Πρόεδρος του τρομοδικείου είναι o Κυρ. Οικονόμου και τακτικός εισαγγελέας η Ολ. Σμυρλή.
Οι κατηγορούμενοι Ι. Μιχαηλίδης και Ι. Ναξάκης δήλωσαν ότι δε θέλουν να τους εκπροσωπήσουν συνήγοροι. Το τρομοδικείο, όμως, προχώρησε σε διορισμό γιατί αυτό προβλέπεται υποχρεωτικά από τον ΚΠΔ στις περιπτώσεις που κάποιος κατηγορείται για κακουργήματα.
Στη δίκη αυτή δικάζονται τρία βουλεύματα. Δύο για τις ληστείες στον Πυργετό και στον Φιλώτα, συν το βούλευμα 207, που εκδικάζεται ταυτόχρονα τόσο σε άλλη δίκη στον Κορυδαλλό όσο και στο Εφετείο στη Λουκάρεως. Ετσι, έχουμε το πρωτόγνωρο φαινόμενο να εκδικάζεται ένα βούλευμα τρεις φορές (και δεν ξέρουμε πόσες ακόμη), γιατί έτσι το μεθοδεύει το γνωστό πια στέλεχος της Αντιτρομοκρατικής Ε. Χαρδαλιάς.
Ο συνήγορος υπεράσπισης του Φ. Χαρίση και του Αρ. Ντάλιου είπε ότι πρέπει κάποια στιγμή πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα αναβολής της δίκης και ότι δεν μπορεί να γίνονται δίκες σε χώρους-παραπήγματα. Από τη στιγμή που διορίστηκαν συνήγοροι το δικαστήριο έπρεπε να διακόψει, όπως και έγινε.
Οι κατηγορούμενοι Γρηγ. Σαραφούδης, Αργ. Ντάλιος, Φοίβ. Χαρίσης, Ν. Ρωμανός και Γιάν. Μιχαηλίδης έκαναν δηλώσεις για τη δίωξή τους αυτή.
Δήλωση Γρηγ. Σαραφούδη:
«Ακόμη ένα τρομοδικείο, ένα ειδικό δικαστήριο μέσα στις φυλακές, ξεκινάει σήμερα! Εδώ στο κακής ποιότητας θέατρο θα αποδοθούν κατηγορίες και ποινές σε ανθρώπους που υπερασπίζονται ένα διαφορετικό αξιακό κώδικα από αυτόν που οι νόμοι και κατ’ επέκταση εσείς προβάλλετε σαν τον μόνο αποδεκτό.
Η δικαστική εξουσία και η λειτουργία της δεν έχει καμία σχέση με την απονομή δικαιοσύνης και είμαι εχθρικός απέναντί της. Επιβραβεύει με ευνοϊκές διατάξεις τον χαφιεδισμό και την μεταμέλεια ενώ έχει εξευτελίσει την έννοια της ισότητας και της αξιοπρέπειας. Η δικαιοσύνη που εσείς εκπροσωπείτε φορτώνει εξοντωτικές ποινές εγκλωβισμού, σε άθλιες χώρους και συνθήκες, για να αποκτηνώσει κάθε ίχνος ανθρώπινης υπόστασης. Μέσα από την νομική και κρατική αυθαιρεσία προωθείται ο ανθρώπινος κανιβαλισμός, οι σχέσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας και εν τέλει η εργαλειοποίηση του ανθρώπου.
Εσείς υπερασπίζεστε μια ανάπηρη ελευθερία, μια ελευθερία που χρειάζεται σύνορα, στρατούς, σώματα ασφάλειας, φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης και παράνομους ή νόμιμους ανθρώπους 2ο, 3ων ή 4ων ταχυτήτων που ανάλογα με την κοινωνική και οικονομική τους θέση παλεύουν με την επιβίωση, τον φόβο και την απάθεια απολαμβάνοντας όμως καταναλωτικούς παράδεισους που βασίζονται στην εξαθλιωμένη εργασία των ίδιων και άλλων ανθρώπων.
Αρνούμαι αυτήν την οριοθετημένη ελευθερία σας, προσπαθώ να δομώ αληθινές σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μου και πράττοντας μόνο βάση της συνείδησης μου αγωνίζομαι ενάντια σε όλα τα παραπάνω για την ατομική μου ελευθερία, μια ελευθερία που δεν θα μπορέσετε να καταλάβετε, ποτέ, γιατί η μοναδική σχέση που έχετε με την έννοια της ελευθερίας έχει να κάνει με την στέρησή της!»
