Την περασμένη βδομάδα λόγω του καψίματος ενός περιπολικού, που είχε εισέλθει στην περιοχή των εξαρχείων και του οργίου καταστολής που ακολούθησε από ΜΑΤ-ΔΕΛΤΑ, κάποια άτομα από την κατάληψη ΒΟΞ κυκλοφόρησαν ένα κείμενο, στο οποίο επιτίθονταν με δριμύτητα στους δράστες της επίθεσης αφενός και αφετέρου υπερασπίζονταν την κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς», με πολύ αδέξιο και εμφανή τρόπο.
Κι ενώ πράγματι θα μπορούσε να γίνει κουβέντα περί της χρησιμότητας κι ευστοχίας ή μη, της συγκεκριμένης επίθεσης, οι συντάκτες του κειμένου, ανήγαγαν ένα ζήτημα τακτικής σε ζήτημα ηθικής και κουτσαβακισμού, αποτυγχάνοντας ακόμα και να αναλύσουν με έλλογο και χρήσιμο τρόπο για το κίνημα, το ίδιο το τακτικό ζήτημα καθώς και τη γενικότερη συγκυρία. Έτσι, καταλήξαμε να διαβάζουμε ένα κείμενο γεμάτο αφορισμούς, υποκειμενισμούς, αυθαίρετα συμπεράσματα, ιστορικές ανακρίβειες και αλα καρτ επίκληση της τακτικής συνδυασμένης με ψήγματα πραγματικότητας, που θα αναδείξουμε παρακάτω, που μόνο στόχο έχει να δικαιώσει τη συναίνεση απέναντι στη νέα κυβέρνηση και να απαξιώσει αναρχικές τακτικές άμεσης δράσης κι επίθεσης απέναντι σε κρατικούς στόχους, λειτουργώντας με αυτό τον τρόπο ως ιμάντας μεταφοράς ενός κρατικού προβλήματος στο εσωτερικό του αναρχικού χώρου. Ένα κατασταλτικό δόγμα που μετρά ήδη σχεδόν 10 χρονάκια ζωής (απαρχή του ο ξυλοδαρμός Πολυζωγόπουλου) και στο οποίο έχουν συμμετάσχει κατά καιρούς κάμποσοι καλοθελητές του «αναρχικού χώρου» με γυρισμένη την πλάτη στην κάμερα ή με αρθογραφία σε καθεστωτικές εφημερίδες…
Με βάση τα παραπάνω προκύπτει το ερώτημα, αν είναι τυχαίος ο συγχρονισμός με τις δηλώσεις Πανούση περί διαλόγου με Βοξ, περί «προβλήματος εξαρχείων» και περί της «λύσης» που προτείνει, σε σημείο που να μιλάει η ΕΦΣΥΝ (πανηγυρίζοντας) για «άτυπη έναρξη διαλόγου» μεταξύ Κ*βοξ και υπουργού, αναφερόμενη στο επίμαχο κείμενο . Στο σημείο αυτό θα τονίσουμε ότι κατανοούμε τις δόλιες προθέσεις και τις απόκρυφες επιθυμίες κάποιων αριστερών ή αναρχίζοντων δημοσιοπαπαγάλων για τα Εξάρχεια (αλλά και γενικότερα) και δεν αποδεχόμαστε ότι μέσα από το κείμενο μιλάει το Κ*Βοξ, από τη στιγμή που οι συντάκτες υπέγραψαν ως «κάποιοι σύντροφοι από Κ*Βοξ». Τουλάχιστον μέχρι να υπάρξει ανακοίνωση από το Βοξ που να μας διαψεύδει και να εξηγεί παράλληλα, ποιο το νόημα της δεύτερης ανακοίνωσης αφού είχε υπάρξει ήδη η πρώτη. Δε γίνεται να πατάς σε δύο βάρκες, δλδ να λες δε μιλάω με τον υπουργό στην αξιοπρεπέστατη πρώτη ανακοίνωση για το συμβάν κι επί της ουσίας όχι μόνο να μιλάς, αλλά να υπερασπίζεσαι την πολιτική του. Όπως και να έχει τα εξάρχεια και το αναρχικό κίνημα δε θα γίνουν «η πλατεία και το κίνημα των συντακτών» και οι συντάκτες του κειμένου θα έπρεπε, τουλάχιστον, και αποκλειστικά, με βάση την άποψη τους περί ορθού τρόπου δράσης, να υπογράψουν επώνυμα το κείμενο, μη δίνοντας έτσι την ευκαιρία στην ΕΦΣΥΝ να βάλει στο «κάδρο της του διαλόγου» ολόκληρο το Βοξ, για το οποίο «κάδρο» δεν είδαμε καμία ανακοίνωση του Βοξ.
Εν συντομία, η θέση των συντακτών όσον αφορά τους δράστες και την πρακτική τους είναι ότι είναι «τσάμπα μάγκες», επειδή την έπεσαν σε σημεία που αφήνει αφύλακτα το «νέο δόγμα της νέας πολιτικής ηγεσίας του ΠΡΟ.ΠΟ», ότι αν συνοδεύονταν από ΜΑΤ δε θα δέχονταν επίθεση αφού «δε θα δίνονταν η δυνατότητα σε κάποιον να επιτεθεί», «λόγω της υπέρμετρης αστυνομικής παρουσίας» κι ότι τα παραπάνω αποδεικνύονται από το γεγονός ότι τα προηγούμενα χρόνια επί «χουντάρας Ν.Δ» οι επιθετικές δράσεις κομματιών του αναρχικού αναρχικού χώρου είχαν περιοριστεί στο ελάχιστο.
Προφανώς δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν λές «Σε παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν όταν στην περιοχή λάμβαναν χώρα τροχαία ή περιπτώσεις ,που τις διαχειρίζονταν το συγκεκριμένο τμήμα της αστυνομίας (π.χ. μετακινήσεις αυτοκινήτων από γερανό) συνέδραμαν δυνάμεις των ΜΑΤ ,ακριβώς για τον φόβο επίθεσης που μπορεί να δεχόταν ένα πλήρωμα περιπολικού και ο γερανός. Ειδικά τις βραδινές ώρες αυτό ήταν κανόνας», επί της ουσίας παραδέχεσαι ότι οι επιθέσεις λάμβαναν χώρα και στο παρελθόν (εξ’ ου κι ο φόβος), δλδ. την εποχή που φυλάσσονταν και συνοδεύονταν οι στόχοι, άρα δεν είναι καινούριο φαινόμενο οι επιθέσεις στα περιπολικά και δε γίνονται επειδή «αφήνει ο Πανούσης», τώρα. Χρειάζεται να θυμίσουμε, συγκεκριμένες επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ, σε τράπεζες, σε περιπολικά, σε κομματικά γραφεία, στην Άθενς Βόις και σε φασιστικούς εκδοτικούς οίκους, δράσεις που έγιναν όχι μόνο κάτω από τη μύτη της αστυνομίας, αλλά και άμεσα ενάντια της; Χρειάζεται να θυμίσουμε την αφορμή για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου; Μήπως θέλουν να μας πουν οι συντάκτες ότι αν ήταν μπροστά στο σκηνικό της δολοφονίας Γρηγορόπουλου από το πλήρωμα του ασυνόδευτου περιπολικού (Κορκονέα-Σαραλιώτη), αυτός (ο Γρηγορόπουλος) θα «είχε να κάνει μαζί τους», ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δεν είχε ολοκληρωμένη αναρχική θεώρηση ή ακόμα και καθόλου τέτοια;
Έπειτα λένε, ότι «με τις νέες εντολές του υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ είναι πιο ευάλωτες στα συγκεκριμένα περιστατικά κάποιες αστυνομικές δυνάμεις στο να δεχτούν επίθεση. Όπως π.χ. στη βουλή την ημέρα των Ιμίων όπου για πρώτη φορά οι διαδηλωτές είχαν πρόσβαση στις κλούβες που έκλειναν το δρόμο,γι’ αυτό και γράφτηκαν και τα συνθήματα με σπρέι. Θεωρητικά, όπως και με το περιπολικό την Παρασκευή κάποιος θα μπορούσε να επιχειρήσει να βάλει φωτιά στην κλούβα»
