαθαρίσματα όπως οι βαφτισμένες «αυτοκτονίες» των μελών της Φράξιας Κόκκινος Στρατός στο Στάμχαιμ, τον σωματικό εκφυλισμό των Τούρκων επαναστατών απεργών πείνας, τις αιχμάλωτες δεκαετίες, σε καθεστώτα πλήρους απομόνωσης, ανταρτών και ανταρτισσών σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής από την Λατινική Αμερική, την Ευρώπη ώς τη Μέση Ανατολή. Ο αγώνας για το γκρέμισμα της κάθε φυλακής, για τη διάλυση των καθεστώτων εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων συνεχίζεται.
Τη Δευτέρα 21 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στο ελληνο-γαλλικό εμπορικό επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, ως μια ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στον επαναστάτη κρατούμενο Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπνταλλά. Ενώνουμε τις φωνές μας με το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στους φυλακισμένους πολιτικούς κρατούμενους στην Ελβετία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και αλλού, μετατρέποντας τον Οκτώβρη, σε μήνα διεθνούς δράσης ενάντια στην ομηρία των αμετανόητων επαναστατών.
Λευτεριά στον επαναστάτη Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπνταλλά
Από την Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία, τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες
