Πολιτική τοποθέτηση στη δίκη μου
Σκοπός μου είναι να κάνω μια πολιτική τοποθέτηση απολύτως σχετική με την υπόθεση, καθώς τόσο η δίωξη μου όσο και και η υπόθεση για την οποία έγινε η παρέμβαση έχει μεγάλη πολιτική βαρύτητα. Άλλωστε καμία από τις ενέργειες μας δική μου, η του συγκατηγορουμένου μου, αλλά και κανενός από όσους συμμετείχαμε στη παρέμβαση, δεν θεωρώ ότι χρήζει απολογίας με τη δικανική έννοια του όρου. Επιπλέον θεωρώ ότι οι κοινωνικοί αγώνες καθώς και οι πολιτικές πράξεις και επιλογές ατόμων που αγωνίζονται για μια κοινωνία ισότητας κι ελευθερίας, δεν πρέπει να κρίνονται σε αστικά δικαστήρια.
Επιλέγω να έχω μόνο μάρτυρες πολιτικής υπεράσπισης, ενώ θα μπορούσα να έχω όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που κάναμε μαζί την παρέμβαση και δέχτηκαν τα χτυπήματα από τα κλομπ, τις κλωτσιές, τις χυδαίες ύβρεις και τους προπηλακισμούς των “παλικαριών” της ομάδας ΔΕΛΤΑ που μας ακολουθούσε καθ όλη τη διάρκεια της και επιτέθηκε κατόπιν εντολής και χωρίς καμιά πρόκληση από μέρους μας.
Θεωρώ ότι η δίωξη μου, όπως και οι δεκάδες ανάλογες διώξεις αγωνιστών τα τελευταία χρόνια που συλλαμβάνονται σε μαζικές εκδηλώσεις αντίστασης και διαμαρτυρίας, έχουν ξεκάθαρη πολίτικη σκοπιμότητα, ότι στοχεύουν να τρομοκρατήσουν όποιον σκέπτεται να αντισταθεί στο σύστημα, ή έχουν καθαρά εκδικητικό χαρακτήρα για αυτούς που κάνουν τη σκέψη τους πράξη και έχουν την ατυχία να συλληφθούν.
Διώκομαι διότι είμαι αναρχικός, διότι παλεύω ενάντια στο κράτος και κάθε μορφή εξουσίας και διότι έχω επιλέξει να συμμετέχω ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες.
Διώκομαι διότι επιλέγω να είμαι σταθερά κι αταλάντευτα στο πλευρό των συντρόφων μου, ειδικά όταν αυτοί πέφτουν στα χέρια των μηχανισμών καταστολής του κράτους το οποίο θεωρώ τον κατ’ εξοχήν φορέα καταπίεσης του λαού.
Σήμερα, αν δικάζομαι βάση ενός κατηγορητηρίου – κονσέρβα, που συντάχτηκε στην διεύθυνση κρατικής ασφάλειας στον 6ο όροφο της ΓΑΔΑ και υπογράφεται από τα όργανα καταστολής της ΔΕΛΤΑ, οφείλεται στην επιλογή μου να πολεμώ με όλα τα μέσα ένα σύστημα άδικο, βάρβαρο και απόλυτα ταγμένο στην υπηρεσία μιας οικονομικής ολιγαρχίας που θησαυρίζει ξεζουμίζοντας τον λαό. Είναι το σύστημα που κι εσείς ως δικαστική εξουσία υπηρετείται. Είναι ο καπιταλισμός που στις μέρες μας και στο τόπο μας φοράει το προσωπείο της δημοκρατίας, άλλοτε με το μπλε κοστούμι του νεοφιλελευθερισμού και πρόσφατα, με την ροζ κορδέλα της αριστεράς.
Η σημερινή κοινωνική κατάσταση με το 60% του πληθυσμού να βρίσκεται κοντά, η κάτω από το όριο της φτώχειας, με ανθρώπους να πεθαίνουν στα νοσοκομεία που ρημάζουν, στα κέντρα κράτησης μεταναστών (αυτά που θα καταργούταν), η πηδώντας μέσα στην απόγνωση τους από τα μπαλκόνια των σπιτιών τους πριν τα κατασχέσει η τράπεζα, δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοινωνικό πεδίο, το οποίο επιτάσσει στη πολιτική ηγεσία να θωρακίσει υλικά και νομικά τους μηχανισμούς καταστολής αφ’ ενός και αφ’ ετέρου να παράγει καταδικαστικές αποφάσεις κατά παραγγελία αυτών των μηχανισμών, προκειμένου να παραδειγματίσει τους καταπιεζόμενους και εν δυνάμει εξεγερμένους.
Είναι η λογική του “χτυπάμε έναν να τρομάξουν εκατό”.
Στα δυο χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την επίθεση που δεχτήκαμε έως σήμερα, τα πράγματα για το λαό χειροτερεύουν σταθερά, μολονότι τη νεοφιλελεύθερη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ διαδέχτηκε η κεντροαριστερή ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, το μοντέλο διακυβέρνησης παραμένει επί της ουσίας η ίδιο.
Μια νέα μνημονιακή συμφωνία ετοιμάζεται και τα συστημικά ΜΜΕ άλλα να καταστροφολογούν και άλλα να δίνουν στο λαό φρούδες ελπίδες για ένα εναλλακτικό success story.
Η πραγματικότητα είναι ότι ο κόσμος της εργασίας δοκιμάζεται από τα αστρονομικά επίπεδα ανεργίας. Άνθρωποι δημιουργικοί πετάγονται στο δρόμο ως “πλεονάζων” εργατικό δυναμικό. Άνθρωποι που επί χρόνια στήριξαν τη παραγωγική διαδικασία, πετιούνται στο περιθώριο και αναγκάζονται να ζήσουν ως το τέλος της ζωής τους σε συνθήκες στέρησης. Το “κοινωνικό κράτος” έχει αντικατασταθεί από το αστυνομικό κράτος και τα ΜΜΕ συνεχίζουν να παίζουν τα παιχνίδια τους αποπροσανατολίζοντας και τρομοκρατώντας τη κοινωνία.
Τις κραυγές του Άδωνι στα τηλεοπτικά παράθυρα διαδέχτηκαν οι λεονταρισμοί των αριστερών διαχειριστών της οικονομίας. Η δημόσια υγεία και η παιδεία συνεχίζουν να είναι παρωχημένες έννοιες και να θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους. Οι όποιες εξαγγελίες παραμένουν στα χαρτιά και οι ελπίδες που υπήρχαν προεκλογικά, μήνα με το μήνα αργοσβήνουν.
Από την άλλη, όλο και περισσότερος κόσμος συνειδητοποιεί ότι δεν πάει άλλο με το σφίξιμο του ζωναριού και πως η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Τι είδους αλλαγή πρέπει να γίνει αλλά κυρίως πως αυτή θα επιτευχθεί, είναι θέμα προς σκέψη και συζήτηση. Η ιδέα της κοινωνικής επανάστασης, το γκρέμισμα του καπιταλισμού και η κατάλυση του κράτους είναι η επιλογές που προτάσσουμε εμείς οι αναρχικοί -ες και αυτό ακριβώς καθιστά το λόγο και τη δράση μας επικίνδυνα για τους κυρίαρχους. Η παραμικρή προοπτική ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας είναι απειλή και ανησυχεί σφόδρα τα οικονομικά και πολιτικά επιτελεία της κυρίαρχης τάξης.
Έως πρόσφατα η κοινωνική ειρήνη διατηρούνταν στη χώρα μας, αλλά και σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο με κοινωνικές παροχές, υψηλούς μισθούς και ένα ικανοποιητικό για τους περισσότερους, επίπεδο διαβίωσης. Τη τελευταία πενταετία αυτό έχει αλλάξει, η συνεχιζόμενη και ραγδαία πτώση του βοιωτικού επίπεδου επιβάλει στα κράτη την υιοθέτηση του δόγματος της καταστολής αντί για αυτό της δήθεν κοινωνικής συναίνεσης. Η φτωχοποίηση ολόκληρων λαών σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν έχει άλλο τρόπο να επιβληθεί, παρά με τη βία.
Στις 10 Ιούλη 2013 συμμετείχα μαζί με δεκάδες συντρόφους και συντρόφισσες μου, σε παρέμβαση αλληλεγγύης & αντιπληροφόρησης στη περιοχή της Ακρόπολης για την υπόθεση του αναρχικού αγωνιστή Κώστα Σακκά, που εκείνη τη περίοδο βρισκόταν στη 38η μέρα απεργίας πείνας, με αίτημα να τερματιστεί η επί 30 μήνες προφυλάκιση του. Ο σύντροφος Κώστας Σακκάς είχε συλληφθεί το 2010 από τις δυνάμεις καταστολής να κατέχει οπλισμό, αρχικά κατηγορήθηκε με τον 187Α για ένταξη σε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση και αργότερα η κατηγορία μετατράπηκε σε συμμετοχή στην επαναστατική οργάνωση ΣΠΦ, πράγμα που τόσο ο ίδιος όσο και τα μέλη της οργάνωσης έχουν αρνηθεί κατηγορηματικά.
Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι κατείχε τα όπλα που βρεθήκαν στα πλαίσια του διαρκούς αγώνα για την αναρχία και την κοινωνική επανάσταση.
Το γεγονός ότι στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο πλευρό του συντρόφου μας την ώρα που έδινε μάχη για την ζωή και τη ελευθερία του ήταν η αιτία που η αστυνομία μας χτύπησε κι όχι οι υποτιθέμενες έκνομες ενέργειες στις οποίες προβαίναμε.
Αν διαμαρτυρόμασταν για να επιστρέψουν οι Άγγλοι τα μάρμαρα του Παρθενώνα, το πολύ πολύ να μας παρακολουθούσανε διακριτικά…
- Σήμερα όπως και ανέκαθεν το να αγωνίζεσαι ενάντια στο κράτος και στο κεφάλαιο συνεχίζει να αποτελεί αδίκημα.
- Το να μην δέχεσαι άκριτα την προπαγάνδα των παπαγάλων του συστήματος θεωρείται αντικοινωνική συμπεριφορά.
- Το να υπερασπίζεσαι τον τόπο σου η τον εαυτό σου απέναντι στις δυνάμεις καταστολής βαφτίζεται αντίσταση.
- Το να αντιμετωπίζεις τους δυνάστες σου με σθένος και αξιοπρέπεια θεωρείται απείθεια.
Το γεγονός ότι η απεργία πείνας του συντρόφου Κώστα Σακκά είχε συσπειρώσει πλήθος κόσμου σε ένα δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης εκτός και εκτός συνόρων, με σχεδόν καθημερινές δράσεις, παρεμβάσεις και δημοσιεύματα, ενοχλούσε τους κρατούντες. Το γεγονός ότι παρά τις συστηματικές προσπάθειες για υποβάθμιση της υπόθεσης από τα κρατικά επιτελεία και την ενορχηστρωμένη αποσιώπηση της από τα ντόπια καθεστωτικά ΜΜΕ, αυτή είχε τραβήξει τη προσοχή αρκετών ξένων δημοσιογράφων καθώς και φορέων, όπου με άρθρα και ψηφίσματα ζητούσαν την άμεση αποφυλάκιση του συντρόφου, εξόργιζε την πολιτική ηγεσία.
Τα δημοσιεύματα μεγάλης μερίδας του ξένου τύπου δεν ήταν καθόλου κολακευτικά για το ελληνικό κράτος και τη δικαστική εξουσία και χαλούσαν την εικόνα που η κυβέρνηση των μνημονίων πάσχιζε και πασχίζει να χτίσει.
Η παρέμβαση μας στη βιτρίνα της καλοκαιρινής Αθήνας εμπρός στα μάτια εκατοντάδων καταναλωτών του τουριστικού προϊόντος ενόχλησε διπλά, καθώς εκτός από την επικοινωνιακή ζημιά, χαλούσε και τις δουλειές ορισμένων επιχειρηματιών της περιοχής. Έτσι δίνεται η εντολή στην αστυνομία να μας χτυπήσει, πράγμα που γίνεται τη στιγμή που αποχωρούσαμε κι ενώ βαδίζαμε στην οδό Απ. Παύλου προς τη περιοχή του Θησείου.
Το αποτέλεσμα είναι σε όλους γνωστό. Αρκετοί σύντροφοι και συντρόφισσες τραυματισμένοι, ένδεκα προσαγωγές εκ των οποίων οι δυο μετατρέπονται σε συλλήψεις σύμφωνα με τη πάγια τακτική της αστυνομίας προκειμένου για να καλύψει την απρόκλητη και αναίτια χρήση βίας των δυνάμεων καταστολής που βάραγαν αδιακρίτως με τα γκλοπ κι έριχναν χειροβομβίδες κρότου-λάμψης μέρα μεσημέρι στους πρόποδες του βράχου του Αρείου πάγου, με καμιά εκατοστή τουρίστες να βιντεοσκοπούν.
Όλα αυτά για εμένα δεν είναι τόσο σημαντικά, καθώς αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητας τού αγώνα για τη κοινωνική απελευθέρωση.
Είμαι αναρχικός και η σύγκρουση μου με το υπάρχων σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης είναι κάθετη και δεδομένη.
Αυτό που για έμενα είναι σημαντικό είναι ότι την επόμενη μέρα από την παρέμβαση μας, ο σύντροφος Κώστας Σακκάς απελευθερώθηκε και αν και κυνηγημένος, λεύτερος παραμένει μέχρι σήμερα.
Νίκος Θωμάς
Αναδημοσίευση από athens.indymedia.org