Προφανώς δεν έχουν δεί κλούβες να φλέγονται όπως π.χ στα φοιτητικά, το Δεκέμβρη κ.α. Δεν έχουν δεί ότι δέχονταν επίθεση φυλαγμένες ή και αφύλακτες. Δεν αποδεικνύουν αυτά, ότι το «τώρα θα μπορούμε» είναι απλά ψέμμα, για να στηρίξει το ιδεολόγημα της «τσάμπα μαγκιάς» και της δήθεν «διαφοράς» της νέας κυβέρνησης από τις προηγούμενες; Είναι προφανές. Όπως προφανές είναι ότι το μόνο που έχουν να προτείνουν απέναντι στο «αφού απλά μπορούμε θα πρέπει να το κάνουμε;», ακριβώς λόγω του ηθικιστικού χαρακτήρα της θέσης τους,είναι το «αφού μπορούμε δεν πρέπει να το κάνουμε», στο όνομα κάποιας απροσδιόριστης «ηθικής», του στυλ ένας με έναν κ.ο.κ (;), λες και μιλάμε για καυγαδάκια. Με τέτοια αυτοκαταστολή, τα ΜΑΤ περισσεύουν και είναι προφανές ποιόν ακριβώς βολεύουν αυτά τα σοφίσματα, που κάνουν συγκρίσεις τύπου «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει», ειδικά τώρα.
Γιατί, τέτοιας λογικής είναι η σύγκριση ανάμεσα σε μια επίθεση που λαμβάνει χώρα σε μια γεωγραφική περιοχή [που μπορεί να είναι μικρή ή τεράστια, ανάλογα με το τι συμφέρει αυτόν που την κάνει (τη σύγκριση)], και μια επίθεση που λαμβάνει χώρα στο ίδιο μέρος , όπως σε μια διαδήλωση και μάλιστα στο ίδιο μπλοκ. Δε μπορεί να μπαίνουν στο ίδιο σακί μια διαδήλωση, δλδ. μια οργανωμένη, συλλογικά αποφασισμένη παρουσία στο δρόμο, και η απλή ταυτόχρονη ή τυχαία παρουσία στον ίδιο ή παραπλήσιο γεωγραφικό χώρο των Εξαρχείων, δύο πρακτικών που δεν έχουν καμία οργανωτική ή ακόμα και ιδεολογική σχέση.
Άραγε οι συντάκτες προσυπογράφουν και στην πρακτική του ΚΚΕ στις 20 Οκτώβρη ή ζήτησαν τα ρέστα από την αντιφασιστική μηχανοκίνητη που κατέληξε σε τραυματισμούς, συλλήψεις και βασανισμους στη γαδα, εξαιτίας του ξυλοδαρμού ενός φασίστα ή από τους συλληφθέντες έξω από την ευελπίδων ακριβώς μετά, στη βάση του «υπολογισμού του κόστους»; Ή μήπως θα πρέπει ένας οποιοσδήποτε θαμώνας των Εξαρχείων να έχει λόγο στο πως λειτουργεί το Βοξ ή στο τι θα κάνει το Βοξ, χωρίς να συμμετέχει, αλλά απλά επειδή βρίσκεται στο «διευρυμένο περιβάλλον» των Εξαρχείων; Σε μια τέτοια περίπτωση, μιλάμε για αλαζονικές αξιώσεις που καμία σχέση δεν έχουν με αναρχική κουλτούρα. Και μόνο γι’ αυτό είμαστε ενάντιοι στο γενικότερο πνεύμα του κειμένου, όσον αφορά την επίθεση.
Όσον αφορά, αυτά περί «προσβασιμότητας σε σημεία επίθεσης όχι από οργανωτικές ικανότητες, αυτοθυσία και δημιουργίας, αλλά… λόγω Πανούση», λέμε το εξής: Προσβάσιμα για επίθεση είναι όλα κι εξαρτάται καταρχάς από τη θέληση του επιτιθέμενου. Τα υπόλοιπα είναι απλά τεχνικά ζητήματα κι αυτό το γνωρίζουν οι πάντες, ακόμα κι αυτοί που πουλάνε τρέλα.
Όμως, μήπως σημαίνει αυτό, ότι θα πρέπει να φτιάξεις στρατό για να έχεις δικαίωμα να επιτεθείς σε σημεία, αφύλακτα ή μη; Μήπως τα ίδια δε λέγονταν «περί κάδρων καταστολής» από κάποιους και για την επίθεση του Ε.Α στη διμοιρία του ΥΠΠΟ το 2009, παρόλο που πληρούσε τα παραπάνω κριτήρια; Μήπως μετά δεν ακολούθησε καταστολή, μπούκες σε σπίτια κ.α; Κι όμως βλέπουμε την εικόνα του συντρόφου Λάμπρου Φούντα κρεμασμένη στο Βοξ… Και για να κλείνουμε με τη λογική των «κάδρων» θα πούμε ότι με βάση τους συντάκτες το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και μάλιστα στη νιοστή, για όσους (συμμετέχοντες στο Βοξ και μη), ψήφισαν. Μας έβαλαν όλους στο «κάδρο της εκμετάλλευσης, της ολιγαρχίας, της καταστολής», του Κρατισμού, εν ολίγοις. Θα έχουν κι αυτοί «να κάνουν μαζί τους» ή δύο μέτρα και δύο σταθμά ή η ηθική παρακάμπτεται… λόγω τακτικής;
Μήπως πρέπει να ξεχάσουμε πόσοι ακριβώς σύντροφοι βρίσκονται στα κελιά της «αριστερής δημοκρατίας που δεν έχει αδιέξοδα», ακριβώς λόγω αυτοθυσίας, ή μήπως πρέπει να αρχίσουμε να λέμε ονόματα; Αν και πάλι, και γι’ αυτούς οι συντάκτες θα έλεγαν ότι «τους συσχετισμούς τους δημιούργησε το κράτος», (βάζοντας π.χ τους μπάτσους έξω από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ ή του καφέ της Μεσολογγίου), ανίκανοι να αντιληφθούν ότι πάει πολύ να κατηγορεί κανείς για ετεροκαθορισμό (που στην τελική είναι αμφίδρομος κι αναπόφευκτος, καθότι διαλεκτικός) τους άλλους, όταν ομνύει στην ετερονομία, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τα γραπτά του και την κυβερνητική ρητορική που υιοθετεί. Κι αυτό το κείμενο είναι μόνο αυτό: Ύμνος στην ετερονομία. Ίσως αυτό εξηγεί πως είναι δυνατόν να θέλουν να «ετερονομίσουν» και τους «Άλλους», στο όνομα ενός συγκαλυμμένου political gentrification σε στυλ, Rethink Exarchia. Κρίνουν εξ’ ιδίων τα αλλότρια.
Το μοναδικό σημείο που συμφωνούμε με το κείμενο όσον αφορά το ζήτημα της επίθεσης είναι η κατακλείδα «Να είναι στοχευμένες, να γίνονται σε κατάλληλο timing ,να υπολογίζουν το κόστος, να βρίσκονται σε σύνθεση με το μαζικό κίνημα, να έχουν διεισδυτικότητα στο κοινωνικό σώμα και πάνω απ’ όλα ηθική υπεροχή. Δεν κάνουμε κάτι επειδή απλά μπορούμε να το κάνουμε.». Όμως πρέπει να γίνει κατανοητό από τους συντάκτες και με βάση τα προαναφερόμενα, ότι όλες οι παραπάνω κατηγορίες είναι υποκειμενικά ζητήματα με πολλές παραμέτρους κι όχι μόνο ποσοτικές κι ότι όποιος απαιτεί, και μάλιστα προ-απαιτεί, να επιβάλλει τον υποκειμενισμό του, δλδ. τον τρόπο που τις αντιλαμβάνεται, πάνω σε Άλλους, με τους οποίους δεν έχει καμία συμφωνία οποιουδήποτε είδους, χάνει απλά την «ηθική υπεροχή»… Άλλωστε το κείμενο δεν αναφέρει σε τι ακριβώς συνίσταται η ανηθικότητα του να επιτίθεται κανείς σε ένα περιπολικό.
Το αποκορύφωμα του παραλογισμού βέβαια, βρίσκεται στην, κατά τη γνώμη μας, καθόλου πειστική, απόπειρα εξήγησης του ερωτήματος «Γιατί στο παρελθόν με την χουντάρα της ΝΔ στην κυβέρνηση όταν έρχονταν τα ΜΑΤ στην πλατεία δεν επιτίθονταν στο ΒΟΞ και το έκαναν τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ;» Εδώ το στόρι έχει ως εξής: Οι ματάδες επιτέθηκαν στο Βοξ, παρακούωντας τις εντολές του υπουργού Πανούση και των ανωτέρων τους που είναι καριερίστες, επειδή τώρα έχει «δημοκρατική αριστερή» κυβέρνηση κι αυτοί είναι ακροδεξιοί θύλακες και φασιστική πλέμπα, για να δημιουργήσουν πρόβλημα στην κυβέρνηση, επειδή έχουν φρικάρει. Το παραμύθι αυτό εκτός από δράκο, δεν έχει και μέλλον, όπως θα φανεί εξετάζοντας αυτούς τους ισχυρισμούς, αριστερής προέλευσης, που αξιώνουν τη θέση πειστικής πολιτικής ανάλυσης και στρατηγικής αντίληψης. Ας ξεκινήσουμε με τα ίδια τους τα λόγια, σημειώνοντας ότι τέτοιο ξέπλυμα αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ δεν έχουμε ξαναδεί.
Σύμφωνα λοιπόν με τα λεγόμενα των συντακτών, όσον αφορά την Τροχαία λένε «…Τώρα το πλήρωμα πήρε εντολή από το κέντρο να σπεύσει στο σημείο αλλά παράλληλα δε δόθηκε εντολή να συνδράμουν ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ στο περιστατικό. Προφανώς το κέντρο επιχειρήσεων υπάκουσε στο νέο επιχειρησιακό σχέδιο των καινούριων πολιτικών προϊσταμένων του που προβλέπει την μη παρουσία των ΥΑΤ και ΔΕΛΤΑ εντός των Εξαρχείων. Άρα η τροχαία θα πάει μόνη της να επιληφθεί.». Για την επίθεση στο Βοξ όμως λένε: «Εν κατακλείδι, δε θεωρούμε ότι ο Πανούσης έδωσε εντολή την Παρασκευή να επιτεθούν στο ΒΟΞ αλλά ούτε καν οι ανώτεροι αξιωματικοί της αστυνομίας. Η χακί φασιστική πλέμπα ξαμολύθηκε και πήρε την πρωτοβουλία».
Εδώ όμως μπαίνουν τα εξής αμείλικτα ερωτήματα:
Μήπως όσοι υπηρετούν στην Τροχαία δεν ψήφισαν στις εκλογές ακροδεξιά κι έτσι δεν περιλαμβάνονται «στην ανθρωπογεωγραφία της ΕΛ.ΑΣ», επειδή έτσι βολεύει;
Γιατί δεν παράκουσαν τα ΜΑΤ την εντολή του Κέντρου Επιχειρήσεων, να μη συνοδεύσουν την τροχαία;
Δεν έδινε τέτοια εντολή η «χουντάρα» και δίνει η «αριστερή κυβέρνηση»; Και γιατί είναι «χουντάρα», η πρώτη τη στιγμή που δεν έδινε τέτοια εντολή;
Γιατί δεν έδινε τέτοια εντολή η «χουντάρα» της Ν.Δ, αφού ως τέτοια δε φοβόταν το πολιτικό κόστος αφενός, αφετέρου είχε ως σύνθημα της, την πάταξη των «κέντρων ανομίας»;
Κι αφού δεν έδινε την εντολή για όποιον λόγο η «χουντάρα», γιατί η «χακί φασιστική πλέμπα», δεν παράκουε τότε, τις εντολές των ανωτέρων της, αφού ως «χουντάρα» η Ν.Δ το πολύ πολύ να τους απένειμε καμιά εύφημο μνεία; Μήπως τότε δεν ήταν ακροδεξιά, η «χακί φασιστική πλέμπα»; Τότε δεν ήταν που έκλεινε τα cb παρακούωντας το κέντρο επιχειρήσεων;
Κι αφού πιστεύουν ότι δε δίνει τέτοια εντολή η αριστερή κυβέρνηση, γιατί δε διετάχθη ΕΔΕ, έστω για να ρίξει στάχτη στα μάτια μας, από τον Κο. «θα διαλύσω τους θύλακες» Πανούση και τους καριερίστες αξιωματικούς ανωτέρους της «χακί φασιστικής πλέμπας»;
Είναι προφανές ότι το Κέντρο επιχειρήσεων τους είπε να εκκαθαρίσουν την πλατεία, όπως κάνουν πάντα, υλοποιώντας την πάγια κλασική κατασταλτική μέθοδο, αυτή της συλλογικής ευθύνης [με την οποία έργω συμφωνεί ο Πανούσης αφού «το κράτος έχει συνέχεια» και δεν ανακατεύεται στα τεχνικά ζητήματα ο υπουργός κι αφού ο ίδιος είπε ότι όταν κάποιος πετάει πέτρες η αστυνομία «θα αντιμετωπίσει δραστικά περιπτώσεις αναταραχής»], όταν οι δράστες διαφεύγουν, έτσι ώστε ένα κρατικό πρόβλημα να καταστεί «εσωτερικό του εσωτερικού εχθρού», προκαλώντας αντιδράσεις κοινωνικού αυτοματισμού. Και σ’ αυτή τη λούμπα ακριβώς, πέφτουν οι συντάκτες αυτού του κειμένου.
Εν κατακλείδι, η απόπειρα εξήγησης της επίθεσης των μπάτσων στο Βοξ, καταλήγει να είναι απλά αυτούσια μεταφορά και ιδεολογική νομιμοποίηση της κυβερνητικής ρητορικής περί αυτόνομων θυλάκων ακροδεξιάς, με ολίγη από ψεΚα(σ)μμένο, οι οποίοι παίζουν το ρόλο του Λαγού για να κρύψει τις πομπές του το δημοκρατικό αριστερό κράτος έκτακτης ανάγκης και η «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας». Ακριβώς όπως έκανε κι ο «αντιφασίστας» δεξιός Σαμαράς με τη Χ.Α. Τελικά ο αντιφασισμός είναι, όντως η καλύτερη παρωπίδα…
Άρα είναι λογικό το επόμενο βήμα, να είναι το «παρακράτος». Εδώ πλέον η «ανάλυση» πέρασε στο επίπεδο (ψεκα(σ)μμένης) προφητείας και συνομωσιολογίας, που αναλαμβάνει να ξεπλύνει όχι μόνο από τις παρελθοντικές και παρούσες αμαρτίες την κυβέρνηση του συριζα, αλλά και από τις μελλοντικές. Μόνο και μόνο η ρητορική περί «μελλοντικής κωλοτούμπας» του συριζα, (λες και δεν την έχει ήδη κάνει με όρους αστικής πολιτικής ή λες και αφορά τους αναρχικούς με όρους επαναστατικής πολιτικής), περνάει το μήνυμα της συναίνεσης και συνεργασίας με το αριστερό κράτος, η ρητορική περί «δεν υπάρχει καλύτερο» αν αποτύχει ο συριζα, μέσω μιας υποκειμενίστικης προβολής πάνω στην κοινωνία, τη βγάζει εντελώς (την κοινωνία) από το κάδρο, όπως επίσης και τη Χ.Α, την οποία όσοι υποστηρίζουν το κάνουν, γιατί τη θεωρούν «καλύτερη». Είναι σίγουρο ότι θα την πατήσουν τη μπανανόφλουδα όσοι μιλάνε για χούντα της Ν.Δ κι όχι για καπιταλισμό και Κράτος.