Κοινή δήλωση Αρ. Ντάλιου και Φοιβ. Χαρίση:
«”Στην εποχή μας, όπως και σε περασμένες εποχές, άλλοι είναι μέσ’ τη φωτιά και άλλοι χειροκροτάνε…”
Για να αγωνιστείς πρέπει να ρισκάρεις. Να ρισκάρεις να χάσεις.
Από συναισθήματα και συντροφιές μέχρι και την ίδια την ελευθερία.
Οταν ρισκάρεις να ζήσεις στιγμές αντιεξουσίας, πρέπει να βουτήξεις και να καείς μέσα στη φωτιά… Αν μείνει κάποιος χρόνος, μετράς τις καμμένες σάρκες σου…Ειδάλλως τα μάτια καρφώνονται παγωμένα για πάντα στα σύνορα του ανέφικτου…»
Αλλη μια ημερομηνία, άλλο ένα δικαστήριο με πάνω-κάτω τις ίδιες κατηγορίες. Αν και διαφοροποιούνται λιγάκι κάθε φορά, δεν έχει και καμία ιδιαίτερη σημασία. Εξάλλου εσείς δικάζετε και θα δικάζετε τη στάση ζωής μας κόντρα στο νόμο, τις άναρχες ονειροπολήσεις μας και τα ρίσκα τους στον αγώνα της καθημερινής ζωής. Και φυσικά εκείνα, τα λάθη, λάφυρα στις επιδιώξεις για καταδίκη μας.
Αναπνέοντας μέσα απ’ τη φυλακή, φροντίζουμε να κοιτάμε το ίδιο αμετανόητα το κομμάτι του ουρανού που μας αναλογεί, όπως και τότε έξω -ένα τότε που δεν σας πέφτει λόγος να γνωρίζετε- μαζί με φίλους και συντρόφους σχεδιάζαμε, ανατρέπαμε, παλεύαμε με όλη μας την καρδιά στον αγώνα για την ελευθερία. Είτε κινούμενοι ανώνυμα σε δευτερόλεπτα επίθεσης ξαφνιάζοντας το μητροπολιτικό χρόνο είτε βαδίζοντας δίπλα σε άλλους αγνώστους συντρόφους στο δρόμο.
Μη σας περνάει στιγμή απ’ το μυαλό ότι οι τιμωρίες σας θα “συνετίσουν” τις προθέσεις μας.
Γιατί αυτές τρέφονται και μπολιάζονται μέσα στην αδικία και τις απογοητεύσεις που παράγει ο κόσμος σας.
Γιατί αρνούνται πεισματικά να κλείσουν τα μάτια μπροστά στη γενική μιζέρια που και εσείς εκπροσωπείτε.
Γιατί τα βιώματά μας τόσα χρόνια στη σάπια κοινωνία σας, της απάθειας της αποξένωσης και της υποταγής είναι αρκετά για να μην κάνουμε βήμα πίσω.
Γιατί στη τελική αν κάτι έχει νόημα στον αγώνα που δίνουμε είναι ότι ΖΟΥΜΕ με αξιοπρέπεια την εποχή μας και αυτό δεν μπορείτε ούτε να το κρίνετε ούτε να το περιορίσετε όσα χρόνια και να μας κλείσετε στα σωφρονιστικά σας μπουρδέλα…
Αν μπορούσαμε να μαζέψουμε σ’ ένα βιβλίο τον πόνο των ανθρώπων που καταδικάσατε, αν γινόταν να στιβάξουμε σε μια σελίδα τους αναστεναγμούς των καταδικασθέντων και τα σκληρά τους δάκρυα, τότε μια σφαίρα καρφωμένη στο κεφάλι σας θα ήταν “λίγη”…
Εσείς μαζί με τους εντολείς σας δημιουργείτε εντέχνως κλίμα τρομοϋστερίας για να μας καταδικάσετε με μεγάλες ποινές, να μας θάψετε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και να δικαιολογήσετε όλων των ειδών τα δικαστικά πραξικοπήματα πάνω στις ζωές μας. Για να δούμε στο τέλος την “επιτυχία” του έργου σας, το θαύμα του σωφρονισμού σας. Ας περιμένουμε με αγωνία αν θα κερδίσετε το στοίχημα που θέτετε: την εξόντωσή μας.
Να σας υπενθυμίσουμε πάντως ότι ο κόσμος σας έχει μεγαλύτερο προαύλιο από το ότι αυτό στις φυλακές και εκατομμύρια φυλακισμένες ψυχές, συνωστισμένες στους διαδρόμους της συνήθειας, της ρουτίνας, της εργασίας, των γαμημένων επαναλαμβανόμενων πήγαινε-έλα, ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ.
Πλάι στις επικηρυγμένες συνειδήσεις
Δίπλα στις καταζητούμενες ελευθερίες
ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ»
Δήλωση του Ν. Ρωμανού:
«Σκοπός αυτής της δήλωσης είναι να ξεκαθαριστούν οι προθέσεις για εσάς και το δικαστήριό σας.
Οι πράξεις που δεν συνδυάζονται με λέξεις ώστε να γίνεται σαφές το νοηματικό τους περιεχόμενο οδηγούν στην σύγχυση, ενώ οι λέξεις που δεν συνοδεύονται από πράξεις είναι κενά νοήματα μιας φλύαρης ουδετερότητας.
Εγώ βρίσκομαι εδώ σαν δηλωμένος και αμετανόητος εχθρός σας, δεν ζητιανεύω την επιείκειά σας, δεν επιζητώ τον διάλογο με εσάς και τους ομοίους σας. Οι αξίες μου βρίσκονται σε πόλεμο με τις δικές σας γι’ αυτό κάθε φράση που ξεστομίζω εναντίον σας είναι ξυράφι που χαρακώνει τις μάσκες της υποκρισίας σας και καθιστά σαφή τη θέση και το ρόλο του καθενός μας.
Συντάσσετε εκατοντάδες σελίδες δικογραφιών και σχηματίζετε συνεχώς νέες υποθέσεις για να μας θάψετε δεκάδες χρόνια στις φυλακές της δημοκρατίας σας.
Ετοιμάζεστε να μας επιβάλλετε «ειδικές συνθήκες κράτησης» που είναι το μόνο πραξικόπημα που έλειπε από το πάνθεο με τις «ειδικές μεταχειρίσεις» (μεταγωγές, δικαστήρια, νομοθεσίες) που κατασκευάζετε για να μας πολεμήσετε.
Οι απλοί νόμοι της φυσικής λένε ότι συνέπεια της δράσης είναι η αντίδραση.
Έξω απ’ αυτή τη δικαστική αίθουσα σε τόπους ελεύθερους υπάρχουν επαναστατημένοι άνθρωποι, σύντροφοι για μένα, τρομοκράτες για σας, που δεν σκοπεύουν ν’ ανεχτούν την εξόντωσή μας χωρίς πρώτα να κάνουν εσάς και τους πολιτικούς σας προϊστάμενους σας να ματώσουν.
Αν θέλετε μπορείτε να το εκλάβετε ως απειλή.
Εγώ πιστεύω ότι είναι η κυνική πραγματικότητα. Κάθε επιλογή έχει και το δικό της κόστος. Φαντάζομαι σαν δικαστές και υπηρέτες του νόμου θα συμφωνείτε μαζί μου σ’ αυτό.
Ας ρίξουμε όμως μια σύντομη ματιά στον θαυμαστό κόσμο σας. Βρισκόμαστε στην εποχή της ταχύτητας. Τα πάντα κινούνται γρήγορα δημιουργώντας διαρκώς συνθήκες εκτάκτου ανάγκης. Η ταχύτητα του ιστορικού χρόνου έχει πλέον εκτροχιαστεί, οι πληροφορίες και οι ειδήσεις ταξιδεύουν σε κλάσματα δευτερολέπτου, η τεχνολογία και η επιστήμη προοδεύουν με γιγαντιαίους ρυθμούς.
Δίπλα σε αυτά οι αντιφάσεις του σύγχρονου πολιτισμού εκρήγνυνται όλο και συχνότερα. Δεκάδες πυρκαγιές ανάβουν σε πόλεις που όλα έμοιαζαν ήρεμα και απειλούν να σπείρουν το χάος στην οργανωμένη τάξη του συστήματος.
Τέτοια γεγονότα δημιουργούν συνθήκες που μας εξηπηρετούν. Δημιουργούμε γέφυρες επικοινωνίας με ανθρώπους πίσω από τα οδοφράγματα ώστε οι πράξεις βίας να γίνουν κομμάτι ενός ειδικότερου πολιτικού πλαισίου, ανοίγοντας έτσι την προοπτική του περάσματος τους στον αγώνα για την αναρχική επανάσταση.
Εκεί που η οργή συνδυάζεται με τη συνείδηση
Εκεί που συναντιούνται οι άνθρωποι που η φλόγα της ελευθερίας καίει τα σπλάχνα τους
Κάπου εκεί βρίσκονται και τα αποτυπώματά της δικής μου εξέγερσης.
Αναρχικής γιατί εχθρεύεται όλες τις εξουσίες που αναπαράγει ο άνθρωπος, μόνιμης γιατί δεν έχει στόχο τη μεταρρύθμιση αλλά την καταστροφή, υπαρξιακής γιατί μέσα από την εξέγερση εξωτερικεύοντας όλα εκείνα τα όμορφα συναισθήματα που θέλουμε να εξαπλωθούν στις καρδιές των εξεγερμένων.
Εξάλλου η ποιότητα της ζωής μετριέται σε στιγμές και συναισθήματα.
Με βάση την παραπάνω σχηματική περιγραφή καταλαβαίνετε ότι δεν έχετε κανένα περιθώριο να σταματήσετε το αναπόφευκτο. Την σύγκρουση των κόσμων μας.
Γι’ αυτό και δηλώσεις όπως αυτή έχουν αυτόν ακριβώς το σκοπό, να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα.
Δεν μπορείτε να μας λυγίσετε, δεν μπορείτε να σταματήσετε τη θύελλα που έρχεται.
Οι καιροί επιτάσσουν σκέψη, προσοχή και συνεχή αγώνα με όλα τα μέσα.
Ούτε βήμα πίσω!
Περισσότερη βία ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.
Δύναμη στους επικηρυγμένους αναρχικούς αντάρτες πόλης Νίκο Μαζιώτη και Πόλα Ρούπα.
Δύναμη σε όλους τους συντρόφους που βρίσκονται στην παρανομία.
Βάλτε τα λεφτά της επικήρυξης στον κώλο σας!
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!»
Δήλωση Ι. Μιχαηλίδη:
«Αντιμέτωπος με το αστυνομικο-δικαστικό σύμπλεγμα ως δηλωμένος εχθρός της καπιταλιστικής δημοκρατίας…
Αφοπλισμένος από τα όργανα της τάξης, αλλά αποφασισμένος να οπλίσω το λόγο μου εναντίον τους…
Στη φτηνιάρικη θεατρική παράσταση που λέγεται δίκη οι δικαστές σαν άθλιοι θεατρίνοι, πασχίζουν να κρύψουν την ωμότητα της βίαιης επιβολής της κρατικής εξουσίας. Η δημοκρατική απόφαση μιας πολύχρονης καταδίκης στα σωφρονιστικά κολαστήρια παρουσιάζεται σαν προϊόν διαλόγου στον οποίο μάλιστα συμμετέχει και ο κατηγορούμενος. Η εξουσία ξεπλένει το αίμα με επιφάσεις δικαίου, ανθρωπισμού, επιείκειας ή στη χειρότερη, αναγκαιότητας. Και ο λόγος της εξουσίας αρθρώνεται στον κώδικα του νόμου, δηλαδή τη γλώσσα της απάτης που εξυπηρετεί τη διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης του κράτους και του κεφαλαίου.
Αρνούμαι να μιλήσω τη γλώσσα του εχθρού για να διαπραγματευθώ την ποινή μου και γι’ αυτό δεν αναγνωρίζω καμία νομική εκπροσώπηση.
Αρνούμαι να συμμετάσχω στην παράσταση αυτή, σέβομαι βέβαια την προσπάθεια των συντρόφων να την σαμποτάρουν ανασκευάζοντας τον μονολιθικό λόγο της αστικής δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο της διαδικασίας.
Είναι γενικά, επειδή αρνούμαι να δεχθώ όλη την ιδεοληψία του δικαστικού μηχανισμού, όχι μόνο όπως εφαρμόζεται τώρα αλλά και σε κάθε πιθανή εφαρμογή του σε διαφορετικής μορφής καθεστώτα. Γιατί κανένα θεσμισμένο ειδικό σώμα δεν είναι αρμόδιο να επιβάλλει την κρίση του πάνω στις επιλογές και τις πράξεις άλλων ανθρώπων. Και κανένας κώδικας νόμων δεν μπορεί να χωρέσει τον πλούτο των ανθρώπινων σχέσεων σε μια τόσο σύνθετη πραγματικότητα που κάθε σύνολο κανόνων αποτυχαίνει να καλουπώσει. Μια τέτοια διαδικασία εκπορεύεται απ’ την κρατική επιβολή και αυτή εξυπηρετεί, κρατώντας συνδεδεμένο τον εξουσιαστικό κοινωνικό ιστό που ως αναρχικός θέλω να καταστρέψω, για να λάμψουν οι πηγαίες ανθρώπινες αντιεξουσιαστικές σχέσεις των οποίων ο μοναδικός συνδετικός ιστός είναι το συναίσθημα και η συνείδηση.
Αν τα προηγούμενα μοιάζουν αφηρημένες γενικότητες είναι πολύ συγκεκριμένη η άρνησή μου να δεχθώ την ηθική του κεφαλαίου, την ιεροποίηση της ατομικής ιδιοκτησίας στην προστασία της οποίας είναι προσανατολισμένος όλος ο νομικός κώδικας. Υπήρξα κλέφτης και ληστής αμφισβητώντας το ιερό δισκοπότηρο του καπιταλισμού. Γιατί ιδιοκτησία σημαίνει αποκλεισμός, σημαίνει συσσώρευση, αποτελεί μήτρα της κυρίαρχης μορφής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, της οικονομικής. Και η δύναμή της, είναι η διάχυσή της βρίσκεται παντού, στον καθένα, σαν το εισιτήριο στον κόσμο του καπιταλισμού.
Και το πιο ουσιαστικό θα μιλήσω για την άρνησή μου να δεχθώ την αντικειμενική αξία της ανθρώπινης ζωής όπως την ορίζει ο νόμος του κράτους, που απαξιώνει προκλητικά τους εργάτες που δολοφονεί την ασυδοσία των αφεντικών. Που απαξιώνει προκλητικά τις αυτοκτονίες στα κολαστήρια των φυλακών όπου θάβει ανθρώπους ζωντανούς. Που απαξιώνει τις εκατόμβες νεκρών απ’ τις στρατιωτικές επεμβάσεις. Που απαξιώνει προκλητικά τους μετανάστες που πνίγει στις θάλασσες, ανατινάζει ή πυροβολεί στα σύνορα που χωρίζει ζώνες διαβαθμισμένης οικονομικής εκμετάλλευσης.
Που απαξιώνει προκλητικά τις ζωές των ανθρώπων και ζώων μετατρέποντας όλους μας σε προϊόντα, διαδικασία που περνάει από το διαρκές βασανιστήριο των απείθαρχων ή των αδυνάτων. Από τα παιδιά-σκλάβους των πολυεθνικών στον τρίτο κόσμο μέχρι την βαρβαρότητα της κρεατοβιομηχανίας η απόσταση είναι πολύ μικρή. Και τέλος απαξιώνει προκλητικά και με ασέβεια την ίδια τη γη, οδηγώντας σε μαζική αρρώστια και το θάνατο από τον τεχνοβιομηχανικό πολιτισμό της μόλυνσης.
Το ίδιο προκλητικά λοιπόν απαξιώνω κι εγώ σαν αναρχικός τις ζωές των οικονομικών, πολιτικών και επιστημονικών στελεχών του συστήματος, όπως και των εντολοδόχων τους, των υπηρετών του αστυνομικο-δικαστικού συμπλέγματος που υπερασπίζεται τη δολοφονική τάξη αυτού του κόσμου.
Γι’ αυτό όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με δύο μπάτσους που προσπάθησαν να μου κλέψουν την ελευθερία, επεδίωξα εκτός απ’ την διαφυγή μου και τη φυσική τους εξόντωση. Μη σοκάρεστε ανθρωπάκια της έδρας, γιατί αν έχει μία αξία η ανθρώπινη ζωή την έχει σε συνάρτηση με την ελευθερία και η δική σας ζωή, των ληστών της ελευθερίας έχει αρνητική αξία.
Και στο δικό μου σύστημα αξιών μπορεί κάποιος μπάτσος ν’ αντιμετωπιστεί με επιείκεια, κάθε δικαστής όμως έχει μια θέση σε ένα τάφο για όσους ανθρώπους έχει θάψει ζωντανούς.
ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»
Η δίκη θα συνεχιστεί την Παρασκευή 21 Φλεβάρη.
αναδημοσίευση από : ΚΟΝΤΡΑ