Επίσης, το χειρότερο είναι ότι αθωώνει προκαταβολικά την κυβέρνηση, της «αποτυχούσας» και «κωλοτουμπούσας» κυβερνώσας αριστεράς να αρθεί στο ύψος των ελπιδών που έσπειρε, καιρό πριν είναι η αλήθεια, για την αντιμετώπιση των μελλοντικών «διεκδικήσεων» των διαδηλωτών, υιοθετώντας την άποψη ότι θα πρόκειται για προβοκάτσιες από την πλευρά της αστυνομίας, σε περίπτωση που αυτοί αντισταθούν μαχητικά, όσο και για «βαθύ κράτος που ορίζει όπως και να έχει τις εξελίξεις και είναι πιο πάνω από την κυβέρνηση». Τέτοια αθώωση κυβερνητικής εξουσίας δε ξανάγινε…
Και το κείμενο κλείνει με ολίγο από Μ-Λ αντιιμπεριαλισμό κι αντιευρωπαϊσμό, πασπαλισμένο με λίγη θεωρία των δύο άκρων και με μια ανιστόρητη και αδιανόητη για αναρχικούς διάκριση ανάμεσα σε πολιτικό αντίπαλο και ταξικό εχθρό, ανάμεσα σε «βαθύ κράτος» και «ρηχό κράτος» κι ανάμεσα στο συριζα ως σύνολο ανθρώπων και την ψευδαίσθηση του, διακρίσεις οι οποίες προκαλούν για άλλη μια φορά κάποια ερωτήματα:
Γιατί υιοθετείται η δεξιά χουντάρα κι όχι η αριστερή χουντάρα;
Η κάθε κυβέρνηση είναι «ταξικός εχθρός» ή «πολιτικός αντίπαλος»;
Όταν τα συνδικάτα τα βάζουν με την κυβέρνηση τι κάνουν; Ταξικό ή πολιτικό αγώνα;
Μήπως υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στην τάξη και στο κόμμα;
Το Κ.Βοξ τι τάξη είναι και μιλάνε για ταξικό εχθρό κι όχι για πολιτικούς αντιπάλους, οι συντάκτες που είναι κομμάτι του,;
Λένε ότι «δεν πρέπει να αντιπαλέψουμε το συριζα, αλλά την ψευδαίσθηση του». Σημαίνει αυτό ότι και τη Χ.Α πρέπει να μην την αντιπαλέψουμε, αλλά μόνο την ψευδαίσθηση της; Κι αν όχι, γιατί;
Εμείς λέμε. Δεν υπάρχει «βαθύ» και «ρηχό» κράτος. Υπάρχει το κράτος και η συνέχεια του. Το είπε και ο Τσίπρας σε όλους τους τόνους. Και κάθε κυβέρνηση είναι και ταξικός εχθρός και πολιτικός αντίπαλος ταυτόχρονα. Όπως ο φασισμός είναι η συνέχιση της δημοκρατίας με άλλα μέσα έτσι και το βαθύ κράτος είναι η συνέχεια του ρηχού με τα αντίστοιχα. Τέτοια αντιδιαλεκτική αθώωση του κράτους μόνο αριστεροί την κάνουν κι όχι α/α. Πράγμα που μας οδηγεί να συμπεράνουμε ότι δεν είναι ο συριζα που επέβαλλε αριστοτεχνικά τίποτα απολύτως, αλλά ότι κάποιοι άλλοι έφαγαν αριστοτεχνικά το παραμύθι ή προσπαθούν να μας πουλήσουν παραμύθι.
Τελικά, τα μόνα που μένουν από αυτή την ανακοίνωση είναι μια αίσθηση «τσάμπα μαγκιάς», όπως εκφράζεται μέσα από το «θα έχουν να κάνουν μαζί μας», που το κατά πόσο υπηρετεί την ιδέα περί «συμμετοχικής αντεγκληματικής πολιτικής» του Πανούση, μένει να το δούμε. Και η διαπίστωση ότι δε χρειάζεται να βρεθείς σωματικά με ένα υπουργό για να συναντηθείς μαζί του…
υ.γ: Το κείμενο γράφτηκε αμέσως μετά το πρώτο κείμενο του βοξ και με τον ίδιο τίτλο. Εν τω μεταξύ κυκλοφόρησε και δεύτερο κείμενο του βοξ με τον ίδιο τίτλο που επιβεβαιώνει ακριβώς αυτή την κριτική που ασκείται και μας λύνει και κάποιες απορίες όπως αν τελικά από τα κείμενα εκφράζεται ολόκληρο το βοξ ή όχι.
κάποιοι αναρχικοί σύντροφοι-ισσες (εκτός βοξ)
Αναδημοσίευση από : athens.indymedia.org
